Salam maniseeeeeeeeeeeeee dari Maluku!


 Subforum Algemene Indonesiëpraat 
70 bezoekers





Startpagina
Je bent nu in > Forum > Algemene Indonesiëpraat > Bekijk onderwerp

18-01-2015 01:48 · [nieuws] Politieagent Indonesië gepakt met xtc-pillen  (0 reacties)
18-01-2015 01:32 · [nieuws] Nederlander Ang Kiem Soei geëxecuteerd in Indonesië  (3 reacties)
17-01-2015 01:27 · [nieuws] Brandstofprijzen opnieuw flink verlaagd  (0 reacties)
16-01-2015 02:13 · Indonesië gaat veroordeelde Nederlander executeren  (160 reacties)
05-08-2014 23:16 · [nieuws] Jakarta wil parkeermeters gaan plaatsen  (0 reacties)

nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen
Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Dag allemaal.

Allereerst excuus mijn modem krijg ik sinds gisteravond niet meer aan de praat. Kon nog wel wat mails verzenden.
Inderdaad het gaat niet zo goed.
Verder had blijkbaar niemand in de gaten dat ik mijn verhaal zelf verkeerd gepost had de laatste dagen moest salam manis dari Maluku zijn natuurlijk. (en manise (eeee) is dan een nog aardiger uitvoering.
Ik zag ook dat de verhalen in dit topic niet compleet zijn omdat ik tijdens de reis naar Maluku in oktober 2010 nooit geschreven heb.

Ik maak zometeen zelf een commentaartopic aan. Graag bij behoefte daar antwoorden.


Ternate, donderdag 4 oktober

Dierendag, maar daar is hier weinig aan te merken. Mijn Minou wordt op dit moment goed verzorgd maar ze is altijd superblij en poeslief (letterlijk in dit geval) als ik weer thuis ben. Met Minou zal het ook beter gaan dan met mij denk ik.

Vanaf halverwege de nacht gespuugd en me nog een keer leeg laten lopen. Het eten van gisteren was toch niet zo’n goed idee. Ik vraag me af of het met een dag niet eten klaar is zoals ik nu van plan ben. Artsen hebben hier ’s avonds spreekuur maar ik kan wel bij het UGDM (eerste hulp) van het ziekenhuis terecht. Het zal toch echt moeten

Pak Anto is er om kwart voor 9 en de receptioniste vraagt of hij me eerst naar het Dharma Ibu ziekenhuis te brengen. Pak Anto is stevige dertiger met zwart steil lang haar en lijkt daarmee, gelukkig alleen in uiterlijk op de Bali beachboys. De kleine auto waar hij het gisteren over had is een knalrood sportmodel van Ford Fiesta.

Het ziekenhuis is klein en ziet eruit of het zo uit de jaren vijftig komt met antiek meubilair en roestige zuurstofflessen. Ik moet me eerst melden maar dat doet Anto voor me. Hij komt nog een keer terug om naar mijn exacte namen en geloof te vragen. Ik geef mijn visitekaartje mee. En als ze vragen hoe oud ik ben….. maar Anto is al weg.
De gesluierde dokter Niki stelt me wat vragen, haar assistent meet pols en bloedddruk en dan mag ik even gaan liggen voor een nader onderzoek. Doet dit pijn en doet dat pijn? Mijn maag en darmen zijn goed van slag. Ik vertel dat ik vanochtend een normale temperatuur had. Als ze klaar is terug naar het bureautje waar ze de ene obat na de andere voorschrijft. Als ik dat straks allemaal maar kan onthouden. Anto is inmiddels terug met mijn registratiekaart (zoals bij ons “het plaatje”). In Indonesië wordt met alleen voornamen gewerkt en niet met geboortedatum maar alleen met leeftijd. Ik heb weer geluk, Anto heeft opgegeven dat ik 40 ben. Nou me nog zo voelen. Kenapa vraag ik hem? Iya, ibu masih mudah toh. U bent toch nog jong. Ja, kun je nagaan als ik niet ziek ben… Ik bedank dokter Niki en we gaan met de waslijst aan medicijnen naar de apotheek. Daar wordt ik geholpen door een katholieke non. Da’s mooi dat het hier gemengd is en er geen verschil worden gemaakt tussen geloven. Ik mag eerst naar de kassier om Rp 175.000 af te rekenen, een behoorlijk bedrag als ik Indonesische zou zijn maar bij ons gewoon. Dezelfde hoeveelheid zou in Nederland ook veel duurder zijn. Bonnetje weer mee, stempels erop en terug naar de apotheek. Ieder zijn eigen vak. De non legt uit wat voor wat is. Pilletjes voor de misselijkheid, tegen de diarree, een zuurstokroze drankje als maagbeschermer (vergeten te vertellen straks dat ik iets dergelijks vorige week ook op Schiphol heb gekregen) een ontstekingsremmer (er zitten inderdaad waarschijnlijk maagzweren) en antibiotica bij. Twijfel of ik die ook moet gaan slikken. Ik ben eigenlijk anti medicijnen maar bedenk me dat het Jaren geleden is dat ik antiobiotica heb geslikt. Verder het advies om heel veel water en thee te drinken, en voorlopig alleen droog brood, rijstepap en vooral GEEN sambal, GEEN bumbu’s, GEEN vet en behalve bananen GEEN fruit. Geen zorgen want ik krijg sowieso weinig weg.
Straks alle medicijnen maar even googlen.

Ik besluit om vandaag toch wat te zien. Als Anto rustig aan rijdt en ik het ook pelan2 kan doen dan komen we er wel.
We rijden naar de plek waar de foto is gemaakt voor het 1000 Rupiah biljet. Daarvoor moeten we een beetje tegen de Gamalama klimmen maar de carburateur is niet al te best volgens Anto en de Fiesta heeft er moeite mee.

We maken een rondje Ternate met de klok mee. Het kruidnagelseizoen is begonnen en de bomen staan op knappen van de miljoenen cengkeh’s. Hier en daar al matten op de weg om de kruidnagelen in de zon te laten drogen zodat ze bruikbaar worden voor consumptie. Ruikt lekker. Verder veel nootmuskaat en kopra. Er zijn vroeger hele oorlogen uitgevochten om de specerijen-eilanden.

Out of the blue vraagt Anto wat een Blackberry kost in Nederland. Ik zou het niet weten want ik heb zelf een gewone slidetelefoon en doe onderweg niks met internet. Alleen om te bellen is ie veel te duur en vooral te onhandig. Maar Blackberry is status in Indonesië. Er zijn dan ook veel look alikes op de markt. Volgens Anto kosten ze hier tussen de 3 en 4 miljoen. Geen idee of dat een goede prijs is.

De dorpen zijn bijna allemaal in een pasteloranje verf geschilderd wat mooi afsteekt tegen de groene stukken bos waar we doorheen rijden en de saffierblauwe oceaan.

De stranden aan de westkust van Ternate zijn zwart door de nabije vulkaan. Hier en daar zijn ook al zeeweringen gebouwd door de koraalroof. Nu het koraal op is en in feite Ternate steeds kleiner wordt zijn ze aan het zand begonnen.
We drinken thee aan een van de stranden. Er is niemand want het is donderdag. Het gespreksonderwerp is weer eens corruptie en het extremisme. Anto denkt dat Suharto wel raad had geweten met de bommenleggers op Bali en Jakarta.

Hert noordwesten is het gevaarlijke domein rond de Gamalama. Afgelopen augustus was er een uitbarsting waarbij veel lavastenen zijn uitgespuwd waaronder gigantische exemplaren. Er wordt gewerkt op het allemaal weer onder controle te krijgen, de weg te repareren, nieuwe bruggen te maken. De regering heeft verboden om hier in de gevarenzone een huis te bouwen.

Verderop in het droge gebied ligt het groene Toliremeer bijna tegen de Gamalama geplakt met uitzichten op het eiland Hiri, noord van Ternate. Beneden een recreatiegebied langs de noordkust met een pad dat langs pikzwarte rotsen loopt, helaas met veel graffiti. Het is warm op dit deel van het eiland. Een paar kilometer ten zuiden van het begin van de startbaan is een curieus gebied nog het meest lijkt op een maanlandschap bezaaid met zwarte lavastenen, begroeid met grassen en varens, het gevolg van een eerdere aardbeving in de vorige eeuw.

Inmiddels hebben we alweer zicht op Tidore-eiland. Halmahera op 30 kilometer afstand is door het ziet zo heldere weer met veel moeite te zien. Mooie tafereeltjes langs de kustlijn, vissersboten, grote zeeschepen. De laatste stop is benteng Oranye dat herinnert aan het Nederlands verleden maar niet goed is bewaard.
Het is nog geen 2 uur en heb de auto eigenlijk gehuurd tot een uur of 5 vanmiddag maar het lijkt me beter dat ik me voor de rest van de middag koest hou. Ik spreek met Bento af dat ik hem even bel als ik over anderhalve week of zo uit Halmahera terugkom om een dag de oversteek te maken naar Tidore. Hij heeft vast een vriend die me daar rond kan rijden.

Tweede ronde medicijnen proberen om twee sneetjes droog brood naar binnen te krijgen. De misselijkheid is het vervelendste. Ik ga proberen wat te slapen. Meer zit er niet in vandaag.

Het is dat ik eruit moet om te pinnen. In Ternate schijnen geen Rp 100.000 automaten te zijn en ik zit inmiddels al met 5 centimeter biljetten. Omdat ik niet zeker weet of in op Morotai of Halmahera kan pinnen zit er niks anders op. De euro is hier niet zo populair als de US dollar.
Inmiddels heb ik toch koorts gekregen maar gelukkig maar 38 graden. Betekent dat mijn lijf aan het werken is. Ik hoop zo dat ik me morgenochtend niet zo beroerd voel. Met zulke ingewanden in een vliegtuig(je!) is niet fijn.
Mijn avondmaal bestaat uit een medicijnencocktail, een sneetje brood met een kopje thee een antibioticum na. Goed voor de lijn, dat wel maar ook verschrikkelijk gammel.

Ik ga voor een rustige nacht en dat ik alles binnen kan houden . Heb me nog helemaal niet met Morotai beziggehouden…

Salam manis





Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Ternate, 5 oktober

Vandaag zal alles anders gaan dan voorgenomen.

De medicijnen doen hun werk maar nog niet zodanig dat ik me echt goed voel. Een uurtje douchen, mijn spullen inpakken kosten me veel energie. Het is 8 uur en ik ben al doodmoe. De eerste verrassing komt bij het betalen van de rekening. Ik heb gisterochtend laten wassen, 3 leggings, 3 shirts en 5 slips. Kosten Rp 165.000!!! Ik weet niet meer precies waar ik een van de laatste reizen ook veel moest betalen maar dit overtreft alles.
Het hotel kan geen taxi regelen maar alleen “taxi gelap” wat in feite gewoon iedereen met een auto is. Kosten alweer die exhorbitante Rp 100.000 naar het vliegveld ongeveer 15 minuten verderop.
Hetzelfde als de prijs drie dagen geleden. Ik bel taxi Bela dan maar. Ik zit om 8.30 uur in de auto. De chauffeur stelt de gebruikelijke vragen en sommige ervan beantwoord ik met pijn in mijn hart. Suami dimana? Waar is uw man? Hoe kan ik een antwoord geven op iets wat zo gecompliceerd is? Mijn man is in Semarang (denk ik), tidak ada waktu dia ikut. Hij had geen tijd om mee te gaan….. Vreselijk maar een zogenaamde echtgenoot heb ik af en toe ook nodig voor mijn veiligheid. Het drukt me weer eens met mijn neus op de feiten.

Net door de poort van het vliegveld om 8.42 wordt ik gebeld door Express Air. Verrassing nummer 2: de vlucht naar Morotai is gecanceld. Bij de terminal keren we om. De chauffeur zou passagiers van Garuda ophalen en belt een collega om te vragen of die dat wil doen. Hij moet eerst ibu uit Belanda helpen.
Bij Express Air staan ze al klaar met de terugbetaling. Het alternatief is met de speeboot naar Sofifi en dan verder naar Tobelo en weer met de speedboot naar Morotai. Omdat ik weet dat er verschillende soorten boten zijn probeer ik duidelijk te maken dat ik alleen een grote speedboot wil zoals tussen Ambon en Seram of Saparua en niet zo’n kleintje van 12 personen. De chauffeur lijkt het begrepen te hebben. Hij denkt ook te begrijpen dat orang Belanda toch geld zat hebben. Rp 100.000 is niet genoeg, hij wil Rp 200.000 hebben een bedrag waarvoor je hier 4 uur een auto kunt huren. Schandalig gewoon. Mensen zijn hier alleen maar met geld bezig. Ibu dari Belanda helpen? Ja kunst aan als je zulke prijzen vraagt. Ik ben te zwak voor gedoe, betaal stilzwijgend het bedrag. Oh ja daar liggen de boten, zegt ie nog, die grote zal zo wel komen…

De haven bestaat uit een paar warungs, gammele loopplanken. Ik krijg de kans niet eens om rustig te kijken. In no time staan er 10 mannetjes om me heen die aan mijn bagage en aan mij staan te trekken. Ik probeer het eerst nog voorzichtig maar na een paar minuten ben ik het helemaal zat. Ophouden! Nu! Niet dat het helpt want de een schreeuwt nog harder dan de ander. Ik hoor niet meer wat er gezegd wordt en doe mijn best om op mijn spullen en op mijzelf te passen. Ik zoek een bankje op maar de hele meute, inmiddels aangegroeid tot zo’n 30 mensen gaat in wave met me mee. Praten, schreeuwen, trekken. Cukup! Ik heb er nu echt genoeg van, ik praat nog maar met een persoon tegelijk. En zolang dat niet gebeurt ga ik nergens heen. Intussen vertrekken er wat speedbootjes en als ik zie hoe die over de niet al te rustige zee slingeren denk ik niet dat mijn ingewanden het daarmee eens zijn. Voor veiligheid wil ik ook liever een wat grotere fyberboot. Het schiet niet op en ik verhuis een stukje naar de ingang van de “terminal”. Eindelijk een man die snapt dat je zo niet met mensen omgaat en intussen alle schreeuwers bij me vandaan houdt. Hij legt me uit dat er sinds een tijd alleen nog maar kleine speedboten (stel je maar zo’n model recreatiespeedboot voor) naar Jailolo en Sofifi gaan. Ik twijfel oprecht aan de zeewaardigheid van die kleine bootjes. Er is nog een alternatief en dat is de ferry maar die is intussen al vertrokken. Ik weet even niet wat ik het beste kan doen. Het voelt niet goed dus dan kan ik het beter niet doen. Mijn gezondheid is niet optimaal en mijn gemoedstoestand is dat ook niet.

Ik besluit hotel Archie te bellen om te kijken of er kamers vrij zijn. Ik heb geluk voorzover je daarvan kan spreken. Ik moet iets bedenken maar weet niet goed wat. Achteraf is het jammer dat ik toch niet rechtstreeks van Manado naar Tobelo ben gevlogen. Dat kan nog wel maar dan moet ik terug naar Manado met slechts een verbinding per week en de kans (Express Air) dat die ook gecanceld wordt. Wat dan? Ambon? Morgen zou er een Pelniboot naar Ambon gaan en de eerste rechtstreekse vlucht pas maandag.

Hotel Archie zegt dat er alleen maar 1 persoons kamers beschikbaar zijn. Ik heb liever een wat ruimere kamer. Geen reactie en naderhand zal blijken dat er nog wel degelijk grotere kamers beschikbaar zijn maar ze deze niet aan alleenreizenden willen geven.
Mijn paspoort wordt gecheckt, ingeschreven en er wordt een deposit gevraagd. Dat was een paar jaar geleden ook niet. Maar toe maar. Tien minuten later vraag een hotelbediende naar mijn paspoort. Hoezo, dat hebben jullie straks gezien toch? Jawel maar de manager wil dat even zien. Dan zeg maar dat de manager zelf even komt, ik geef mijn paspoort niet af maar ik heb wel een fotokopie hoewel dat dat straks ook al gemaakt is. Hoe dat eigenlijk zit weet ik niet. Bij Tiara Inn hebben ze alleen mijn naam opgeschreven, in het Boulevard hotel alleen maar een reservering op naam van Ibu Anna en hier zou het anders moeten omdat ze moeten rapporteren aan de politie.
De manager komt met dezelfde vraag om mijn paspoort mee te nemen. Neeeeeeeeeeeeeee, u neemt geen paspoort mee. Ik heb het daarstraks aan de receptie laten zien, er is een fotokopie gemaakt, dat kunt u nog een keer krijgen, alstublieft.

Over een ding is geen twijfel en dat is dat ik genoeg heb van Ternate. Drie jaar geleden vond ik het al niet geweldig. Mensen hebben hier een houding die me niet aanstaat. Al dat getrek en geschreeuw Als ik bedenk dat er vanochtend gewoon maar even Rp 200.000 wordt gevraagd voor een rit die in totaal een half uur geduurd heeft is dat niet erg uitnodigend voor het toerisme. Ik heb de indruk dat dit soort praktijken toch meer in islamgebieden dan in christelijke gebieden voorkomt.
Dat men hier in onverantwoord kleine bootjes stapt moeten ze zelf weten maar ik niet. Soms kom je ergens waar het niet goed voelt en dan kun je doen wat je wilt maar dan wordt het niks meer. Op zulke momenten heb ik heimwee naar Flores.

Langzaamaan ontvouwt zich het plan dat ik naar Ambon ga en van daaruit retour naar Saumlaki. Eens gaan uitzoeken hoe ik daar het snelst kan komen. Intussen "al" twee Mariekoekjes en een kopje thee naar binnen gewerkt

Het is hier nu kwart voor twaalf en vrijdag. Het voorprogramma van de "concerten" is al begonnen...

Ik meld me vanavond nog wel even.




Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Kembang
Gebruiker
User icon of Kembang
spacer line
 


Beterschap Anne Mieke....ik heb al antwoord gegeven op een andere topic...

Zuurzak -vrucht heeft een genezende werking op je maag....elke dag zo'n stukje fruit is beter dan die chemische medicijnen die je wel of niet slikt!!
Ik heb dat gekregen van een natuurgenezer toen ik op Java ook last kreeg van mijn maag....werkte goed en daarna nergens last van gehad....

