Voor u dit artikel verder leest, wil ik u er op wijzen dat ik dit niet geschreven heb uit oogpunt van sensatie, maar om duidelijk weer te geven dat we niet zomaar kunnen voorbij gaan aan allerlei vreemde gebeurtenissen die er in ons persoonlijk leven of dat van anderen kunnen plaatsvinden. Dit geval staat niet op zichzelf. In Indonesië lijden duizenden mensen, die aanvankelijk gezond waren, plotseling aan een geheimzinnige aandoening. Hieronder staat een dergelijk geheimzinnig geval.
Syaidah is een veertigjarige vrouw uit Samarinda (O-Kalimantan). Sinds 1991 lijdt ze aan een heel vreemde aandoening.
Op een dag stond ze op en voelde pijnlijke steken in haar bovenlichaam. Toen ontdekte ze tot haar schrik en afschuw dat er metalen pinnen van een gemiddelde lengte van 10 – 20 cm en een dikte van ongeveer die van een koperen kern in elektrische kabels. uit haar buik en borst staken. Deze pinnen veroorzaakten bloederige en etterende wonden.
Hoewel dit fenomeen nogal traumatisch voor haar was, hield ze dit geheim voor zichzelf en vertelde het zelfs haar familieleden niet.
Dag aan dag onderging ze in haar eentje deze pijnlijke folteringen en hoewel ze er langzaamaan gewend aan raakte verbitterde het haar. Ze berustte er echter in, althans ze probeert het.
Alleen door haar overgave aan Allah(God) werd ze geestelijk sterk om dit dagelijks lijden te dragen. Ze was (en is) er heilig van overtuigd dat deze beproeving van God komt, met als doel haar in dit leven geduld te leren oefenen.
Gemiddeld blijven de pinnen 1 – 2 weken uit haar lichaam steken, maar wanneer ze er precies uit vallen weet ze niet exact te zeggen. Soms na een bad en soms na gebed.
Ze verzamelt de pinnen tot ze er een hoop van heeft en verbrandt ze dan.
“Tot nu toe zijn deze pinnen (vreemd genoeg) v.w.b. de samenstelling ervan nog nooit onderzocht.”, zo beweert ze.
De pijn culmineert vooral naarmate het tijdstip van één van de dagelijkse 5 Islamitische gebeden nadert. Maar het weerhoudt haar er tot nu niet van om de sholat te houden. Ze wil van geen overgave weten om toe te geven haar godsvruchtig leven op te geven. Hoe meer pijn ze heeft des temeer bidt ze met vastberadenheid.
Haar zus Safiansyah met wie ze in Sengata (Kutai Timur) samenwoont was de eerste aan wie ze haar bizarre geheim onthulde. Waarschijnlijk omdat haar zus de oudste is uit een gezin van 6 kinderen.
Sinds 11 juli 2008 was ze bereid om zich medisch te laten onderzoeken in het ziekenhuis RS Abdul Wahab Sjahranie te Samarinda. De doktoren van dit ziekenhuis onderzoeken dit ‘medisch fenomeen’ maar kunnen tot op dit moment, volgens de geneesheer-directeur er nog niets over vertellen.
Toen het nieuws over Syaidah’s aandoening wereldkundig werd gemaakt was de burgervader van Samarinda de eerste die haar met een bezoek vereerde.
Het artikel wat in het damesmaandblad “Kartini” d.d. 24-7-2008 stond rept verder niet over mogelijke insinuaties ten aanzien van de aard en oorzaak van deze nogal bizarre aandoening. Maar duidelijk is wel in welke hoek de oorzaak er van gezocht moet worden.
Het damesblad vertelde ook niet of Syaidah ooit een liefdesverhouding of een geheime aanbidder heeft gehad, die ze aan de dijk zou hebben gezet.
In veel van gevallen waarbij vooral vrouwen dergelijke geheimzinnige ziekten oplopen, is er sprake