Prettige voortzetting van je reis Emoticon: Party! ....héérlijk om het te lezen Emoticon: Yes! Emoticon: Yes!



Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Ternate, vrijdag 5 oktober
vervolg

....

Omdat ik mijn modem niet meer aan de praat krijg wordt het voorlopig even een warnet. Mail checken met lieve berichten. Dat kan ik wel even gebruiken. Het is heel erg jammer maar het wordt dan uiteindelijk toch geen Halmahera, Morotai of Labuha, zelfs geen Tidore.
Ook maar meteen wat vluchten checken. De vluchten van Ternate naar Ambon zijn belachelijk duur. Er zijn maar drie rechtstreekse vluchten per week voor 1,4 juta, amar de eerste pas maandag en met de restrictie van 10 kilo bagage. Garuda heeft een alternatief via Makassar maar met een overnachting vlakbij de luchthaven waarbij ik zondagochtend nog voor de moskeegangers mijn bed uit moet voor bijna 2 juta. Toch vreemd dat de twee belangrijkste plaatsen van Maluku zo slecht (of duur) verbonden zijn.
Laat ik eerst maar eens naar Makassar gaan. Dan nog liever overnachten bij Losari in de buurt en hopen dat ik tegen die tijd weer ikan bakar kan eten.

Halmahera komt een andere keer, rechtstreeks vanuit Manado, kan ik het mooi combineren met andere plaatsen in de noordelijke helft van Sulawesi.
Het gaat nu allemaal niet zoals ik wil en dat valt na Papua vorig jaar en NTT 5 maanden geleden nogal tegen. Maar, ik heb nog drie weken.

15.25 uur: de muezin van de moskee (op elke hoek een) die van Tiroler afkomst lijkt heeft wat zanglessen nodig hoewel de uithalen superieur en vooral doordringend zijn. Iedereen weer wakker inclusief ikzelf…
Voor de beweging toch maar wat lopen langs de boulevard. De pier die ze 3 jaar geleden aan het bouwen waren is nu klaar. Nieuw, mooi en vooral veilig en schoon. En…. vanuit hier ook oversteken naar Sofifi en Jailolo maar welke dezelfde kleine speedbootjes. Mannen zitten te kaarten (foei) en schreeuwen weer vanalles. Alweer, ik word er een beetje moe van. Een groepje jonge dames dat gelukkig wel fatsoen heeft wil graag met mij op de foto. Dat brengt de mannen aan het eind van de overdekte pier op een idee.

Op advies van om “Malam” eet ik een paar stukjes papaya. En om toch wat vulling te hebben een paar Mariakoekjes. Intussen staat het vol met kaki lima met allemaal lekkere dingen en ik mag er alleen maar naar kijken… En dat doe ik ook want een uur na papaya en Maria begint het weer behoorlijk te rommelen.

Een getatoeerde medicijnman uit Kalimantan heeft veel publiek getrokken. Hij probeert hier zijn Dayak wonderdrankje aan de man te brengen en heeft daarvoor een liliputter als proefkonijn meegenomen.
Intussen besloten dat ik twee nachten in Makassar doorbreng en maandag doorvlieg naar Ambon. Ik kies weer voor een comfortabele vertrektijd. Het Ge Jac Mart hotel in Makassar van vorig jaar is gelukkig nog beschikbaar en kost Rp 270.000, maar 10.000 meer dan vorig jaar. Geen grote kamer maar nieuw en schoon en vlak bij Losari toevallig gevonden toen het 50 meter verderop gelegen Asoka onze geboekte kamer gewoon aan iemand anders had gegeven.
De misselijkheid is weer terug (van het eten daarstraks natuurlijk) dus toch maar weer een tabletje nemen straks. Alleen de antibiocakuur moet ik echt afmaken.

Morgen dus met Garuda naar Makassar.

Salam manis



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Kota Ambon, maandag 8 oktober

Beta di Ambon!

De taxichauffeur scheurt met 140 kilometer per uur naar Hassanudin Airport. Ik ben dan ook ruimschoots op tijd. De luchthaven van Makassar is niet echt comfortabel. Eindeloos lopen over spekgladde geglazuurde tegelvoeren. Boven in de wachtruimte geen trolleys beschikbaar en er klopt nooit iets van de gates. Ik vlieg met Lion Air en wordt bij gate 5 verwacht maar geen aankondiging op de monitor. Even vragen. Is het 5 of 6. Het moet 6 zijn, of toch niet? Hier niet van het kastje naar de muur van de gate naar de gate. Niemand schijnt het te weten. Een passagier (6 jaar bij Hoogovens in IJmuiden gewerkt) die naar Jakarta moet zit met hetzelfde. Veel zoekende blikken in de wachtruimte. Het wordt uiteindelijk toch gate 5. Intussen de ene gatewijziging na de andere via een nauwelijks te verstaan omroepsysteem.
Omdat alles aan deze kant van de terminal Lion Air is gaat het nogal eens verkeerd en let het grondpersoneel ook niet altijd even goed op.

Op weg naar het vliegtuig loop ik voorbij een verdwaasde westerse toerist, lang haar, baard en zo te zien en te ruiken (…) al dagenlang, misschien wel weken geen douche gezien. Naast mij aan het raam een meneer uit Jayapura die zijn ouders gaat opzoeken in Ambon. De stoel aan de rechterkant blijft leeg. We zijn al (nothing new) een kwartier te laat. Nog steeds komen er passagiers binnen van het soort dat je uit de koffieshops moet halen omdat ze denken dat het vliegtuig wel wacht (en inderdaad Lion Air doet dat ook). Daar komt de westerse meneer….. het zal toch niet…. Jawel, ik heb weer “geluk” en hij komt naast me zitten. De stank die er vanaf komt is echt verschrikkelijk, de airco werkt nog niet goed en het is te hopen dat het straks dan wat minder wordt. Hij leunt met zijn voorhoofd tegen de stoel voor hem. Een stewardess zegt dat hij anders wel in de businessclass kan gaan zitten (zullen ze blij mee zijn) Maar meneer blijft zitten. Jammer voor mij. Maar het beste ervan maken, we zijn toch 2,5 uur tot mekaar veroordeeld. Ik vraag hem of het wel goedgaat maar hij gebaart dat het goed is alleen niet geslapen afgelopen nacht. Hm… dat ken ik. Hij is Argentijns en heeft familie in Italie en Barcelona. Zijn Engels is wat moeilijk verstaanbaar dus probeer ik het maar in het Spaans gemixed met Engels. De mannen aan beide kanten zijn van zichzelf niet erg spraakzaam en laten het initiatief aan mij over. Drie talen door elkaar. De Argentijn heeft een Nikon spiegelreflex bij zich die letterlijk met ducktape aan elkaar zit. En nog een tweede camera, dus dat hebben we gemeen. De Papua is een heel aardige beschaafde man, niet te nieuwsgierig of brutaal en maakt zich zorgen om zijn moeder die nu in het ziekenhuis ligt. Sampai Merauke juga bu? Ja ik ben ook in Merauke geweest. Ik heb toch wel te doen met de Argentijn. Hij vertelt dat hij een hostal (Spaans voor losmen) wil beginnen hier….. Oeps waar zal ik beginnen om hem dat uit zijn hoofd te praten? Maar laat ik het eerst maar gewoon vragen. Heb je al een werkvergunning? Hoezo? Ai, Dat gaat niet goed dus. Ik leg hem uit dat als iemand uberhaupt wil werken in Indonesie het in feite eerst geld kost, heel veel geld, vooral de belasting voor de werkvergunning vergezeld van veel bureaucratie en daarmee energie en tijd. Je kunt ook hier een meisje zoeken zeg ik maar denk erachteraan dat ik niet geloof dat een meisje hier zo’n onverzorgde (zachtjes uitgedrukt) man wil. En dan de taal nog. De eerste keer in Indonesie. Maar ik heb respect voor iemand die maar amper wat Engels spreekt gebieden als Ambon en Papua gaat bezoeken en straks ook nog Kalimantan.

Bij de immigratie zit niemand (is hier maar net hoe het uitkomt) en mijn bagage is er snel. In de hal wordt ik aangesproken door een jongeman met shirt, kuitbroek, cap en Nikes. Of ik een taxi wil. Ja, misschien maar ik ga eerst maar eens naar buiten. Daar wachten vele taxichauffeurs. Ineens staat de jongeman weer naast me. Passport please? Maksud? Of hij mijn paspoort even mag zien. Hoezo? Wie bent u? Ja, toeristen moeten eerst geregistreerd worden. Door iemand met gewone kleren en een baseballcap? En gewoon out of the blue? Dat denk ik toch niet. Wie bent u dan? Hebt u zelf een legitimatie? De jongeman heeft dit niet verwacht. Seng bisa bagini bung. Nee, meneer dat gaat zo niet. Ik wil me best wel legitimeren en eventueel registeren maar dan wel formeel, u ziet er net zo uit als al die honderd mensen die hier nu staan… Ik loop mee met de taxichauffeur met wie ik inmiddels heb afgesproken om naar kota Ambon te gaan (vrouwen en meerdere dingen tegelijk…) en laat de jongeman achter. Hij laat het erbij. Ik kijk nog even om of ik de Argentijn zie (er waren verder geen andere blanken aan boord) maar ik zie hem niet meer.

We rijden de baai rond naar de stad. Als je op Ambon komt aanvliegen word je al vrolijk. Niet de stress van de grote steden in het westen. De groene bergen overheersen en Ambon stad is meer een groot dorp dan een echte stad.
Nu heb ik gisteren wel een reservering gemaakt bij Imperial Inn maar het zal ook eens keer in één keer goedgaan. De kamer die ik gereserveerd heb is al vergeven. Gvd…..Maar ze hebben nog wel andere op de tweede verdieping. Standaardkamer. Eh, mevrouw ik heb geen standaardkamer besteld maar een superior en niet op de tweede verdieping maar beneden. De aardige receptionist van gisteren is er natuurlijk niet. Ik krijg uiteindelijk na veel aanhouden een kamer. En een ontbijtvoucher en een brochure van het hotel. Makkelijk voor anderen die nog ooit in Ambon willen logeren. Free internet acces in every room. Even terug naar de receptie was het pasword dan is. De dame zegt dat het pake voucher is? Sorry, maar ik snap het even niet. U geeft mij net een brochure waarin staat dat er gratis internet op elke kamer beschikbaar is. Oh, ja maar de brochures zijn oud….He waarom begrijp dat ik dat nou niet. Ok, plan B. Hoe gaat dat met vouchers? Die zijn per uur en kosten Rp 10.000 !!! Zo, da’s goed aan de prijs. Ik heb eerlijkgezegd liever een kamer die 50.000 duurder is en zonder dit gedoe.

Eerst maar eens gewoon met mijn eigen modem aan de gang. Wat nou weer? Iets met een besturingsprogramma? Laptop afsluiten en opnieuw aanzetten. Niks. Software erafhalen en opnieuw installeren. Niks. Geen idee waar dit over gaat. Ik kon mijn modem vanochtend in Makassar nog gewoon gebruiken. Dan toch maar die dure vouchers kopen.

En dan is het ineens gewoon 7 uur en wat heb ik nou eigenlijk gedaan vandaag? Ik krijg een mail met het nieuws dat het weer eens goed mis is in Ambon. Dat is dan mooi k**. Wat ik erger vind dat ik daarstraks gevraagd heb aan de chauffeur, zonder uiteraard dit bericht te weten. Maar volgens de chauffeur was het allemaal aman en niks aan de hand in Ambon.
Volgens het hotelpersoneel is de kacau (ja hoe vertaal je dat; rellen misschien?)
hier niet ver vandaag geweest. Het is niet de eerste keer dat ik met gedoe in Ambon ben. Twee jaar geleden hier veel demo’s en vanalles in brand gestoken. De hele stad vergeven van rookpluimen.
Ik besluit dan maar niet al te ver te gaan vanavond en op tijd weer terug te zijn. Gatverdamme. Ik krijg het ook regelmatig klaar om op een plek des onheils te zijn. Wel fijn dat het nu meer politie en beveiliging op de been is. Alleen… ik zie ze niet. Het ziet er allemaal normaal uit buiten maar een becak is wel zo handig. Maar niet naar de visrestaurants die wat verder weg liggen en waar niet al te veel verlichting is. Morgen eerst maar eens poolshoogte nemen. Het is nog geen 8 uur maar in de Ambon mall is bijna alles gesloten, op de supermarkt na (maar dat wist ik). Buiten de mall nog wel vcd winkeltjes open. Dat maakt Ambon zo gezellig. Overal muziek. En meteen alweer 5 vcd’s te pakken. Ik kan het niet laten. Gaat nooit goed als ik in Ambon ben. En wat een verschil van avondtemperatuur met die van Makassar. De kipas hadden ze van mij tenminste niet aan hoeven zetten in de warung. Het is gewoon lekker buiten.

Uit Belanda komen betekent extra punten in Ambon maar dat er bij geen druppel Ambonees bloed in zit snappen ze niks van. Ongemerkt schakel ik langzaam over van Indonesisch naar Ambonees. Niet zo moeilijk hoor.

Morgen maar eens een plan gaan maken. En hopen dat het hier rustig blijft.

Salam manise.



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Ambon, dinsdag 9 oktober

Om 9 uur is het ontbijtbuffet zo goed als op maar een boterham met hagelslag is ook lekker. Het restaurant is op de 6e verdieping en ligt hoog genoeg om mooie uitzichten te hebben over Ambon stad en de baai. Blauwe lucht, wolkes en dreigende regenbuien dus variatie genoeg. Eigenlijk zijn de uitzichten niet allemaal even mooi met de golfplaatdaken en rommelige bouwplaatsen van nieuwe gebouwen. Het Swiss Bellhotel heeft meer verdiepingen. Straks of morgen eens kijken of ik daar ergens foto’s kan nemen.

TX Travel geeft de info over vluchten naar Saumlaki. Er zijn twee mogelijkheden met Express Air of Trigana. Trigana heeft gunstiger vertrektijden, is goedkoper en ik kan meer bagage meenemen (15 kilo versus 10 kilo bij Express). Nadenken welke dag het gaat worden en hoe lang ik in Saumlaki wil blijven. Voor deze eilanden is het slim om de retourvlucht ook meteen te boeken. Ze zitten nogal snel vol.

Op de hoek van de straat worden grafsteenplaten met naam, toenaam en datum verkocht. Lahir …, wafat … (op stenen wordt hier vaak wafat gebruikt in plaats van meninggal dunia). Ik mag wel hopen dat het fictieve namen en data zijn, of zouden het misschien misplaten zijn waar fouten in zitten? Tegenover de boekwinkel zijn een paar bouwvakkers gevaarlijke stunten aan het uithalen over minimale relingen tegen de voorgevel. Niet gezekerd natuurlijk.

Naar het Telkomselkantoor, twee jaar geleden ook geweest en ik weet de weg nog, drie keer gevraagd voor de zekerheid maar su pindah. Ze zijn naar een andere locatie verhuisd een van de favoriete bezigheden van instanties en bedrijven. Naar Talaka nog wel in het zuiden van Ambonstad. Da’s me toch te ver voor jalan kaki dus maar de becak. Gezellig tussen de uitlaatgassen van de fluorgroene angkots. Buiten het ongezonde aspect is vervoer met een becak natuurlijk geweldig. Je word niet moe, snelheid is goed en geen voorruit tussen de leuke tafereeltjes buiten en de camera. Het Telkomselkantoor is er wel op vooruit gegaan. Er is een ontvangstbalie, ik vertel het probleem en tien minuten later mag ik een wachtruimte opschuiven waar ik nummer 4088 af moet wachten maar het gaat snel. Diana vraagt waarmee ze me kan helpen. Ik leg het probleem uit, mijn modem en sim wordt gecheckt daarna inloggen op mijn laptop (ik was wel zo slim om die mee te nemen), Diana typt wat nummers in en nu zou het allemaal naar behoren moeten werken. We zullen zien.

In het Sibu Sibu cafe is veel nostalgie. Veel succesvolle Molukkers tegen de muur en dus ook de Molukse Nederlanders zoals Daniel Sahuleka, de Vengaboys en natuurlijk Massada. Maluku staat bekend om de muzikale talenten net zoals de Batak en de Minahasans. Op de achtergrond de typische muziek uit Ambon, modern, hula hula uit Hawai (want daar hebben ze hier ook iets mee) de evergreens en…. “Waarom huil je toch nona manis”.

Het Dedes restaurant is maar een stukje verderop. Visje uitzoeken, net nog in de Bandazee, op de houtskool en smullen. Ah die colo2 die ze hier hebben is zooooooo lekker. Dit smaakt een stuk beter dan een paar dagen geleden in Makassar. Praktisch gezien ook handiger voor mij om ’s middags ikan bakar te eten. De combinatie met je pootjes in de sambal en een paar uur lenzen uitdoen eten is niet zo’n goeie. Allemaal van die praktische dingen die je snel leert.

Het CitiHub Hero hotel. Het ziet er zo mooi uit van buiten en het moet nieuw zijn, ik heb het nog nooit gezien. Een ruime receptie en lounge met gastvrije receptionisten. Er zijn twee kamerprijzen Rp 330.000 en Rp 400.000 met het verschil dat de tweede wat groter is. Ik ga samen met een van de hotelbediende naar de Superior op de 5e verdieping kijken en ik weet niet wat ik zie. Enfin kijk zelf maar.
http://www.longsresto.com/Citihubheroambon.html
En hier niet “papier”is geduldig maar werkelijk prachtige kamers die er echt uitzien zoals op het plaatje. Gezellige lampjes, goed bed, allemaal mooi afgewerkt, goeie badkamer met een douchecabine, internet, muziek en superschoon. Echt wow! Ik hoef er niet over na te denken, ik verruil morgenochtend Imperial Inn voor dit hotel. Ben ik ook nog voor een paar dagen de buurvrouw van de gouverneur die aan de overkant woont…
Voor de prijs is met Imperial Inn niks mis maar Rp 80.000 meer is CitiHub meer dan waard. Volgens de brochure zijn er ook vestigingen in Malang (Jan?), Surabya en Yogya met o.a. Jakarta, Medan, Solo en Makassar in de maak.
Ik ben helemaal blij.

Ondanks het bezoekje aan Telkomstel blijft het tobben met het modem. Vanmiddag in het cafe en restaurant heb ik mijn laptop even gebruikt (had ‘m toch bij me) en ging de verbinding redelijk. Terug in het hotel was het weer k*****. Ik had gisteren 5 vouchers gekocht in het hotel waarvan 2 opgebruikt. Nummer 3 van de vouchers geeft na ongeveer 5 minuten aan dat de limiet is bereikt (van een uur…) Ik log drie keer opnieuw in maar het blijft hetzelfde. Naar de receptie waar ik het probleem blijkbaar niet uitgelegd krijgt maar (ze kijken er coulant bij) ze zullen de voucher omruilen. Ondertussen modem weer geprobeerd. Werkt niet. Dan maar weer de nieuwe voucher. Precies hetzelfde met na 5 minuten de melding dat de limiet bereikt is. Met laptop en al weer naar de receptie. Kijkt u zelf maar even. Heeft mevrouw al op ok gedrukt? Waar zie je mij voor aan? Het enige wat ik niet begrijp dat ik voortdurend verbindingsproblemen heb maar ik snap nog wel dat ik op ok moet drukken om verbinding te krijgen…. Ik heb ook de andere twee ongebruikte vouchers meegenomen en vertel dat ik graag mijn geld terug wil. Daar moeten ze even over nadenken. Niet te lang graag, Rp 10.000 voor een uur is al schandalig veel en ik sta hier mijn tijd te verdoen. Dat helpt.

Er hangen mooie paars gekleurde wolken boven Ambon. Het hoogtepunt van de avond is hier rond een uur of 7 als iedereen buiten wat verkoeling en eten zoekt. Net als ik. Het wordt nasi goreng. Da’s al meer dan een week geleden. Er is veel verschil in mensen en hun benadering. Gewoon vriendelijk, ronduit bot en negerend, helemaal blij omdat je uit Nederland en dan nog de schreeuwers zoals op Ternate. Want eerlijk is eerlijk die heb je hier ook. Vanavond een stuk of vijf mannen bij elkaar. Negeren, oost Indisch doof is vaak het beste maar mijn incasseringstax voor vandaag is wel bereikt. Ik draai me om en loop naar ze toe. Ze blijven schreeuwen, allemaal door elkaar. Geen jonge knullen maar mannen van een jaar of 40,50. Ik vraag of ze een probleem hebben? Dast hebben ze zogenaamd niet gehoord en roepen vanalles over transport, waar mijn man is en vooral veel “hey, hey”. Ok ik wacht wel, ze houden vanzelf wel op. Als ze uitgeraasd zijn zeg ik ze een vraag te willen stellen. Of ze ooit in Nederland zijn geweest? Nee, zij niet maar een broer van een tante van een…… Okay, okay. Zouden jullie naar Nederland willen? Ja, maar geen geld, geen tijd, geen vanalles…. Okay okay. Stel je voor dat jullie in Nederland zijn en je loopt op straat en je krijgt de hele dag van dit soort dingen naar je hoofd geslingerd……..? Nou? Mengerti? Okay. Maar helaas dat is ook verhaal van het topje en de ijsberg.

Nou heb ik nog geen ticket geboekt. Morgen ook weinig op het programma. Naar mijn mooie kamer verhuizen, en dat ticket dan en ik kan misschien wel naar Tial bedenk ik ineens. Wat verder weg dan het strand Natsepa maar veeeeeeel mooier.

Zometeen een slaapmuts.

Sampai besok



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Kembang
Gebruiker
User icon of Kembang
spacer line
 


Schitterend hotel AM...lekker geslapen? Emoticon: Party!



Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Allereerst nogmaals het verzoek eventueel te reageren in het speciaal ervoor aangemaakt reactietopic. Hier dus:

http://forum.indonesiepagina.n(...)anis_dari_maluku.php

_________________________________________________________

Ambon, woensdag 10 oktober

Bij het inchecken in het Hero hotel wachten me nieuwe dingen in Indonesië die ik niet ken. Ik heb zelf altijd een stuk of 20 kopieën van mijn paspoort bij me om te voorkomen dat ze er mee naar een copyshop naar wandelen maar hier is dat niet nodig. Mijn paspoort wordt gescand. Bijzonder is dat ik een overkomst moet tekenen waarbij ik beloof niet te roken in het hotel…… in verband met een schonere lucht en veiligheid. Handdoeken zijn niet standaard die moeten voor Rp 5000 gehuurd worden. Internet is wel weer gratis en met een kabel op de kamer.
Mijn nieuwe De Luxe King kamer heeft een groot tweepersoons bed met Bijenkorfachtige lakens en veel kussens, een mahonie parketvloer en een ruime kast. Aan de zijkanten van het bed twee designlampjes van een fabriek uit mijn geboortestad tegen een achtergrond van modern behang in bruin en goudtinten met glittertjes (alsof ze het voor mij gemaakt hebben). Een verlaagd plafond over de hele breedte van de kamer met indirect licht. De zijwand is een werkblad met plaats voor drankjes, laptop en allerlei rommeltjes en natuurlijk is gedacht aan een speciale bagageplek. Vanuit het bed zicht op een ruime 32 inch LG, de zijwand heeft een canvasfoto van het operagebouw in Sidney. De badkamer is spicy en span met een modern en donkergrijze antislip tegels met glittertjes. Als ik het gordijn opendoe kijk ik uit op de entree van Gobernor Kantor Maluku en glimpen van de Ambonbaai.

Wandelen. In de schaduw van de toko’s wordt veel jamu verkocht. Grote zakken met sarang semut uit Papua en een drankje uit Galela op Halmahera. Als je de bijsluiters leest dan kan het niet anders of je wordt minstens 100 en kan je alle ziektes overwinnen. Geen dokter meer nodig. Verderop Kresnun een uitroeimiddel voor grote ratten (volgens de verkoper in Nederland tikus paus= letterlijk vertaald walvisrat genoemd….

Eerst maar naar TX voor tickets. Het wordt a.s. zaterdag met Trigana naar Saumlaki op het eiland Yamdena van de Tanimbareilanden en daarmee een van de zuidelijkste eilanden van Maluku.
De travelbus van TX is opgeheven en ik heb nu de keuze uit een publieke travel die om half 5 vertrekt van de of ik neem een taxi. Omdat ik om 7 uur me moet melden op de luchthaven zal het het laatste worden. Het ticket voor de terugreis volgende week woensdag kost het dubbele van de heenreis.

De winkels van Ambonplaza zijn nu wel open en het is onmogelijk om er zonder een paar cd’s uit te komen. Teller staat op 17 nu en heb nog plaats voor 4. Ben ook een beetje lui en mijn lunch (of eigenlijk brunch, vanochtend niet gegeten) wordt een pizzabroodje dat ik op de stoep van de plaza in de schaduw kan oppeuzelen. Ambon is een kleurrijke stad met huizen, winkels, angkots en becaks in alle kleuren van de regenboog. Ik loop langs de “boulevard” naar pasar Mardika, een van de leukste pasars die ik ken in Indonesië. Rooie spinazie, veel sago, daun salam, kunyit en roti kenari (exclusief tandartsbehandeling; roti kenari kun je maar beter soppen in de koffie of zo…het is nl. KEIHARD). De kant en klare sagoballen zijn voor het maken van papeeda. Da’s niet mijn ding. Het is een slurppap (niet te doen met een lepel) die qua structuur nog het meest op behangplaksel van Perfax lijkt. Het schiet niet op want ik sta om de vijf minuten wel met iemand te praten. In Ambon zijn en uit Nederland komen levert veel gesprekken op. Iedereen heeft wel familie in Nederland; Groningen, Assen, Winterswijk, Nijmegen, Den Haag. Veel kleerkamers op oude Singers die in Nederland een vermogen op Marktplaats zou leveren, creatieve schoenmakers, veel tweedehands kleding, mannen die met gigantische messen kippen in stukken slaan. Bij de baksoman staan twee ladyboys kun bestelling af te wachten. Later lopen ze dezelfde kan uit als ik en is de (negatieve) belangstelling gelukkig eens een keer voor iemand anders. Ze moeten nogal wat incasseren voor hun geaardheid.

Ik ben inmiddels goed gaar gestoofd door de genadeloze zon boven een praktisch wolkeloze hemel. Bij de Citra Supermarkt vind ik jahebalsem die ik voor iemand zou meenemen. Niet algemeen verkrijgbaar dus ik neem maar wat voorraad mee mocht er nog iemand naar vragen. Ik heb suiker en of zout nodig. In de aangrenzende “koffieshop” es campur en een mie kuah. Ik krijg eerst de es campur, maar da’s niet erg kan ik een beetje afkoelen. Hier wel geschaafd ijs (dat is het lekkerste) maar ze hebben er een “sneeuwbal” van gemaakt zodat ie weer vaste vorm heeft gekregen. Lekker met rozensiroop en dikke melk maar ik krijg maar de helft op. De kom mie kuah is veel te groot maar er zit wel lekker paksoi in (eigenaar Chinees!) en hier kom ik niet verder dan een derde. Mijn ogen waren weer groter dan mijn buik denk ik.

Omdat de becakrijders exhorbitante bedragen vragen (in de buurt van luxe hotels, dan krijg je dat) besluit ik maar terug te lopen. De scholen zijn net uit en de kinderen bestormen mij met hun Engels. Ze hebben nog geen last van schaamte zoals veel volwassenen. Zij stellen mij vragen in het Engels, ik antwoord ze en ik vraag hen dan weer dingen in het Ambonees. Bijna bij het hotel kom ik wat personeel tegen die belangstellend vragen wat ik allemaal gedaan heb vandaag.
Eerst maar eens een beetje rusten, zoals mensen op mijn leeftijd dat doen (wel erg nieuw voor mij).

Ik heb veel vragen voor de receptiedames. Na mijn nogal dure ervaring van vorige week in Ternate kan ik voortaan maar beter eerst vragen wat de kosten zij. Hier gaat het een beetje op zijn Javaans, Rp 16.000 voor 5 kilo, ’s morgens om 7.00 uur afgeven en rond de middag al klaar. De was wordt niet gestreken, maar eigenlijk heb ik dat ook liever niet, dus dat komt goed uit.
Hoe kom ik zaterdagochtend vroeg naar de luchthaven? Ze kunnen voor mij een taxi bellen. Ik zal er maar rekening mee houden dat dit hetzelfde kost als van de luchthaven naar de stad, kan het ook niet tegenvallen.
Hebben jullie voor mij een chauffeur die me een dag rond kan rijden op Leihitu en Leitimur, de twee delen van het eiland Ambon. De receptioniste zal intussen dat ik ga eten informatie vragen en me die straks geven.
In de avond veel oefeningen voor het zondagse koor van allerlei kerkgemeenschap. Zo ook in de AM Salon (ik heb het niet zelf verzonnen…) Gezellig.
De ayam lalapan is lekker knapperig en ik vind de combi met kemangi altijd zo lekker. Net voor dat ik het hotel binnenstap schiet zo'n tikus paus, een gigagrote rat (jakkes) voor mijn voeten een of ander gat in (gaten zat in Ambon...) In de hotelwinkel hebben ze verrassende dingen zoals zachte duriankoekjes.

De dag is weer bijna om hier. Ik ga mijn nieuwe vangst cd’s uitproberen, eentje met kerstliedjes en het nieuws kijken.

Zelden zo’n lekkere kamer gehad.

Salam manise.


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Een dag met een bijzondere wending....

Ambon, donderdag 11 oktober

De wasservice van het hotel is er een waar andere hotels een voorbeeld aan kunnen nemen. De was wordt om kwart over 7 opgehaald en ik heb ‘m goed drie uur later weer terug. Ook een hotel met communicatie. Er wordt een paar gebeld naar de kamer. Hoe lang ik nog wil blijven, nogmaals de confirmatie dat ik morgen een auto met chauffeur heb, of ik nog extra water nodig heb en of ik wil dat kamer schoongemaakt wordt.
Het maakt ook dat ik niet zo’n haast heb om weg te komen. Het is dan ook al goed half 11 als ik naar de “busterminal” loop. Ik doe niet mee aan exorbitante prijzen voor becaks. Jammer dat voorgaande toeristen het nu voor mij verpest hebben.
De angkots naar Suli zijn rood en vertrekken vanuit Batu Merah, daar waar ook de overstromingen zijn geweest een paar maanden geleden. Net de stad uit stapt een vrouw in met een grote plastic teil, een grote zak wasgoed, een paar tikars, borstels, waspoeder, shampoo, kam. Ze gaat de was doen in de kali een kwartier verderop en als de was op de tikar te drogen ligt zal ze zelf vast ook maar meteen een bad nemen.

Een goed half uur later zijn we in Suli. Ik ben de laatste passagier en de chauffeur brengt me naar de toegang tot het strand. Kosten vanuit Ambon ongeveer een kwartje… Er lopen hier en daar wat onofficiële letterlijke platgetreden paden redelijk steil naar beneden. De lege houten stalletjes wachten hun beurt weer tot zondag als half Ambon hier naar toe gaat. Beneden zitten 6 vrouwen hun was te doen in de kali, maar een meter of 20 van zee maar met zoet water. Ik vraag ze om wat foto’s te maken zodat ik de vrouwen in Nederland kan laten zien dat wij het toch maar een stuk gemakkelijker hebben met onze volautomaten en drogers. Honderd meter verderop twee vrouwen die hetzelfde doen maar dan met behulp van een waterput. De man van een van de vrouwen is zijn bootje alvast aan het klaarmaken voor de middag. Een houten bootje van zo’n 40 centimeter breed en een paar meter lang met maar net genoeg ruimte om te zitten. Daarbij moeten nog de peddels en een lamp en de vis die gevangen gaat worden. De man vertrek elke namiddag rond een uur of 6 en peddelt een paar kilometer de volle zee op en komt pas de volgende ochtend vroeg weer terug. Dag in, dag uit of zoveel als nodig is om de kost te verdienen…
Ik wil via het strand terug naar het zuiden lopen naar Natsepa maar het water staat al te hoog. Dan maar weer naar de weg klauteren. Boeeeeeeeeeeeeeeeee. Ik schrik me dood en sta ineens oog in oog met een niet al te vriendelijk kijkende sapi. Er staat er nog eentje en waar ik langs moet lopen staat met zijn kop in de bosjes en zijn achterwerk op het pad. Die zou zomaar eens kunnen schrikken van mij als ik even “achterom” kom gelopen. Maar een ander padje kiezen. Boven aan de weg gelukkig een huis waar water en krupuk wordt verkocht. De eigenaar maakt een praatje. Hij heeft familie in Breda die bij de spoorwegen werken. Even opletten nu. Maar de man kan weinig meer vertellen en ik nooit weten of ik zojuist familie van een collega heb ontmoet. Termen zoals ProRail en Nedtrain hebben weinig betekenis in Indonesië en ik zelf ook altijd dat ik bij de spoorwegen werk.

Als ik weet aan het lopen ben wordt ik door een familie naar binnengeroepen. Zo maar. Ga maar zitten mevrouw. Wat leuk. En dat u alleen reist. Zal ik iets te drinken voor u maken. In Nederland moeten jullie veel belasting betalen he…..Kijk nou horen we het eens van een ander, waarschijnlijk ingefluisterd door een van de velen hier met familie in Nederland. We hebben het over de RMS en hoe dat destijds allemaal gegaan is. Ja, allemaal op zijn zachtst gezegd niet zo handig zeg ik en ik kan me voorstellen dat indertijd (ik doel op de 70-er jaren) er het een en ander geëscaleerd is. Molukkers hebben dan ook nog meer dan Indonesiërs een constante vorm van rindu en een verloren leven in het land van herkomst. Ik krijg ijswater en koekjes. Of ik wat mee wil nemen want ze hebben oprecht met me te doen dat ik alleen reis. Je kunt je toch niet voorstellen dat zoiets in Nederland gebeurt.

Natsepa is DE strandbestemming van Ambon maar ik vind dat er op het eiland veel mooiere, minder bezochte stranden zijn zoals Liang in het noorden met uitzicht op Seram. Er is een handjevol mensen. Een moslimstel loopt samen de zee in. Gewoon zo, de jongeman man met zijn kuitbroek en t-shirt, zijn vrouw met kleren en al inclusief de hoofddoek. Tien minuten later komen ze druipend op het strand terug en zit er niks anders op dan opdrogen in de zon. De rujak van Natsepa is beroemd. Ik krijg een bord vol met manga, papaya, komkommer, jambu, bengkoa, ananas met een “dressing” van een pittige kecapmix met gekneusde pinda’s. Mijn spijsvertering mag aan het werk.

Met de angkot terug richting kota Ambon. Hier een stopsysteem waarbij de passagier roept “pinggir” (naar de kant). Er zijn veel varianten in Indonesië zoals kiri (links), (ber)henti (stop), soms een bel of een ferme klap tegen het plafond. Als ik de Hypermarkt in het vizier krijg: “pinggir”. Het is rustig in de spiksplinternieuwe Hyper. Op onderzoek naar wat er tegenwoordig allemaal is op de (super)markt kom ik susut perut tegen. Daar werden toch zulke akelige verhalen over geschreven. Ik lees de ingrediënten maar ik kan toch niks raars vinden, allemaal puur natuur en het hoofdbestanddeel curcuma is allang bekend als afslankmiddel. Er zijn twee merken van Borobudur en Mustika Ratu, allebei voor nog geen 2 euro. En wat las ik laatst op het forum? 55 euro? Nou dan levert een koffer vol (het weegt niks) een lucratieve winst op. Maar eens twee doosjes meenemen.
Wat ik ook in het vizier krijg is dat de drie jazzdagen in Ambon vandaag van start gaan. Dat betekent dus tot en met zaterdag de 13e. Veel bekende en internationale artiesten INCLUSIEF DODDI LATUHARY!!!. Als die het maar niet waagt om zaterdag op te treden de dag van mijn vlucht naar Saumlaki.

Het festival is in de tuin van de gouverneur, op de lapangan, dus zo’n beetje recht voor de deur. Heet duurt even voordat ik bij de kaartverkoop kom (Rp 75.000). Het is niet heel druk - dat kan ook niet met zo’n prijs, de meeste mensen staan buiten de hekken dus zo’n festival is voor de middleclass. Mijn vermoeden over Doddie blijken bewaarheid te zijn, hij treedt inderdaad zaterdag op. Dat is echt een ramp. Ik heb hem in Kupang in april ook al gemist. Morgenvroeg eerste werk kijken of ik mijn ticket kan omboeken. Ja, dat ga ik toch echt doen. Doddie is van alle Molukse muziek die ik heb mijn absolute favo.

Een gado gado presentator (hij vertelt dat er allerlei mixen in zit inclusief die van Nederland) is van het onderbroeken lollige type. Er is vooral tussen de optredens veel tijd nodig om het podium om te bouwen voor de volgende artiesten.
Omdat ik meen met mijn neus voorop te moeten staan en de presentator tot vlak bij de hekken komt ben ik natuurlijk de klos. Hij kondigt aan dat er niet alleen internationale muzikanten zijn maar ook de bezoekers uit alle hoeken van de wereld. Ik krijg de mic voor mijn neus “ibu from where”? Selamat malam. Saya dari Belanda. Punten. Hij denkt er even over na en zegt dan “ah, “ik ho van jeuw”
Ok, terima kasih, kembali pak. En naderhand begrijp ik dat alles ook wordt opgenomen… De optredens mogen dan wel jazz heten maar wel met een grote knipoog en veel fantasie. Hier geen stalletjes met eten maar een chique Bintangtent die daarnaast ook Green Sands verkoopt, tegen alleszins redelijke prijzen overigens. Het stikt van de camera’s hier, maar allemaal met vergunning. Veel radio en televisie die grof geschut meegebracht hebben. Zonder izin mag ik alleen mijn kleine camera gebruiken dus het heeft geen zin om even terug te lopen naar het hotel. Grrrrrrr. Het festival wordt officieel geopend door de gouverneur zelf die stelt dat Ambon nu officieel Kota Raya Musik is. En de presentator: hoe komt het toch dat er zoveel Moluks talent is onder de vele artiesten in Indonesië. Veel zangers en zangeressen die grotendeels in het Indonesisch zingen, zoals Broery komen uit Maluku. Ik ben helemaal in mijn element. Dat mag ook wel na toch een paar niet al te florissante weken. Muziek hoort bij mij. Als een rockband optreedt komen de zware bassen goed binnen. Jezus, ik ben blijkbaar dus niks gewend. Hier geen schreeuwers maar beschaafde mensen die een praatje maken. Ze komen uit alle windstreken Batam, Papua, Manado, Jakarta en ook de achterban van de muzikanten uit het buitenland. Een Australische band geeft een flitsend en gevarieerd optreden. Iedereen uit zijn dak.

Dan maak ik kennis met Cliff in het artiestenleven beter bekend als Usman Hitu. Verrek, inderdaad nu ik nog eens goed kijk. Usman/Cliff kent de hele artiestenwereld en heeft ook in het buitenland opgetreden waaronder Korea. Nederland staat nog op het programma. Hij zoekt ook nog een Nederlands meisje…
Ik moet, het kan haast niet anders op gemixte cd’s muziek van hem hebben staan. Hij maakt joget maar van het soort dat ik nog net leuk vind
http://www.youtube.com/watch?v=AS2PJAwTWY4

Cliff kletst aan een stuk door. Heb ik vandaag de versie van getrouwd en drie kinderen gebruikt (sudah besar) en nou heeft die denk ik toch zijn zinnen gezet op mijn fictieve dochter. Aduh, waarom doe ik het nou altijd verkeerd. We hebben in elk geval de muziek gemeen. Hij ratelt door zijn Blackberry en laat wat foto’s zien van covers van zijn albums. Die ga ik morgen zeker zoeken. Zijn BB staat ook vol met telefoonnummers uit de artiestenwereld. Zie ik dat goed? Het nummer van Doddie? HIERRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR met dat nummer. Hij zet het nummer van Doddie persoonlijk voor me in mijn hp en ik geef hem mijn kaartje. Eigenlijk wel zielig voor hem dat ik wel door heeft dat ik helemaal idolaat van Doddie (ja hoor daar hoef je geen twintig voor te zijn).

YESSSSSSSSSSSSSSSSS ik heb het nummer van Doddie, maar wat moet ik er nou mee. Nou ja, het staat natuurlijk wel interessant. En voor diegenen die Doddie niet kennen (shame on you); Doddie is DE ster in Ambon en de abolute nummer 1 (heb ik niet bedacht hoor) hier een paar succesnummers

http://www.youtube.com/watch?v(...)C-Xo&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=MNm7WeNybcs
http://www.youtube.com/watch?v=E-GO748EvM4

Cliff spreekt ook een grappig soort Indonesisch zoals ze dat in Maleisie doen, een beetje met een Engelse tongval. Woont in Jakarta. Muts, dat doe je toch niet als je roots in Ambon liggen. Volgende week zaterdag de 20e heeft hij een optreden in Piru op Seram (west) en hij kan me de 18e of de 19e wel ophalen. Kunnen we samen met de ferry eerst naar Waipirit. Ik moet goed nadenken. Ik zou het het liefst zo doen maar west Seram is geen Ambon met veel hotels maar een groot dorp met wat simpele losmens. De familie van een collega woont in Hatusua, waar ik drie jaar geleden ben geweest. Heb even contact met haar en zegt dat ik eventueel daar wel kan overnachten. Maar, dan wordt het allemaal wel heel erg krap en ik wil wel weer terug naar Seram maar heb ook al een halve afspraak met mijn collega dat we daar samen in augustus naar toe gaan om dan ook het noorden en een stuk van het oosten te verkennen. Een luxeprobleem dus. Bovendien wil ik komende eerst eens uitzoeken wat nu precies de bedoelingen van nyong Cliff zijn.

Maar hoe dan ook, mijn dag kan niet meer stuk. Ik ga morgen serieus proberen om mijn ticket te wijzigen zodat ik toch Doddie kan zien zaterdag. Ik wil weer met mijn neus in de boter… Aduh beta sanang.

Al met al wel wat laat thuis natuurlijk. Morgen vroeg eruit want ik laat me rondrijden op Ambon maar moet intussen ook vanalles doen; ticket omboeken, cd zoeken. En morgenavond weer naar het festival natuurlijk. Yopie Latul zou ook op het programma staan.
Zou het dan eindelijk toch nog allemaal goedkomen?

Salam manise






Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Ambon, vrijdag 12 oktober

Nog na half 1 krijg ik een sms van Cliff. Of ik al slaap en dat ik afspraak voor morgen niet moet vergeten. Ja, ok, ok, antwoord ik lichtelijk geïrriteerd. Wie smst er nou na middernacht als je iemand niet kent. Het antwoord bevalt denk ik niet aan de andere kant en ik krijg de vraag “atau beta bisa main di hotel”? Letterlijk vertaald of ie misschien in het hotel kan komen spelen. Kan ook bedoeld worden als even langskomen om????? Ik heb geen idee, maar dit antwoord bevalt mij weer niet. Een knul die de helft jonger is dan ik? Meteen nog een andere sms erachter aan dat we morgen maar veel moeten bellen. Adu aduh dit gaat weer eens niet goed. Soms word ik zo moe van al die kerels. Wat moet ik nog meer doen dan zeggen dat ik getrouwd ben en drie kinderen heb (naar aanleiding van vragen overigens)? Oh ja, ik weet het al. Niet alleen op reis gaan want dat wordt weer eens verkeerd uitgelegd. De telefoon gaat uit. Ik vind het wel goed zo (of eigenlijk niet natuurlijk). Toch weer een beetje jammer.
Na een kort nacht – ze hielden toch niet om 12.00 uur, waren gewoon aan het praten en de sms-interruptie – even het plan voor vandaag vaststellen.

Vandaag heb ik een chauffeur om de loop van Leihitu te maken, maar eerst TICKET!. Ik heb een ticket voor morgen naar Saumlaki en wil deze omboeken naar zondag en dan ook maar een dag later terug. De dame van TX Travel belt met Trigana. Het gaat allemaal niet gebeuren. Bij mijn boeking heb ik gevraagd stel dat ik mijn vlucht wil wijzigen (had daarbij op dat moment alleen maar de terugvlucht in mijn hoofd) wat de kosten dan zijn. Volgens de medewerkster zou ik dan moeten bijbetalen, ze wist niet precies hoeveel maar het zou niet zo veel zijn. Na tien minuten weet ik inmiddels wel beter: mijn ticket voor morgen zou vervallen en moet voor zondag een nieuw en duurder ticket kopen. Van het ticket van woensdag krijg ik maar de helft terug. Een optelsom maakt dat me dit 1,6 miljoen gaat kosten en dat is op gunstige dagen de prijs van een retourticket waarmee de totaalprijs op 3,7 miljoen komen. Dat is te gek. Nou ligt het ook aan mijzelf, had ik zelf maar eerst goed moeten kijken, maarja heb ik er erg in dat….. Het wordt dus GEEN Doddie morgenavond en ik heb wat tijd nodig om dat te verwerken. Maar, het goede nieuws is, hoop ik, wil ik, dat volgende week van de 15e tot de 20e weer een ander muziekfestijn is waarbij Doddie waarschijnlijk ook op zal treden. Henky, de chauffeur probeert me gerust te stellen.

Tijd om Henky een goed te bekijken. Wat een naam ook weer. Die absoluut niet past bij de aangename verschijning van een jaar of 30. Henky heeft lang haar maar dit voor de gelegenheid er een knot van gemaakt. Dat had van mij niet gehoeven overigens. Het is een rustige jongen komt van Haruku, hier naast Ambon waar je langs komt op weg naar Saparua. We hebben meteen een band: Doddie die ook van Haruku blijkt te komen. En nog een paar andere: we dragen allebei een kruisje, letterlijk vandaag… en de tattoos. Henky heeft ze zelf gemaakt. Zijn hele rechterbeen staat vol. Voor mij net iets teveel van het goede. Hij moet wel een beetje lachen om mijn paniek maar ik meen het serieus hoor. Mijn tweede kans van dit jaar om Doddie te zien verspeeld. Alweer een reden om weer eens terug te gaan naar Maluku… Kan ‘m natuurlijk ook een sms sturen en vragen om een priveoptreden. Zou wel een mop zijn.
Maar zijn muziek en die van andere collega’s hebben we meer dan genoeg in de auto. Wat kan ik me nog meer wensen dan in een airconditioned Avanza langzaam langs het groene Ambon in gezelschap van een knappe vent en goeie muziek, van Doddie uiteraard. Doddie wordt het meest gebruikte woord vandaag 

We rijden om de baai tot Hunut en gaan dan de bergen in. Mooie uitzichten over Ambon, tenminste als het niet bewolkt zou zijn. Wel mooie wolken overigens.
Koffiedrinken in Hitulama valt niet mee. Er hangen genoeg 3/1 Nescafes maar geen van de ibu’s kan ‘m ter plekke produceren. Foto’s maken ook niet want Hitulama, en de hele noordkust van Leihutu tot aan Larike is islamitisch. Henky is hier meer dan tien jaar niet geweest. Natuurlijk heeft dat hier zeker met het geloof te maken. Mensen vertrouwen elkaar tot aan de voordeur. Hij heeft hier niks te zoeken maar is wel verrast door de natuur. Vanuit Hitulama, de grootste plaats in het noorden van pulau Ambon gaan boten in allerlei maten, maar vooral klein en gevaarlijk naar diverse plaatsen in Seram dat aan de overkant ligt.

Bij Wakal en Hila in de buurt zijn sinds vorig jaar maart zes landverschuivingen geweest die de huizen langs de rivier voor de helft begraven hebben. Geen slachtoffers maar “slechts” ontheemd. Een aardige man vertelt me wat er allemaal gebeurd is. Er zijn 105 huizen verwoest. Het ziet er inderdaad verschrikkelijk uit. Hij is de Nederlandse gemeenschap dankbaar dat ze gezorgd hebben voor een stuk of 40 tenten zodat de families voorlopig enigszins normaal kunnen leven. Intussen moet er geld bij elkaar geschraapt worden om ooit een nieuw huis te kunnen bouwen. Dit soort dingen in het echt zien, zoals de gevolgen van de tsunami in Aceh is hartverscheurend. Maar je bent evengoed welkom met een kopje thee of wat ze dan ook hebben. Henky schrikt er ook van. Hij wist wel van Batu Merah op Leitimur bij Ambon van niet van deze streek.

Het Amsterdam Fort is nog niet zo lang “bewaard” en in erbarmelijk staat. Er zijn veel forten in de noordelijke helft van Maluku om de kruidnagelhandel te verdedigen en indringers (Spanjaarden, Portugezen) buiten te houden destijds.
Dit deel van pulau Ambon is arm en een groot verschil met het zuidelijke schiereiland. Er is ook een duidelijk verschil hier tussen de islamitische en christelijke dorpen waarvan de laatsten het duidelijk beter doen. De belangrijkste bron van inkomsten is cenkeh, kruidnagel. Daarnaast sagu en nootmuskaat. Het kruidnagelseizoen is net begonnen en vanaf Ureng ligt in de dorpen de weg vol met rieten matten en de te drogen kruidnagels. Het dorp Larike is het meest fotogeniek en als we uitstappen loopt het dorp ook onmiddellijk uit. Kruidnagels zijn groen met soms een beetje rood als ze geplukt worden. Het drogen in de zon duurt 2 tot 5 dagen, afhankelijk of de zon constant aanwezig is of het bewolkt is. De natuur is slim. De kruidnagels zijn rijp aan het einde van het regenseizoen en nu het tot april zo’n beetje droog is is er genoeg tijd om in een paar maanden de inkomsten voor de rest van het jaar te verdienen. En het ruikt overal zo lekker.

Het valt Henky op dat de islamitische dorpen zo arm zijn ten opzichte van de christelijke dorpen. Ik vertel hem dat ik dat zo ook vaker ervaren heb, bijvoorbeeld in Maleisie waar de oostkust met de islamitische dorpen veel minder bloeiend is dan het westen waar de Chinezen en de Indiers in de meerderheid zijn.
Er zijn veel rivieren maar met slechts een klein stroompje water. De uiterwaarden zijn uitgedroogd. Alleen maar zand en stenen. Het is nog 6 maanden wachten tot de rivieren weer vol zijn. Maar die uiterwaarden zijn goed geschikt voor het drogen van de was. Weinig verkeer hier en als het er al is brommers. We komen tot aan Larike twee tegenliggende auto’s tegen.
Henky, hij noemt me tante, is een lieverd, geeft me mijn camera aan als ik weer eens wil uitstappen, vraagt regelmatig of alles goed is en verontschuldigt zich voor de gaten in de weg. You ain’t seen nothing yet in de uithoeken van Indonesie. Ik ben wel wat gewend met schudden en hobbelen. Nee, het schiet niet op, dat weet ik. Kun jij niks aan doen.

We hebben honger maar geen warung te zien. We kunnen nog geen kom Indomie gevonden krijgen. We moeten het doen met het kleine pakje energiekoekjes dat ik straks in Hitulama heb gekocht.
Net na de bocht in het westen is Alang het eerste christelijke en redelijke groot dorp. Vanwege een plechtige begrafenis is het er ook druk. Ik vind christelijke begrafenissen meestal stijlvoller en meer ceremonieel dan islamitische.
Het is al na drie uur, nog steeds honger en we rijden langs het vliegveld bij Laha. Nasi Padang! Hehe eindelijk gevonden. Ik begon me een beetje ongemakkelijk te voelen. Dat ik zelf de hele dag zonder eten moet is niet zo erg maar ik vind het voor de chauffeur dan wel vervelend.
Sms van Cliff. Waar ik ben en of ik zijn cd al gekocht heb. En dat ik onze afspraak van vanavond niet moet vergeten. Hm, ik weet het niet, het optreden van Doddie morgen zit me nog steeds dwars. Nog meer wat dwingerder sms-en. Antwoord geven in welke stijl dan ook werkt niet weet ik uit ervaringen. Heb ik hier zin in? Nee. En wat doen we dan: op de blokkeerlijst. En jammer dan maar het wordt ook geen Seram, een concert of wat dan ook. De dingen veranderen soms snel.

De laagstaande zon maakt van de Ambon baai een glinsterend plaatje. Bij Galala is een brug in aanbouw om straks het smalste stuk naar Poka op Leihitu te verbinden. Scheelt al gauw 20 minuten Bij de lapangan en dus ook vlakbij het hotel is het verschrikkelijk druk met vanalles en nog wat. Ambonezen zijn altijd in voor een feestje.
Het is bijna 5 uur als we parkeren voor het hotel. Ik zet het mobiele nummer van Henky in mijn telefoon voor het geval ik volgende week nog iets verzin, of misschien voor anderen. Hoewel Henky geen Engels spreekt en daarmee de kansen op het rondrijden van toeristen verkleint. Dangke Henky en misschien tot een andere keer.

Eigenlijk heb ik niet meer zoveel zin om er nog lang uit te gaan. De dag begint morgen al vroeg. Wat eten, een paar schreeuwers boze blikken toewerpen en nog even langs de muziekwinkel. Usman (Cliff dus) mag dan 30 cd’s of zo op zijn naam hebben; ik vind er niet een en hij staat alleen maar op een mix cd met een liedje dat ik niet eens mooi vind. Dan toch maar een Doddie cd met christelijke muziek, gewoon voor de heb.

Ik ben erg benieuwd naar Saumlaki morgen.

Salam manise, vanuit een swingend Ambon. Het zal morgen een stuk rustiger zijn.



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Saumlaki, zaterdag 13 oktober

De muziek stopte pas na half 3… De telefoonwekker gaat om 5 uur en een uur later wacht de taxi op mij. Op het veld bij het kantoor van de gouverneur wordt al druk opgeruimd en schoongemaakt. Er is weinig verkeer op de weg. De naar de hemel kruipende zon zorgt voor romantische plaatjes van de Ambonbaai.
Op het vliegveld geen enkel vliegtuig dat op tijd vertrekt, nog nooit meegemaakt ook in Ambon. Mijn modem werkt hier weer wel dan weer niet. Ik bel hotel Harapan Indah (de mooie hoop…) reserveer een kamer en zeg hoe laat ze me ongeveer kunnen verwachten. Ik heb niet meer dan anderhalve A5 info over alle Tanimbar eilanden inclusief Yamdena en heb ook geen idee of er behalve de twee genoemde hotels nog meer is.

Trigana vertrekt pas tegen half 10, een kleine ATR 42. Mijn handbagage past niet in het compartiment en niet onder de stoel. Maar ik ben niet de enige en er worden een stuk of 6 stukken voorin het vliegtuig neergezet.
We vliegen laag, onder ons het groen, turquoise en blauw van de vele eilanden van Maluku. Prachtig.
Pada penumpang yang terhormat, berapa saat lagi……… riemen vast we gaan landen. Elke keer als ik denk dat dit nu echt het kleinste vliegveld ooit is kom ik weer op een ander dat alle vorige overtreft. Vandaag dus. De “arrivalhal” is een ruimte van 3 bij 4 met een ijzeren golfplaten dak, een groot plateau waar de bagage op moet komen en staat voor de rest vol met de passagiers van het vliegtuig plus nog eens een aantal chauffeurs van uiteenlopende voertuigen. Een ojekrijder meldt zich maar ik zeg dat ik liever een auto heb in verband met de bagage. Voor mij een meneer met shirt op de voorkant KNVB op de achterkant Netherland (niet de Netherlands of Nederland dus) en oranye op de kraag, geborduurd in oranje. Uit Ambon zegt ie. Hij heeft een auto. Als de bagage komt is het een complete chaos. Ik dacht in Papua en Jambi al alles gehad te hebben maar dit is nog een graadje erger. Ik laat het maar gebeuren. Waar mijn bagagesticker is dan zal meneer “Netherland” het wel voor mij pakken. Jawel maar ik weet zelf toch het beste hoe mijn bagage eruit ziet. Laat maar gaan dan. Mijn bagage wordt in de auto gezet = een aftandse angkot die meer dan zijn beste tijd heeft gehad. Even wachten hij moet terug, kijken of er nog meer te vangen valt. Er gaan nog twee dametjes mee. Ze moeten ergens in de stad bij een of ander kantoor zijn. Als ze afgeleverd zijn zie een “blauwe” transactie, Rp 50.000 dus. Wel handig om te weten, uiteindelijk ben en blijf ik loslopend wild dat waarvan mensen spontaan Rupiahtekens in hun ogen krijgen.

De weg van het vliegveld naar de “stad” is vlak en droog met bruine verkleuringen van wat een half jaar geleden groen was (denk ik). Hotel Harapan Indah heeft voor mij een kamer gereserveerd maar die is binnen dus even kijken of er nog wat anders is. Het hotel is langgerekt en ligt voor de helft boven het water. Ik kies een kamer in de tuin met vlonderplanken en vol met bougainville en christusdoorn. Het raam kijkt uit op de haven. Ik vraag aan pak “Netherland” wat de kosten zijn. Seratus! Nee, dat kan niet en als hij in de gaten krijgt dat ik me niet vanalles laat wijsmaken gaat de prijs onmiddellijk naar beneden, de helft dus. Het kamermeisje dat nog bezig is om mijn kamer schoon te maken is geërgerd dat er zo’n prijs gevraagd worden. Ik leg haar uit dat dat helaas schering en inslag is maar ik zelf door ervaring wel weet wat wel en niet normaal is. Intussen heb ik tijd genoeg om de eerste indrukken op te schrijven. De prijzen van de kamers hier zijn buiten proportie. Mijn simpele kleine kamer met een mandibak en een twijfelaar is qua prijs met Rp 300.000 ook in geen verhouding met waar ik net vandaan kom. Maar, de setting is romantisch en dat is ook wat waard.

Het is half 1, niet ontbeten dus kan net zo goed meteen in het hotel eten. De menukaart is bijzonder met petatas goreng (dus geen kentang goreng), kukis kontol mabuk???? dat mag mij iemand uitleggen. Ik kan zelf wel een leuke vertaling maken maar da’s volgens mij niet de bedoeling. Of misschien maar gewoons eens proberen. Ik wacht op mijn nasi goreng met een gebakken ei en es jeruk.

Mijn buurman komt van Larantuka op Flores dus we hebben meteen een gesprek.
Het zou wel eens kunnen dat Yamdena zo droog is dat er geen algemene waterleidingen zijn. Het hotel is in elk geval voorzien van een paar gigantische watertanks.

Al nadenkend over wat ik vanavond ga missen stuur ik Doddie een sms in mijn beste Ambonees natuurlijk. Wat kan mij het schelen. Vragen of hij misschien volgende week ook nog ergens optreedt in Ambon. Niet geschoten is altijd mis. Ondertussen maar even de oogjes dicht. Ik word wakker van de telefoon. Sms van Doddie: hij treedt vanavond op bij het Jazz Festival en “Kalo Tuhan sayang katong bisa ketemu” Van dat optreden wist ik natuurlijk maar als God van ons houdt we elkaar kunnen ontmoeten. Ohhhhhhhh, wat heb ik gedaan. En diezelfde God straft onmiddellijk. Ik moest toch zonodig naar Saumlaki. Maar enfin dat gaat dus niet. Er wordt nog wat heen en weer gesms-t. Hij vertrekt maandag terug naar Jakarta waar hij zijn eigen studio heeft). Grrrrrrrrrrr. Muts die ik ben, had dat nou niet echt anderhalf miljoen waard geweest? Nou, nyong e salamat sukseskan salalu. Maar wel slim van mezelf om hem zelf maar even te vragen nou ik zijn nummer toch had. Heb ik tenminste de juiste informatie. Jammer, jammer, jammer maar ik krijg mijn kans nog wel. Zou ook zomaar kunnen dat ie een keer doorbreekt in het buitenland. Behalve in het Ambonees en Indonesisch zingt Doddie ook Engelstalige covers, en niet verkeerd. Leuk dat ie voor een superster hier geen kapsones heeft en gewoon antwoord. Er zijn er namelijk die geen superster zijn en dat niet doen… 

Maar ik ben dus nu echt klaarwakker en back to earth. Wandelingetje maken. GEEN bules in Saumlaki en ik zou de rest van het jaar wel eens de enige kunnen zijn. In de nieuwe supermarkt is het rustig zoals ook op straat. Ik denk dat de mensen vanavond wel op straat komen. Overdag is het hier heet. De moesson zit hier weer anders in elkaar dan op Ambon. Schuin tegenover het hotel ontdek ik zomaar een splinternieuwe Incla hotel, een jaar geleden geopend en moet dus concurreren met Harapan Indah. De receptioniste laat me wat kamers zien, allemaal spic en span en met een échte airco (wat mij doet overwegen om morgen of overmorgen te verkassen; de airco in HI is niet helemaal geweldig, zoals zo vaak). Wel behoorlijk aan de prijs, zoals eigenlijk alles hier in Saumlaki. Het doet me denken aan Wamena vorig jaar. Alles wat hier geconsumeerd wordt moet van ver komen. Per vliegtuig maar waarschijnlijk het meeste per boot.

Het personeel van het hotel komt van alle windstreken. Een meisje komt uit Atambua op Timor waar ik een half jaar geleden was. Ze is helemaal verrast te horen dat ik daar ook geweest ben. Straks of morgen maar samen even foto’s kijken dan. Anderen van het hotel komen van Soe, ook op Timor, Solo, Dobo, Tual, Papua. Volgens de jongen uit Solo is het hier ’s avonds dingin maar als je uit een drukke stad op midden Java komt dan voelt de temperatuur op een buiteneiland al snel een stuk koeler. Eigenlijk is de vlondertuin een verlengstuk en daarmee een soort luxe pier en vanaf het eind een mooi uitzicht op de baai van Saumlaki. Drie mannen die samen met mij met Trigana vlogen logeren ook in het hotel. Ze komen uit Java en Makassar en zijn door het ministerie voor onderzoek naar Saumlaki gezonden. Ze doen onderzoek bij de territoriale zeegrens van Australie. Ik ben even niet aangesloten. Australië? Dat ligt toch nog een eind weg? Ja het land zelf wel hoewel dat ook nog wel meevalt. Ik heb even niet in de gaten dat we hier op dezelfde lengtegraad als Merauke zitten. Mahu, een van de mannen laat me op een kaart de zeegrenzen van Indonesië zien en inderdaad de wateren van Australië zijn hier maar 15 minuten vandaan. Dan ben ik toch wel weer een heel eind weg. Ze gaan morgen diepzeeduiken (of zo diep als nodig is) voor onderzoek naar rif en koraal. Als ik wil mag ik mee morgen. Dat is een mooi aanbod en liefhebbers zouden er iets voorover hebben om met de mannen mee te mogen, maar helaas, onder water is niet mijn ding. We drinken evengoed samen thee en hebben het erover wat ik in godsnaam op Yamdena kom doen.

Waar anderen rechtsaf gaan ga ik linksaf wordt me wel eens “verweten” en inderdaad dat ga ik rond een uur of 6 maar eens doen. Dat levert weleens leuke dingen op. Tot zover overigens geen verrassende dingen in Saumlaki. Het is een zeer langgerekt en eenvoudig stadje waar het biljart voor de mannen op malam minggu het hoogtepunt van de week is. Ik trek (te) veel aandacht. Ineens staat er 3 dames op twee brommers voor mijn neus. Ze zijn gestopt, hadden me blijkbaar vanmiddag al gespot en zijn een beetje jalan2, op hun brommer aan het rondrijden maar ze missen nog een vriendin. Ik wordt uitgenodigd om met ze mee te rijden, gewoon om malam minggu te “vieren”. Nou ben ik al veel tegengekomen maar deze versie kende ik nog niet. Ze willen geen nee horen en blijven net zolang aandringen totdat ik denk “en waarom niet”. De dames zijn helemaal door het dolle en toeteren tegen iedereen die ze kennen onder goedkeurend gejuich, gelach. Een superster kon het hier niet beter doen. We rijden naar het noorden tot aan de ronding van de baai en stoppen daar even om van het uitzicht te genieten. We hebben nog niet eens kennisgemaakt. Ik ben blijkbaar op stap met Non Kel, Antje en Titin. Titin komt uit Bali en is getrouwd met een politieagent. De andere dames zijn asli Saumlaki. Non Kel gaat morgen met Trigana naar Ambon om daar over te stappen naar Makassar. Ze heeft eigenlijk techniek gestudeerd op Java maar werkt nu op de crediteurenafdeling van een bank in Makassar. Ik nodig ze uit om ergens iets te gaan drinken maar Non Kel heeft een ander plan. We gaan langs de supermarkt, er wordt roti en koffie gekocht en we gaan naar haar huis. Da’s ook goed. Bijna de hele familie is thuis. Opa was bij de KNIL en sprak destijds nog Nederlands. De moeder van Non Kel komt even later en snapt er even niks van. Een blanke Nederlandse mevrouw die gewoon hun eigen taal spreekt. Ze heeft heeft tijd nodig om eraan te wennen. We communiceren in het Indonesisch en Ambonees. Er wordt meteen rond gebeld voor een chauffeur maar ze vinden het eigenlijk maar niks. De familie is zich er wel van bewust dan aan toeristen de hoofdprijs wordt gevraagd. Dat willen ze voorkomen. Na wat praten komen we tot het volgende plan: morgenochtend mag (moet!) ik mee naar de kerk en dan gaan we met iedereen die mee wil op de brommer de omgeving verkennen. Ervoor betalen? Geen sprake van. Maandag of dinsdag kan ik dan met een auto en wie mee wil gaat dan mee. Het zal vast een andere prijs dan het hotel daar straks noemde van Rp 750.000 dat volgens hen de normale prijs is. Maarja het hotel wil daar ook wat aan overhouden en deze mensen hebben geen enkel belang om ook maar iets aan mij te verdienen. Ze vinden het zelfs een eer om mij rond te morgen rijden.
We praten over mijn reizen, muziek en ik krijg meteen een cd mee met muziek van Tanimbar. Er is een internationaal vliegveld in aanbouw. Het is de bedoeling dat er straks rechtstreekse vluchten komen vanuit Darwin. Waarom ontgaat me even maar dat zal de komende dagen misschien duidelijk worden. Koffie, marmerbrood met hagelslag. Of ik nog iets anders nodig heb. Er worden foto’s gemaakt met alle aanwezige mobiele telefoon en fake BB’s.
Dat gebeurt dus als je links gaat in plaats van rechts….
Tegen half 9 word ik teruggebracht naar het hotel en tot aan mijn kamer gebracht. Sampai besok. Het is toch geweldig. Ik sjouw al twee weken met een Delftsblauw blik stroopwafels (van de Postcodeloterij…) en ik denk dat ik nu wel een bestemming heb.

Een paar deuren van het hotel wordt sate ayam verkocht. Iets anders hoef ik niet meer vanavond. Behalve Doddie dan, maarja…

Salam manise dari jauh



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Saumlaki, zondag 14 oktober

Het is 7.00 uur. Na een nacht muggen vangen en me afvragen of dat voortdurende geknabbel en geritsel nou ratten waren besluit ik naar Incla schuin aan de overkant te verhuizen. Ik sms naar Non Kel om te laten weten dat het me spijt maar ik niet meega naar de kerk en straks eerst een ander hotel ga regelen. Tida apa2. Maar eerst nog maar proberen een uurtje te slapen na een woelige nacht.

Het plan van de dames is blijkbaar veranderd. Non Kel stuurt een sms dat Ance niet om 10.00 uur kan komen. Ze moet eerst koken. Op de vraag hoe laat ze er dan ongeveer wel is krijg ik niet echt antwoord. Nanti dia sms ya. Ok, we zullen maar even afwachten. Eerst maar eens verhuizen naar de overkant.

Het Incla hotel mag dan nog maar weinig gasten hebben, ze begrijpen kennelijk de meldingsprocedure naar de politie beter dan Harapan Indah waar gisteren niet eens naar een paspoort is gevraagd. De dames van Incla vullen een aantal formulieren in en leggen me uit dat een deel bedoeld is voor de politie. Door de jaren heen is me duidelijk geworden dat hier heel verschillend mee wordt omgegaan.

Gisteravond heb ik in Harapan Indah nog een duur internetvoucher gekocht dat geldig was vanaf 22.00 uur tot 24.00 uur en vanochtend van 6.00 tot vanavond 22.00 uur. Maar of ik nu probeer mijn modem te gebruiken of internet van het hotel het gaat erg moeizaam. Sommige topics van Indahnesia kan ik wel openen en sommige niet ondanks alle beveiligingen die ik er tijdelijk afgehaald hebt. Het lezen van een paar berichten of het openen van sites kost veel tijd en doorzettingsvermogen. Het internetprobleem wordt door diverse mensen bevestigd. Ook bellen en of sms-en is niet altijd even gemakkelijk.
Het Incla hotel heeft WiFi maar de beide internetmogelijkheden zijn geen van beide te openen met het opgegeven wachtwoord. Ze weten het zelf ook niet zo goed. Grote letters, kleine letters, met of zonder spatie. Seng apa2, bagitu saja. Ja natuurlijk maakt het wel uit. Ik probeer alle mogelijke combinaties maar ze werken geen van alle. Met mijn modem kan ik Indahnesia niet meer openen, hij vliegt meteen door naar een of andere blokkeersite. Ik kan instellen wat ik wil, het werkt niet. Het is inmiddels tegen twaalven. Veel tijd kwijt met aanmodderen met het internet.
Eerst maar even eten en intussen mijn laptop opladen (snel leeg in deze temperaturen). Omdat het zondag is, is het uitgestorven op straat. De meeste winkels zijn dicht en iedereen zit op het heetst van de dag binnen. Alleen in het havengebied is wat activiteit met afgelopen nacht gevangen vis.
In het hotel informeer ik naar de mogelijkheid van het huren van een auto met chauffeur. Dat kan tegen een bedrag van 1 miljoen!!!!! Ik schrik me dood. Dit zijn Papuaprijzen. Ik vraag waarom dit zo duur is en als reden wordt opgegeven de conditie van de wegen. Toch maar even op Ance wachten hoewel het nu toch wel erg lang begint te duren. De bedoeling was om naar Sangliat Dol te rijden. Mij lijkt dat dat met 42 kilometer nogal een eind maar volgens haar is het een goede asfaltweg is en geen probleem. Hoe dan ook ben je daar met een brommer toch wel een tot anderhalf uur zoet mee.
Ance belt om kwart over 1 waar ik ben dan zal ze me komen ophalen. Drie kwartier later komt ze alleen. Titin had nog het een en ander te doen met haar man. Het is tenslotte ook zondag. We rijden een stuk naar het noorden om de baai heen. Veel brede en vierbaans (…) wegen hier. Het is kaal weinig of geen achterland van bergen of heuvels. Op veel plekken liggen visjes letterlijk uit te drogen in de zon, en da’s ook precies de bedoeling. Het is droog, dor, bruin. Ance vertelt dat straks als het regenseizoen begint in november of december alles weer een tijdje groen is, om vanaf april dan weer droog en bruin te worden. Haast niemand op de weg, behalve een boer die net terug is van het land en in zijn mandje op de rug vol heeft met manga’s. Het is zo droog dat de bananenbomen voor het grootste deel geel en bruin zijn geworden, met wat nieuw jong blad aan de bovenkant. En er groeien hier en daar nog bananen aan ook. De omgeving hier heeft veel weg van Merauke en weinig doet denken aan het groene Indonesië van Java of Bali. Af en toe komt een truck of angkot voorbij om mensen naar een waterval verderop te brengen. We zijn nu een stuk in het westelijk deel van Yamdena waar de west moesson nog haar best doet om het groen te houden. We rijden even terug naar de kerk van Olilit waar men twee jaar geleden mee begonnen is maar nog niet helemaal af. De kerk staat op de nominatie om kathedraal te worden, er is al toestemming van het Vaticaan volgens Ance. De pastoor slaapt nog of is op stap dus we zullen later op de dag terug moeten komen. Eerst even es teler zoeken dat hier met bananen in pandandeeg gemaakt wordt. De moskee aan overkant verzorgt de muzikale begeleiding. Volgens Ance is het aantal moslims hier tegenwoordig normaal door de vele migratie uit Java en Zuid Sulawesi. In Oililit halen we maar meteen Titin met haar man op. Ik heb gisteren niet goed geluisterd. Niet Titin maar haar man komt uit Bali, van Klungkung. Hoe kun je in godsnaam hier wonen als je van zo’n mooie omgeving komt. De club zwelt aan en we gaan naar het strand van Weiluan, zo’n beetje de meest zuidoostelijke punt van Yamdena. Ook hier dor en droog. Het strand zelf is omzoomd met een brede strook kokospalmen heeft een beetje grijzig zand met veel aangespoelde zeewier en andere afdankertjes van de zee en met uitzicht op een paar bijzondere rotsformaties in zee. Ze hebben een grote zak manga’s meegenomen. Het is zondag en dus druk op het strand met in het water spelen, zandkastelen bouwen, beetje voetballen, vuurtje stoken. Ik trek helaas weer, de absolute aandacht en al mijn begeleiders, intussen 9 stuks vinden dat helemaal geweldig. En natuurlijk worden er foto’s gemaakt.

Er is weinig op Yamdena. De basis is cassave van ubi en singkong en geïmporteerde rijst. Vis genoeg hier maar groenten bar weinig en ook erg duur. Wat levensonderhoud is er niet veel meer dan agar2. Maar blijkbaar hebben veel mensen van andere eilanden in Indonesië het aangedurfd om hier een nieuw bestaan op te bouwen.

Verderop zijn in de kampungs groepen poco poco dansers hun best aan het doen om een prijs in de wacht te slepen. De weg wordt geblokkeerd en de omleiding gaat gewoon via de achtertuin en het erf. Een van de groepen wordt geleid door Tasja, een flink uit de kluiten gewassen ladyboy met rood geverfd haar een bijpassende zonnebril een roze blouse met een behaatje eronder en een veel te strakke broek waarboven nog net het overhangende deel met het kuiltje is te zien. Met een zwaar overdreven vrouwenstem stelt hij zich voor.

De sightseeing gaat langs een gigantisch Christusbeeld dat over de zee uitkijkt, geflankt door Jezus aan het kruis en Maria Magdalena die haar stervende zoon vasthoudt. In Oililit splitst de optocht zich weer. De pastoor is nog steeds niet thuis en ik ga met Ance nog even koffiedrinken bij de familie van Non Kel. Ik heb een moeilijk gesprek met de vader van Non Kel. De keerzijde van niet anoniem reizen doordat je echt met mensen in contact komt is dat er wat dieper ingegaan wordt waarom mijn man niet bij me is, hoe het allemaal zo gekomen is. Ik kan ook een kletsverhaal verzinnen, maar die zijn voor de paar minutencontacten. Op de achtergrond hoort Ance in de keuken ook een en ander en ze begrijpt dat er iets meer achter deze reizigster zit dan interesse, fotografie en verhaal alleen. Ance is het prototype van een geemancipeerde jonge vrouw, voor zover mogelijk in dit land. Ze is waarschijnlijk meer dan de helft jonger dan ik maar is op haar manier heel ingetogen. Eigenlijk lijkt ze een beetje op mij in mijn jonge jaren.
In warung Banyuwangi is het druk; we bestellen ayam bakar met lalapan, voor Ance een Extra Joss met melk en voor mij een ijsthee.

Terug naar het hotel, zweet en zand afspoelen. Er is nog geen echte afspraak voor morgen hoewel Ance haar best doet om iemand te vinden. Yamdena is voornamelijk een brommer en angkoteiland. (fatsoenlijke) auto’s zijn hier in de minderheid. We spreken af dat ze me maar even moet laten weten hoe en wat. In principe wil ik morgen om 9.00 uur rijden. De hitte hier is erg vermoeiend.

Het password van het hotelinternet doet het nu wel en in 1 keer. Ik heb toch het idee dat vanochtend er iets niet goed was ingesteld. Maar wel fijn, hoef ik ook de deur niet meer uit naar Harapan Baru en me niet meer te haasten om dat mijn limiet om 22.00 uur afloopt.

Ik ben benieuwd of ik morgen weg kan en wat er te zien is. Als de rest van Yamdena net zo is als ik vandaag gezien heb dan is het zonder meer een van de onaantrekkelijkste eilanden van Indonesië. Het doet me denken aan Senegal, vooral de droogte. Weinig inspirerend en niet goed voor mijn gemoedstoestand. De positieve kant is de onzelfzuchtigheid van de mensen die toeristen nog niet zien als wandelende ATM’s. Zou het dan toch met het geloof te maken hebben? Het gesprek daarstraks met de vader van Non Kel blijft nog lang hangen. Langzaamaan kan ik mezelf de antwoorden geven. Ik heb teveel van mezelf ingeleverd bij Daniel. Dit opschrijven is moeilijk en emotioneel…

Salam manis



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Saumlaki, maandag 15 oktober

Een goeie manier om te verbranden is in de hete zon op de brommer, kom ik vanochtend achter. Ik leer het ook nooit.

Ance heeft een auto en chauffeur kunnen vinden. Nog steeds goed aan de prijs met Rp 700.000 maar nou ik hier toch ben wil ik wat zien dus toe maar. Eigenlijk een beetje hetzelfde als een half jaar geleden op Timor.
Tijdens het ontbijt mati lampu; geen internet, geen airco. De tijd gaat snel. Over twee weken ben ik alweer aan het werk.
Om 9 uur geen auto, om half 10 ook niet. Ik sms Ance wat de bedoeling is. Bellen is is hier welhaast onmogelijk omdat de verbinding steeds onderbroken wordt en je geen idee hebt wat er aan de andere kant gezegd wordt. Ze is zelf ook aan het wachten. Dat was niet helemaal de vraag… Om kwart voor 10 nog maar een keer een sms dat dit zo niet gaat. Ik ben akkoord gegaan niet alleen met de prijs maar ook met de tijd van 9.00 uur en die is nu aan het verstrijken.
Tegen 10 uur nog niets en ik vraag nogmaals aan het hotel of zij iemand kunnen regelen. Er is een chauffeur maar geen auto…. Er is een auto maar geen chauffeur… of toch wel...Ja, we hebben EN een auto EN een chauffeur. De receptionisten worden zenuwachtig en vragen alle drie tegelijk of het goed is. Wat is precies goed? Ik weet nog niks, de prijs bijvoorbeeld en wat voor auto, en wanneer die hier kan zijn.. Er wordt gebeld. Prijs is Rp 600.000. Dat kan toch niet dat zou de prijs voor binnen de stad zijn. Hier kijk zelf maar op het bordje. Oh ibu mau keluar kota (pas 3 keer gezegd…) Nog een keer bellen. Prijs is nu de schrikprijs van 1 miljoen zoals gisteren al gezegd. 1 miljoen dus? Jawel maar daar komt nog de benzine bij. Hoezo? Ja, er komt nog Rp 200.000 bij. Buiten de stad 1 komma 2 miljoen dus? De receptionist zegt dat ik kan tawarren. Ik zeg hem dat ik regelmatig auto’s huur in Indonesië, weet dat de prijzen in het oosten hoger liggen dan op Java of Bali maar dat dit heel erg buiten proportie is. Ook de benzine van Rp 200.000. Daar rij je hier het hele eiland twee of drie keer voor rond. Ik ga maar tot maximaal 50 kilometer ten noorden van Saumlaki. Op Ambon betaalde ik Rp 500.000 laat ik weten inclusief. De receptionist belt nogmaals. Er wordt aan de andere kant gevraagd voor wie het bedoeld is. Oh, ibu dari Belanda. Ik werp de receptionist een paar boze blikken toe want daarmee krijg ik de prijs juist niet omlaag. En dat blijkt ook zo. De prijs is en blijft 1,2 miljoen. Tawarren niet mogelijk! Nieuw voor mij. Ik ben toch in Indonesie?

Om 10.20 smst Ance dat ze met de auto bij het hotel staat. Ja, kom maar binnen dan. Ze is samen met Titin. Ik spreek mijn ongenoegen uit over hoe het nu allemaal gaat en wat ik zelf heb proberen te ondernemen. Ya zegt Ance de chauffeur was een beetje laat. Een béétje laat? Dat was als hij om vijf om tien over 9 hier was maar als het al bijna half 11 is. Ik pik mijn spullen op en we lopen naar buiten. Daar wacht de volgende verrassing. De auto is een angkot die zo ongeveer uit elkaar valt. Maar dat is nog niet alles. Ik denk even dat we elkaar verkeerd begrijpen. Er zitten nl. een stuk of 10 mensen in. Wat is nu precies de bedoeling? Ja, we gaan nu toch he tante? Nee, ik bedoel wat doen al die mensen daar? Die gaan mee. Even terugspoelen: je regelt voor mij een “auto” wat een angkot blijkt te zijn waar alles wat maar kapot kan zijn ook kapot is. Anderhalf uur later dan de afspraak en er moeten nu ook ineens mensen mee? Volgens mij is dat niet wat iemand onder het huren van een auto verstaat.
Die mensen gaan er uit. We gaan met zijn vieren de chauffeur Titin, jij en ik, ik betaal aan het einde van de middag Rp 700.000 en strikt genomen wordt dat nu tot half 7 in plaats van de afgesproken 5 uur vanmiddag. Tien minuten later is de angkot terug maar er zitten nog steeds “overtollige” mensen in. Oh maar dit is de broer van Titin en hij is…… Jaja, laat maar zitten. Het is en blijft moeilijk om iets af te spreken in Indonesië

We vertrekken, ver na half 11 en eigenlijk alleen omdat ik in de gaten krijg dat ik hier echt aan het einde van de wereld ben. We rijden eerst weer langs hetzelfde droge stuk naar het noorden. Het regent waardoor het tijdelijk wat minder stoffig wordt. De eerste ergernissen. Al vanaf Saumlaki heb ik gevraagd de bassen in de angkot tot het minimum te beperken (zoals je die ook in angkots in Padang en Kupang hebt, van die bassen die dwars door je ingewanden gaan) maar op de een of andere manier komen ze “vanzelf” weer terug. Ik zit voorin en Ance achter mij op een van de zijbank. Af en toe zegt ze wat maar ik heb geen idee wat, kan het niet verstaan. Om de zoveel kilometer wordt de muziek en de bassen zachter gedraaid maar al snel weer terug naar “discotheek”sterkte.

We rijden door een poort met de tekst “Nyao”, de plaatselijke versie voor selamat datang. Het is niet zover naar Sangliat Dol als vooraf beweerd werd. Met de fotostops erbij doen we er anderhalf uur over. Sangliat Dol ligt hoog boven de zee, ziet er uit als een Spaans dorp in de hitte van Andalucia, het ís er ook net zo heet. Het zou hier wel eens tegen de 40 graden kunnen zijn. Zelfs bij de dames druipt het water langs hun lichaam. Het bezoek aan Sangliat Dol heeft heel wat voeten in aarde. Het is een christelijke dorp met een sterk nageleefde adat. Het is ook een toeristische attractie, voorzover daarvan gesproken kan worden.. Midden in het dorp ligt een stenen boot ter grootte van mijn achtertuin en gemaakt van 1800 stenen voorzien van tekeningen en een altaar van megalieten als steven. De boot vormt de spirituele kern van het dorp en is basis voor ceremonieën om bezoekers die per boot hier aankwamen te verwelkomen. De bovenste megaliet van het steven is een jaar of 10 geleden gestolen. Nou niet een ding dat je even meer onder de arm neemt.
Wat voeten in aarde heeft is dat het niet de bedoeling hier “zomaar” rond te kijken en foto’s te maken. Dat wist ik van tevoren. Ook in de Lonely Planet staat daarover kort wat beschreven maar in een paar jaar tijden kunnen de zaken veranderen….eh pardon de prijzen veranderen. Volgens mijn informatie moet er een bijdrage betaald worden van Rp 25.000 plus een fles sopi. Maar eerst moeten we naar de kepala desa om te registreren. Titin en Ance zijn hier nog nooit geweest en wisten alleen het bestaan van horen zeggen. De registratie is alleen voor mij. Een van de vragen is wat ik er precies kom doen. Ik vertel de kepala desa dat ik dat moeilijk kan vertellen voordat ik precies begrijp wat het is. Het gaat natuurlijk om de sopi en het geld. De “onderhandelingen” veranderen al snel van 1 naar 2 flessen sopi. Echter de sopi is een probleem want die is op maar ik kan ook Rp 50.000 geven en dan wordt het later wel gehaald. Nee, nee, jullie hebben een adat, die wil ik graag respecteren maar dan wel zoals het hoort. Aduh er is bij een paar buren verderop ineens toch wel sopi… Vervolgens gaan we in optocht naar de rumah adat, wel op slot maar helemaal leeg en er wordt voor de gelegenheid rode plastic stoelen gehaald. Volgens Ance zit er niks anders op dan het allemaal maar te laten gebeuren anders zou ik wel eens ongeluk kunnen hebben. Nou kan ik me niet voorstellen dat ik nog meer ongeluk kan hebben dus die mededeling maakt me een beetje aan het lachen.
We zitten in de plastic stoeltjes en de kepala desa en de bewaker van de rumah adat beginnen met hun ceremonie. Ance fluistert in mijn oor dat er van mij nu geld verwacht wordt. Oh ja, die Rp 25.000. Eh, nee doe maar Rp 100.000. Pardon? Ik denk dan dat Rp 50.000 voor mij alleen dan wel genoeg is. Ze knikt, ik geef het geld ga weer zitten maar er wordt misprijzend naar het blauwe briefje gekeken. Tambah lagi! Doe er nog maar wat bij. Rp 50.000 lagi. Ik ben perplex en misselijk. Bah krijgen we dat geldgedoe weer. Ance is nerveus. Ze is bang dat mij iets overkomt. Ik kan die Rp 100.000 best wel missen, nog Rp 50.000 er bovenop voor de sopi maakt Rp 150.000 en daarmee meer dan de entreeprijs voor de Borobudur en de Prambanan en het dubbel van de entree voor Komodo National Park. Ik heb vaak gedoneerd aan kampung adat, maar deze bedragen nooit. En ook nog zo dwingend. Het is jammer dat de hele ceremonie nu hierdoor overschaduwd wordt. Ik moet het als enige toerist weer ontgelden.
Er wordt gebeden en met de sopi rondgegaan waarvan iedereen een Aquadopje van naar binnen mag gieten. Als iedereen heeft ontvangen dan zet de eigenaar van het huis maar even de fles aan zijn mond, het geld gaat in de zak en de andere fles wordt veilig gesteld.

Het is half 2. We hadden afgesproken om tot Ahusi te rijden, halverweg het eiland maar ik krijg zoveel commentaar van de chauffeur dat het al niet meer hoeft. Het zou 3 uur rijden zijn naar Ahusi. Ik heb zelf landkaarten bij me, kan goed eventueel slechte wegen incalculeren maar zelfs hier doe je over 20 kilometer geen 3 uur. En volgens de berichten gisteren was de weg goed. Dan maar terug richting Saumlaki en misschien is daar in de buurt iets wat de moeite waard is. Op de een of andere manier zitten er nu toch weer meer mensen in de angkot.
Titin, kort bruin geverfd haar,met een diamant op een hoektand is getrouwd met een Balinees is haar man gevolgd en nu hindoe. Niet van harte maar gewoon omdat er in Indonesië niks anders op zit. Daar weet ik zelf natuurlijk alles van. Ze wil er eigenlijk ook niet over praten omdat het te moeilijk is. Dat begrijp ik maar al te goed.
Er wordt aan de weg gewerkt. Smerig werk voor de mannen. Op de rups liggen grote trossen bananen en kelapa muda tegen de honger en de dorst. Het asfalt is nog niet helemaal droog en met deze hitte duurt dat ook even. Evengoed rijdt iedereen over de nieuwe strook, wij ook zodat de profielen van de banden, of wat daar nog van over is zich met teer kunnen vullen.
Langs de weg waarschuwingen voor longsor maar volgens mij in het droge seizoen net zoveel waarschuwing nodig voor zandverschuivingen.

Mijn medepassagiers hebben het over makan siang maar ik ben niet van plan om het zevenvoudige van de lunch te betalen. En, dat is wel iets wat van mij verwacht wordt. Wie de dikste portemonnee heeft wordt geacht te betalen. Mensen die een auto met chauffeur huren in Indonesië betalen vaak voor het eten van de chauffeur maar die mensen zijn meestal met meer en betalen dan voor eentje extra. Hier zou het het omgekeerde zijn. Ik heb niet gevraagd om een hele kumpulan.

Door het gedoe van de hele dag met de auto, daarstraks het adatdorp en de aanname dat ik alles betaal daalt mijn humeur. De omgeving werkt daar ook aan mee. We rijden langs dezelfde weg terug naar Saumlaki. Het eiland heeft veel kalk en is voor een groot deel niet om aan te zien. De groene stukken zijn in de minderheid. Veel zwart geblakerde vlakten, die hier en daar nog nasmeulen, sprokkelhout, door de zon en droogte verbrande palm- en bananenbomen, verbrand gras. De afgebrande vlakken zijn ook door achteloos weggegooide sigaretten. Als er een truck langs komt moeten eerst alle ramen dicht, de kalkgrond langs het asfalt is zo droog dat het grote stofwolken veroorzaakt. Af en toe een koli zoals hier de lontarpalm genoemd wordt. Sommige stukken zien er uit zoals bij ons laat in de herfst met bruine en rode bladeren aan de bomen die alleen nog maar hoeven af te vallen. Samen met het zigzaggen langs de weg om de beste stukken op te zoeken en de slechte juist te vermijden lijkt het meer op een expeditie.

De lichtpuntjes zijn af en toe de Ambonese muziek, tenminste als de zelf in elkaar geknutselde geluidsinstallatie mee wil werken.

We gaan ver voor de baai rechtsaf waar de omgeving er zo mogelijk nog troostelozer uit ziet. Het bataljon van de infanterie is ver weg gestopt en de omgeving doet inderdaad aan Siberië denken. Hier zijn de zwartgeblakerde stukken nog groter en in de omgeving veel branden en rookwolken.
Pulang saja, dit is geen leuke trip meer maar een beproeving. Mijn raam kan niet dicht, gewoon omdat het niet dicht kan. Dat is dan mooi k***** als we langs de branden rijden en een kwartier ook als het hard begint te regenen.

Ance zegt dat we terugrijden naar de stad maar eerst makan siang gaan zoeken. Het is allang geen siang meer maar al over half 4. Ik wil terug naar het hotel allereerst voor een goed bad. Ik voel me vies van de hitte, het stof en de rookwolken. Ik geef de chauffeur het geld. Rp 700.000 een heel maandsalaris hier! En ik voel me er niet goed bij. Ance zal vanavond nog sms-en om iets af te spreken.

De rest van de middag doe ik niet veel meer. Ik ben ook op dus het wordt vroeg slapen vanavond denk ik.
Heb niets meer van Ance gehoord.

Selamat tidur



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Saumlaki, dinsdag 16 oktober

Mijn laatste volle dag op Yamdena. Ik probeer wat uit te slapen. De rook van de smeulende branden gisteren hebben toch nog kans gevonden zich in mijn luchtwegen te nestelen. Nou gaat dat snel bij mij, ben daar erg gevoelig voor. Maar veel water drinken dan vandaag.
Het ontbijt wordt pas om 10.00 uur op mijn kamer gebracht. Vandaag maar mijn eigen “Spa” op de kamer, maskertjes, nagels, scrubben. Ik heb geen haast.

De modem is zo sloom dat ik beter naar beneden in het restaurant gebruik kan maken van het hotelinternet. Een paar meter naast mij een jongeman die aan het webcammen en skypen is en heel hard de liedjes meezingt die hij op zijn laptop afspeelt. Met een kop koffie, wel Rp 15.000 hier, kun je een paar uur WiFi’en. Ik heb mijn eigen Nescafe mix extra sterk bij me.

Bij de haven zijn een paar muziekwinkeltjes en ik kan het toch weer niet laten om wat mee te nemen van “de krolse kater” zoals Doddie hier oneerbiedig genoemd wordt en Geghe, Yochen Amos, Helmi, Naruwe. De verkopers zoeken driftig mee naar nummers die ik nog niet heb maar ik kan beter morgen in Ambon kijken. Ook eentje van Satudarah maar dat heeft natuurlijk niks te maken met de motorclub in Nederland. Het is weer verschrikkelijk wat ik aan cd’s mee ga nemen.
De mannen vragen waar in Ambon ik familie heb wonen. Maar dat heb ik niet zeg ik; ik ben een volbloed Nederlandse zonder een druppel Moluks bloed. Ja, maar…. Nee hoor ik ben echt helemaal Nederlands. Hoe het dan komt dat ik Ambonees spreek en lancar sekali. Ja gewoon leren en vooral goed luisteren, veel praten en nog meer fouten maken. Het is nog lang niet perfect maar het gaat goed. Het leuke is dat je het hier gemengd kan gebruiken met het Indonesisch wat door de mensen zelf ook gedaan wordt. We praten over de Balibommen, een paar weken alweer 10 jaar geleden en de verbazing dat juist op Bali het toerisme sinds een jaar of vijf geleden weer is toegenomen en op andere eilanden die voorheen ook in de lift zaten zoals Sumatera en zuid Sulawesi het maar niet echt meer lukt. Ja, dat is iets dat ik ook niet begrijp. Ik ben er van overtuigd dat je op de meeste andere eilanden relatief nog altijd veiliger bent dan op (zuid)Bali maar die overtuiging valt soms moeilijk te delen.

Voor schreeuwende mannen ben ik vandaag oost Indisch doof en probeer er niet op te reageren. Maarja dat levert weer orang sombong op, een arrogant mens…

Bij de supermarkt wordt gado2 verkocht en ik kan wel wat groenten gebruiken. De groenten echter is minimaal en de gado2 al gemengd met erg veel lontong. Ik vis de groenten, daun singkong, boontjes en aardappel (wordt hier ook als groenten gezien) eruit. De verkoopster vraagt of er iets is. Nee hoor, maar ik wil voornamelijk groenten eten waarop ze met extra schaaltje komt. Ik had natuurlijk zelf ook kunnen bedenken dat door het groententekort hier de samenstelling wat anders is. Die 2 ons vandaag haal ik niet dus zometeen verderop maar wat manga’s meenemen om toch een beetje in de buurt te komen.
Ineens staat de vader en de broer van Non Kel voor mijn neus. Ze hebben ook net boodschappen gedaan. Of ze me even kunnen afzetten. Nee hoor, het hotel is 200 meter verder, dat hoeft niet. Wacht even zegt Arie, de broer van Non Kel (Non Kel is een afkorting/samenvoeging van Nona Keliduan); je houdt toch zo van muziek, ik heb een cd in de auto liggen. Het is geen Doddie grijnst hij maar muziek van hier. Op de cd-hoes staat dat de cd is geproduceerd door drs Arie Keliduan. Muziek van de Tanimbareilanden. Zeker leuk voor mijn collectie. De taal gaat al richting Papua. Ze wensen me een goede reis voor morgen en misschien tot ziens. Dat laatste denk ik zelf eerlijkgezegd niet.

Veel meer doe ik niet vandaag. Het is de situatie met Daniel die me sloopt. Ik word nu al bijna een jaar aan het lijntje gehouden. Een lijntje dat ik met een echtscheiding wil doorbreken. Ik probeer vanalles maar alles loopt op stilzwijgen of wedervragen uit. Sinds vanmiddag weet ik ook dat hij mijn mailadres geblokkeerd heeft. Ik heb ook geen idee hoe dit verder moet. Als ik zometeen zelfs geen contacten meer heb weet ik het niet meer – de volgende stap is natuurlijk een blokkering van mijn telefoonnummers, ik ken zijn adres niet en hij weigert dat te geven. Ik heb zoiets nog nooit meegemaakt en kan er niet mee omgaan. Wat heb ik die man in godsnaam gedaan om zo behandeld te worden. Het vreet me helemaal op en begint langzaamaan een grote nachtmerrie te worden.

De kaki lima’s schuin aan de overkant beginnen mijn vaste stek te worden voor het avondeten. Vanavond bij de ene nasi goreng en de andere doet er 6 stokjes saté bij. Simpel en lekker. De verkoopster vertelt me desgevraagd dat ze in de namiddag met 600 stokjes vlees beginnen. Een portie is meestal 6 of een veelvoud daarvan. Dus 100 keer Rp 10.000 is 1 miljoen omzet op een avond. Daarvan moeten de kosten van het vlees, de saus, de bumbu’s, sambal, sjalotjes, lontong, de stokjes, zakjes, vetvrij papier, stiekjes en kooltjes en de afschrijving van de kaki lima en de barbecue in mindering gebracht worden. Geen idee wat ze daaraan overhouden. Lijkt me ook niet zo netjes om te vragen.
Er komt een man naast me zitten. Deze heeft familie in Capelle bij Rotterdam. Hij is politieagent komt eigenlijk van Ambon maar werkt hier. Drie maanden in Saumlaki en een maand op Ambon. Hij vraag waar ik logeer. Er zijn maar twee mogelijkheden, hiernaast of schuin aan de overkant. Welk kamernummer? Pardon? Wat is de bedoeling? Het blijft een gênant gedoe dat een vent van minstens 20 jaar jonger dit soort vragen stelt. Dus ik klets er rap overheen en begin zelf maar eens wat vragen te stellen. Hoe het op Dobo is bijvoorbeeld, de hoofdstad van de Aru eilanden een paar honderd kilometer west van Timika op Papua. Volgens de politieagent is het daar net zo droog als hier. Maar om daar zeker van te zijn lijkt het me toch beter om ook andere meningen te horen.
Was het gisteren nog wanneer ik ben aangekomen op Saumlaki, vandaag is het vooral wanneer ik terug ga. Ik heb vanmiddag één blanke man gezien in het hotel, op het oog voor zaken hier, voor de rest geen westerlingen.

Ik ben blij morgen terug te gaan naar Ambon en ga kijken wat ik de komende dagen nog kan gaan doen. Misschien toch nog snel even naar Seram? Haruku? Veel eerder dan gepland naar Bali? Ik weet het echt niet.
Het is bijna half 10. Ik heb helemaal niets meer van Ance gehoord. In de loop der tijd wel geleerd om de dingen maar te laten gaan zoals ze gaan. Ze zei gistermiddag nog dat ze zou sms-en of bellen om iets af te spreken, maarja…
Het blijft een raar iets in Indonesië, en daarmee bedoel ik de vluchtige contacten.
Mensen zeggen vaak vanalles maar daar komt in de praktijk weinig van terecht. Ik ga er ook niet meer achteraan. Ben alleen niet zo’n mens om 1 keer per jaar of soms wel 2 jaar contact te hebben en dan ineens een mail te krijgen met Apa khabar, kapan datang lagi?… Hoe is het en wanneer kom je weer?

Live muziek in het hotel… karaoke
Hoe simpel en ver van de wereld Saumlaki ook is, binnen de vier muren is ten behoeve van de rich and famous die niet op een paar honderdduizend Rupiah hoeven te kijken een meneer met een keyboard geregeld.
De karaokebijdragen zijn niet allemaal even zuiver maar brengen wel even sfeer in het saaie Saumlaki.
Ouwetjes van The Mercy’s, D’Lloyd en Broery worden door de toetsenist zelf gezonden. De receptiedames doen Ambonese evergreens.

Selamat tinggal Saumlaki



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Ambon, woensdag 17 oktober

Ook vandaag hoef ik niet vroeg uit mijn bed. En dat is wel handig met een karaoke”bar” aan de overkant. Om tien over 9 word ik door de auto van het hotel naar het vliegveld gebracht dat in woestijnachtige omgeving ligt. Free of charge. De “departurehall” is een wit betegelde ruimte van 4 bij 4 waar de dingen niet gaan zoals ze zouden moeten gaan. Het is een rommeltje, mensen die vijf minuten geleden nog 5 meter achter me stonden staan nu ineens naast me. Hopen tickets op de desk, voordringers en een vijf personen systeem. Nummer 1 neemt aan, nummer 2 houdt nummer 1 in de gaten, nummer 3 weegt de bagage en alles wat mee moet dus we moeten zelf ook de weegschaal gaan staan en schreeuwt het gewicht naar zijn buurman die vlak naast hem zit (altijd een ongemakkelijk moment in het land der dunnen), nummer 4 schrijft de bagagegewichten op en nummer 5 schrijft de instapkaarten uit. Ibu Anne M? Ha, deze versie nog niet gehad. Trigana vraagt iedereen twee uur voor vertrek aanwezig te zijn en dat is met dit handmatige systeem ook echt nodig. Intussen even mijn mooie kamer in het Hero hotel in Ambon reconfirmeren en een tot ziens sms naar Ance sturen,

Drie kwartier na het inchecken wordt ik door de desk geroepen. Mijn ingecheckte bagage is 12 kilo en daarmee 2 kilo teveel. Eh, dit snap ik even niet. Ik heb juist met Trigana geboekt omdat ik daar 15 kilo mee mag nemen. Ya, ibu dat klopt maar dat is van Ambon naar Saumlaki. Van Saumlaki naar Ambon geldt een limiet van 10 kilo. Ik vertel dat ik dit expliciet gevraagd heb bij TX. Als ik het elektronische ticket nalees staat het inderdaad onderaan in kleine letters. Ik vind wel dat TX me dat goed had moeten vertellen. Het gaat me niet om het geld want dat gaat met Rp 25.000 nergens over maar het gaat mij om de onduidelijkheid. Wat natuurlijk ook vreemd is dat er niet gekeken wordt naar de handbagage. Dat komt mij wel goed uit omdat mijn handbagage behoorlijk zwaar is door alle elektronica en camera’s. Er zijn meer mensen die bij moeten betalen en er zijn er ook veel die misschien niet qua gewicht maar wel wat volume veel bagage meenemen wat natuurlijk ook een beetje vreemd is. Ik vraag wel een kwitantie, dat doet behalve ik blijkbaar niemand, sowieso om misverstanden te voorkomen en dit extra geld moet niet in de verkeerde zakken terecht komen. Het gaat erom dat het totale vliegtuiggewicht goed berekend kan worden wat weer nodig is voor de brandstofberekening.
Ik vraag nog wel waarom ze dat daarstraks met inchecken niet meteen geregeld hebben. Zelf denk ik dat ze eerst kijken of het totaal bagagegewicht maal het aantal passagiers de limiet niet overschrijdt. Er zijn ook mensen met weinig gewicht aan bagage.

Hoewel ik blij ben om terug te gaan naar Ambon vind ik altijd een raar idee om ergens weg te gaan waarvan je weet dat je er nooit meer komt. Soms is dat nog twijfelachtig maar wat betreft Yamdena zeker niet.

We vliegen om 11.10 en zullen een tussenlanding in Tual maken op pulau Kei waar ik twee jaar geleden nog was. Dat dit meer een luchtbus is dan een vliegtuig blijkt wel; een van de passagiers belt vanuit het vliegtuig om een doos met koekjes af te geven aan familie of zo. De ontvanger komt gewoon even de startbaan oplopen… Als de motoren eenmaal draaien en letterlijk twee minuten voor vertrek komen er nog twee passagiers aanlopen van de terminal. Op hun gemak natuurlijk.
Veel mooie wattenwolken aan de blauwe lucht, onder ons de vele eilanden van Maluku precies zoals je ze voorstelt (behalve Yamdena dan Emoticon: Cry ) en rond 13.00 uur de Banda-eilanden een plaatje uit een exotische fotoreportage. Wat wil ik daar nog eens graag heen, maar altijd dat gedoe met Pelni die altijd net weg is zodat je weer minstens twee weken moet wachten.

Om 15.00 uur ben ik binnen bij het Hero hotel, gebracht door een zwijgzame chauffeur. Het is fijn om terug te zijn op Ambon. Na een uurtje nadenken heb ik besloten om van het weekend toch maar gewoon naar Bali te gaan. Dan kan ik hier de komende dagen nog wat mooie tripjes maken en heb ik op Bali in elk geval een week alle comfort. De tickets zijn schrikbarend duur en achteraf is het jammer dat ik niet geboekt heb daarstraks op de luchthaven. Alle reisagenten hebben veel hogere prijzen dan de originele internetprijzen van Lion Air. We hebben het over verschillen van rond de Rp 500.000. Niet de prijs maar het verschil dus.
Maar goed, het is nu eenmaal zo. Bij TX, mijn vaste ticketprovider in veel plaatsen in Indonesie boek ik voor a.s. zaterdag, vertrek 8.00 uur, aankomst 10.30 uur (in Denpasar is het een uur vroeger) krappe overstap in Makassar.

En nog even op pad voor de laatste releases van Doddie en Naruwe. Ik vind nu ook een vcd van Usman, die meneer die op het festival was vorige week en het wel een goed idee vond op de rest van de avond op mijn hotelkamer door te brengen. Ik begrijp nu naast zanger ook (vooral) songwriter is. Voor de herinnering en collectie toch wel leuk. Terug op de kamer tel ik weer 7 vcd en spreek mezelf ernstig toe nu toch echt met een grote boog om muziekwinkels te lopen.

Ik heb geen antwoord meer op sms van Ance ontvangen. Het zij zo, ik heb ik elk geval de eer aan mezelf gehouden.

Vanavond een goed bed in een gezellig kamer. Dat ik daar (het laatste) nog eens waarde aan zou hechten…
Ga nog even uitzoeken wat ik morgen kan gaan doen want stilzitten in welke mood dan ook is een straf.



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Ambon, donderdag 18 oktober

Voordat ik iets anders ga doen eerst een advokaat zoeken. Via het internet vind ik er twee maar het eerste adres is al verhuisd. Op weg naar nummer 2 loop ik langs een notaris. Dat zijn toch min of meer collega’s dus daar maar even vragen. Er wordt mij het specialisme gevraagd en binnen 5 minuten sta ik weer buiten met een adres dichtbij. Pengacara Pak Aldolof. Ik vraag de secretaresse of de advokaat tijd heeft en zo ja wat het kost. Ik krijg het vage antwoord: nanti kita lihat saja. We zullen straks wel zien en ik hou niet van zulke antwoorden. Maar inderdaad ik zie het wel straks. Het gesprek met pak Adolof levert weinig op. Hij belt nog even met een vriend die rechter is in de plaats des onheils op Sumatera. Aan het eind van het gesprek lijkt het meer op een poging om interessant te doen. Ik probeer meerdere malen uit te leggen dat dit gesprek voor mij informatief is en dat ik graag advies wil welke weg te bewandelen. Mijn paspoort en buku nikah worden zorgvuldig bekeken maar ik heb het idee dat alles wat ik opnoem aan feitelijke gegevens gecontroleerd wordt. Wellicht geen alledaagse vraag aan een christelijke advokaat van een buitenlandse in Ambon die op Sumatera voor de islam is getrouwd. Maar ik heb het idee dat pak Adolof al Rupiahtekens met veel nullen voor ogen heeft.… Hij spreekt zichzelf ook tegen en in een onbewaakt ogenblik begrijp ik dat als er alleen een echtscheiding moet komen en geen verdeling van bezittingen of vermogen een advokaat helemaal niet nodig is. Al met al een beetje verloren moeite en geld. Op de vraag wat de kosten gaan worden krijg ik alleen maar vage antwoorden. Hij vraagt aan mij waar ik me druk om maak als er niet gescheiden wordt. Ik probeer nog uit te leggen (aan een advokaat…) dat zoiets in Nederland niet de gewoonte is en ik er geen goed gevoel bij heb maar hier heb ik allemaal niks aan. Hoe anders dan in Nederland, weinig professioneel, niet gericht op de klant. Maar ik heb dan ook geen ervaring met advokaten in Indonesië.

Het is intussen al bijna half 12 en heb eigenlijk niet zoveel zin meer om nog ver te gaan. Ik loop binnendoor richting haven maar kom vanalles tegen. Zoals een foute wandklok met Republik Indonesia in rood en wit. Die kom ik straks op de terugweg wel halen. Een eind verderop zijn mannen bezig met afval te scheiden en het afvalijzer afkomstig van lege blikjes te verzamelen voor recycling. Beter dan alles opstoken natuurlijk. Twee moslimmannen van Boru, het eiland van de beste kayu putih op 3 uur varen west van Ambon, hebben een tafeltje met alcoholvrije parfum, anti cholesterolpillen, honing, olijfolie (want dat wordt geassocieerd met Arabische landen) wat topis en de koran natuurlijk. Hij zegt dat ik naar Boru moet gaan en niet alleen in de stad blijven. Ah, meneer kent me nog niet. Ben maar niet bang ik ga al naar meer niet betreden paden dan wie dan ook. Ok, dan is het goed. De mannen gaan in het weekend pulang kampung, volgende week is het offerfeest.
Bij een kaki lima es campur met ijs van zo’n echte gietijzeren schaafijsmachine.

In de haven is het verzengend heet. De Perintis Bandaneira wacht op vertrek, alleen al vier dagen…. Er zou een probleem met de bevoorrading van eten en drinken zijn. De boot is een schoolvoorbeeld van hoe het zeker niet moet. Capaciteit 300 mensen, werkelijk aantal misschien rond de 500. Ik ben in gesprek met William en Helmy. William legt uit dat de boot vroeger waarschijnlijk in het westen van Indonesië geëxploiteerd werd en afgedankt is aan Maluku. Mensen hier zijn erg afhankelijk van boten. Op sommige trajecten is het goed geregeld zoals bijvoorbeeld de fiberspeeds van Ambon naar Seram of Saparua of die van Tual naar Eilat op Kei Besar. Maar op de lange afstandtrajecten - deze Bandaneira gaat naar Kisar, 1 dag en 2 nachten – is het afzien. Sommige mensen wachten inderdaad al vier dagen omdat ze eerst van een ander, klein buiteneiland moesten komen. De omstandigheden zijn erbarmelijk. Over het voordek is militair tentdoek gespannen om zich te wapenen tegen de brandende zon. Mensen, spullen, brommers, tot golfplaten, kippen, jengelende kinderen (terecht), plastic stoeltjes, balen rijst, jerrycans, dozen met ???, was die te drogen hangt (je zal toch iets moeten als je 4 dagen moet wachten) zijn verspreid over de hele boot en daarmee bedoel ik de hele boot… Een pasar is er nog netjes bij. De toegang tot de boot is levensgevaarlijk van het model kruip over, sluip over. Ik zie welgeteld een reddingsboot hangen en zou niet weten hoe die operatief gemaakt moet worden als het echt misgaat (en dat gaat nogal eens hier). Het alternatief is een 16 seater van Merpati al evenmin betrouwbaar, snel vol en duur. De boot zou nu vandaag om 12.00 uur vertrekken maar nu moet er weer toch vanmiddag gewacht worden op stookolie.
Aan de andere kant van de steiger ligt een Perintis klaar voor Timika op Papua die minder druk en chaotisch is.

Ik zit op een van de afmeerbolders. Er komt een mannetje met ijskoffie langs en dat is wel lekker onder een hemel van ongeveer RAL blauw nummer 5010
Dari mana usi? (usi is hier een aanspreekvorm voor ibu). Dari Belanda bung. Oh, kakak usi bunuh kakak beta…… Oh, dan heeft jouw broer die van mij vermoord. Er is intussen een oudere man bij komen staan. Ik sta met mijn mond vol tanden. Dit is me nog nooit gebeurd en ik weet er ook geen raad mee. De man lost het voor me op en zegt tegen de ijskoffieverkoper dat je zoiets niet zegt, dat het lang geleden is, ver voor mijn tijd (nou ja). De jongen ziet ook mijn verbijstering en biedt zijn excuses aan. Ik ben echt geschrokken. Naderhand zwaait ie nog van een afstand misschien zelf ook geschrokken van wat hij gezegd heeft. Grapje? Nee, dat denk ik ook weer niet. Ik ken de geschiedenis, uiteraard. Maar jonge Nederlanders die dit in hun tijd nooit hebben meegekregen zouden niet weten waar dit over gaat.

Vandaag ook de dag dat ik erachter kom dat er een becaksysteem is in Ambon. De rooie zijn de becaks die van maandag tot en met donderdag mogen rijden, de witte van dinsdag tot en met vrijdag en de gele van woensdag tot en met zaterdag. Waar zijn de zondagsrijders???
Op de een of andere manier kom ik vandaag vanalles van Satu Darah tegen. De mannen kennen de motorclub in Nederland. Over de problemen ermee zullen we het maar niet hebben. Even die leuke klok ophalen (wel onhandig om mee te nemen…), boodschapjes doen in Ambon Plaza en nieuwe pulsa voor mijn internetmodem die zaterdag verloopt.
Ik loop net buiten de Plaza als er ineens zomaar uit het niets veel volk is, wat rookwolken, geschreeuw en starre gezichten. Dit is niet goed en ik probeer snel weg te komen, maar dat gaat niet zo gemakkelijk door de honderden brommers die over de hele breedte geparkeerd staan en er blijkbaar meer mensen op het idee komen om te maken dat ze weg komen. Schuin achter mij op een meter of 10 afstand zie ik nog uit mijn ooghoeken dat er een onenigheid bestaat tussen een paar mannen. Iedereen bemoeit zich ermee in positieve zin. De meeste Ambonezen doen er alles aan om “gedoe” de kop in te drukken. Oproerkraaiers worden hier niet geduld. Er wordt even flink gevloekt en men gaat weer over tot de orde van de dag. Ojek bu?

Er is antwoord van de Nederlandse ambassade in Jakarta op mijn mail van twee dagen geleden. Echter ze hebben blijkbaar niet goed gelezen wat mijn vraag is en krijg er niet toe doende antwoorden op niet gestelde vragen en informatie die deels ook nog eens niet klopt. De vragen die ik had worden niet beantwoord. Triest. Ik laat het even voor wat er is, ik word er moedeloos van. Mijn vragen in persoon aan de advokaat daarstraks of via mail aan de ambassade zijn duidelijk. Hoe kan het toch dat mensen niet goed luisteren of lezen.

De lapangan van Ambon is een moderne voor Indonesische begrippen met grote rode letters Ambon Manise, ’s avonds verlicht. Rondom het grasveld is een trimbaan gemaakt van rode gravel die veelvuldig gebruikt worden. Het is druk. Op het grasveld wordt gevoetbald, Op de trimbaan joggers met trendy sportschoenen en de echte sporter met zilverkleurige zweetjack en broeken. Alsof het al niet warm genoeg is. De kinderen zijn klaar met de training en voor mij poseren met outfits van The Emirates en Netherland (Sneider – niet helemaal correct gespeld - op de achterkant), de favoriete voetbalclubs hier.

Het is tegen half 7 en Ambon op zijn drukst. Langs de kade een kakafonie van jogetmuziek, de dwingende oproep voor het Mahrebgebed, geknetter van houtskoolvuur en brommers, klingelende becaks, getoeter van auto’s. De hello misters en missen zijn wat gedurfder. Een klein kindje met de blote billen net boven de straatgoot; hoeperdepoep zit hier dus letterlijk op de stoep en intussen maken de kaki lima’s zich op voor de klandizie van de avond.
Ik ben nog net op tijd voor de ondergaande zon. De blauwe Ral 5010 van daarstraks is veranderd in een zwoele lucht vol mooie rode, roze en paarse ribbels, daarachter de mistige heuvels van Leihitu, scheepje op de voorgrond. De Perintis is nog steeds niet vertrokken, het kan nu ook morgen of overmorgen worden vertelt iemand me. Het zal je maar gebeuren. In de verte de Ciremai van Pelni in aantocht die straks via Banda, Tual, Kaimana en Fak Fak en weer terug via Banda het rondje zal maken.

Sama saja seperti kemarin? vraagt de mevrouw van de warung. Of ik weer hetzelfde wil eten als de vorige keer. Ze weet ook nog dat ze er nu wel cabe in moet doen. Toch veel lekkerder dan een ABC sambal. Wat is er lekkerder dan nasi goreng uit een ouwe pan. Er zit een smaak aan die thuis net niet klaarkrijg. Misschien mijn pannen maar eens niet zo snel weggooien of niet zo goed afwassen….haha
Mijn cd verslaving begint nu ernstige vormen aan te nemen. John, een aardige meneer -familie in Bovensmilde; of ik Bovensmilde ken? Jawel maar al te goed…van de kaping dus maar dat zeg ik maar niet - die ook wat aan het uitzoeken is heeft dat snel door en buit de situatie aardig uit. Ik kan er maar beter om lachen. De vcd’s kosten tussen de 1 en de 2 euro. Ik krijg mijn wisselgeld terug en maak dat ik weg kom. Een kind in een snoepwinkel kan het niet van mij winnen. Overmorgen moet ik de gezellige Ambonese muziek inruilen voor de Balinese angklung.

De straten van Ambon zijn voorzien van hoge stoepen maar niet geschikt voor voetgangers. Ratten, kakkerlakken, putten zonder deksel (waar die ratten dus uitkomen) en niet afgetrilde bestrating die het een en ander mist. Ik loop standaard gewoon op de weg, de veiligste manier om heelhuids van A naar B te komen ondanks het om mij heen zigzaggend verkeer. Muziek op straat. Cd’s Het lijkt wel of er grijpers aan zitten. Het wordt nu echt tijd dat ik hier wegga.
Hoewel de advokaat en de ambassade niks bruikbaars heeft opgeleverd ben ik rustiger dan de laatste dagen. Geen idee waarom. Berusting kan het niet zijn.

Half 10. Ik hoor het vertreksignaal van de Ciremai in de haven anderhalve kilometer verderop. Een half uur te laat dus. Ik ga een lekker Mansion spatje maken. Ik was deze vakantie bijna bekeerd tot de blauwe knoop door de buikperikelen, maar een mens vergeet snel. En versus die angklung op Bali is het dan wel weer leuk dat daar een lekkere Australische te koop is.

En morgen ga ik echt buiten de stad.

Salam manise


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Ambon, vrijdag 19 oktober

Gisteren bruin brood gekocht (nou ja een poging tot bruin dan) en vanochtend een roerei erbij besteld. Al mijn kleren laten wassen want tegen deze prijs en zo goed zal ik het voorlopig niet meer hebben.

De groene angkots naar Latuhalat in het zuiden van Leitimur komen redelijk in de buurt van het hotel maar ik moet toch naar de terminal van Mardika lopen. Daar worden ze nl. eerst allemaal vol gestopt. Ook vandaag, met zijn veertienen…
De weg slingert langs de kust met uitzicht op Leihitu. Voor ons een donkerblauwe Avanza (what else) waar we (= de chauffeur) tot drie keer toe bijna bovenop zit en er stevig geremd moet worden. Nee, pak sopir dat ligt niet aan die Avanza maar aan uzelf, denk ik. Afstand houden (letterlijk en figuurlijk) is een zware opgave voor veel Indonesiërs. De weg buigt af naar het zuidoosten en komt uit aan de andere kant van de zee. Ik ben hier een paar keer eerder geweest, ken de weg nog. Bij de splitsing gaat de weg de ene kant op naar Pintu Kota en de andere kant op naar het strand van Namalatu waar de angkots ook in de buurt komen. Zo ver kom ik niet.

Muziek! Die magneet weer. Kiri bung, ik wil er uit. De muziek komt van een recreatiepark dat op zaterdagen en zondagen bevolkt door vooral jong Ambon. Entree Rp 3000. Ik vraag de man in het hokje wat er gaande is. Acara…. Ja maar wat dan, dat kan vanalles zijn. Hij weet het niet. Ja, maar dan ik dan wel naar binnen. Seng apa2 bu. Vijf minuten later sta ik onder de bomen op het strand met links de branding in de blauwe zee, veel bezoekers en in de schaduw een band. Hoor ik dat goed? Een hawaiigitaar. Ohhhhhhhhhhhhhhhh. Mijn muzikale hormonen slaan op hol. Aduh, ik ben weer even heel ver terug in de tijd. De tijd van de Indorockbands die in het weekend in zaaltjes optraden. Mijn moeder nam me dan mee (niet gaan ontaardde in stampvoetjes) Vaak was er zo’n hawaiigitaar bij waar ik als betoverd naar zat te kijken en te luisteren. Prachtige instrumenten waarvoor een bijzondere techniek vereist was (is). Dat snapte ik toen nog niet maar naderhand wel. Een gitaar in de zin dat er snaren op zitten maar de bediening is wat ingewikkelder. Ik herinner ze nog soms helemaal bezet waren met glimmende stenen. Oh, wat is dit gaaf. En de muziek ook navenant natuurlijk. Heerlijk, foute en zoetsappige Ambonese muziek over nona’s en nyongs en vaak over tanah Ambon. Tanasse, Mande mande, Burung kaka tua, …… Als de muziek even stopt vraag ik aan de gitarist hoe zo’n ding in het Indonesisch of Ambonees genoemd wordt. Maar gewoon gitar Hawaian. Ik meende dat ze in moderner tijden nog wel eens steelgitaar genoemd werden. Ik vraag aan een van de aanwezigen wat de aanleiding tot de acara is. Heel toevallig (hoe is het mogelijk, er zijn zo’n honderd mensen aanwezig…) vraag ik het aan de juiste persoon. Een van zijn kinderen gaat morgen trouwen en dit is vast een aanloopfeest. Ik val natuurlijk hartstikke uit de toon met mijn vakantieoutfit tussen de bezoekers op hun paasbest. In de pondok staan heel veel grote zilveren schalen te wachten op het sein dat de deksels eraf kunnen. Iedereen is in uitgelaten stemming. Eten en muziek, de belangrijkste ingrediënten voor een geslaagd feest op Ambon. Er is familie van alle delen van Maluku maar ook uit Java. De parkeerplaats staat dan ook vol met Avanza’s. Maar aduh die muziek, zo geweldig. Ik kan hier wel een paar uur doorbrengen. En het leuke is dat ik ook echt alle liedjes ken. Dari ujung Halmahera sampai tenggara jauh katong samua basaudara…
En dan die hawai er tussendoor…Bijna net zo goed Als Doddie.

Even rujak eten bij een aardige mevrouw die er een kunstwerk van maakt. Of het pedis mag zijn. Ja hoor en als eerste liggen er een paar rode cabe rawits in de platte vijzel, beetje zout erbij, gula Jawa, ananas voor het vocht, pinda’s en stampen tot het een brij wordt. Fruit en komkommer erbij en even het vitaminentekort bijspijkeren van de afgelopen dagen. Want gezond is het (afgezien van de gula Jawa misschien). En lekker. Mevrouw woont alleen op Ambon. Al haar kinderen wonen op andere eilanden, twee militairen in Jakarta, de anderen in Makassar en Dobo.

De omgeving van Latuhalat is schitterend, misschien wel het mooiste deel van het eiland Ambon. Gezellig kleine weggetjes met heel veel groen inclusief de op en neer rijdende angkots van en naar Ambon. Kokospalmen, bananenbomen en ??? bomen. Het lijkt op jonge nangka maar het blad niet volgens mij. Of er moeten verschillende soorten zijn. Zo moet er destijds ongeveer het paradijs hebben uitgezien en dan maakt het niet zoveel uit of het nou appels (of peren…) bananen of nangka’s waren die verboden waren. Nou Eva, ik zou het ook gedaan hebben.

Omdat ik weer eens een paar kaarten kwijt ben, die van Noord en Zuid Maluku (laten liggen in Saumlaki?) is het onmogelijk om hier te vertrekken zonder dus even langs Gramedia. Daar koop ik vanalles (boeken zijn ook niet veilig voor mij) maar geen landkaarten. Ze hebben ze van Jakarta, Surabaya, Bali, Kalimantan maar niet van Maluku, niet eentje. Dan maar even naar Dian Pertiwi. Handig als je overal de weg weet. En daar ga ik ook niet met alleen kaarten naar buiten. En kayu putih meenemen uit Buru waar de beste vandaan komt. Handmade, geen trendy verpakking maar verkocht in lege Teh Sosroflessen in “cadeau”verpakking van bruin papier.

Bij de kerk vlakbij Trikora is het druk. Er is een bruiloft aan de gang. Mensen zijn in de weer met lila en witte ballonnen. Bruidsmeisjes met satijnen jurken, pijpenkrullen, dames met trendy pumps met naaldhakken en strassstenen, kunstwimpers, kant, alles in zachte kleuren veel lila en roze maar ook stemmig zwart met rood, mannen met chique zilvergrijze en bordeauxrode overhemden. Iedereen zit aan mekaar te frutten en te plukken tot het allemaal goed zit. Het ziet er uit als een stijlvolle vorm van een gypsywedding
En…ik wordt uitgenodigd. Ik verontschuldig me want ik kan hier echt niet met t-shirt en een spijkerbroek, helemaal nat van het zweet in de kerk gaan zitten. Soms zijn er dagen dat je tijd tekort komt.
De baksoman staat op de hoek van de steeg. Niet verkeerd deze; zolang er maar geen blauwe mihoon in zit of tomatenketchup vind ik het best. De pangsit er bij is lekker knapperig. Ik zit op een afgebladderd geel bankje in een steeg waar af en toe een brommer langs komt, net ver genoeg van het buitendeel van een airco om niet nat te worden…

Op de balai kota een lichtkrant. Welkom terug in Ambon. Huh? Dat heb ik niet goed gezien. Welkom terug in Ambon? In het Nederlands. Maar even wachten tot de tekst weer voorbij komt. Maar inderdaad, welkom terug in Ambon.
Nog even wat eten. De uitbaatster wenst me een goeie reis, verderop nog een zwaai van Sumber Abadi, een van de cd winkels waar ik vaak geweest ben. Morgen om half 5 opstaan voor de vlucht naar Bali.

Selamat tidur Ambon, amatoo, sampe kapan2



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Plaats een reactie op dit onderwerp

Je moet ingelogged zijn om een bericht te plaatsen. Je kunt inloggen door hier te klikken.
Als je nog geen lid bent, kun je jezelf hier registreren.


nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen

9,570,783 views - 117,907 berichten - 9,322 onderwerpen - 6,028 leden
 Gesponsorde links

© indonesiepagina.nl · feedback & contact · 2000 - 2018
Websites in ons netwerk: indahnesia.com · ticketindonesia.info · kamus-online.com · suvono.nl

72,646,657 pageviews Een website van indahnesia.com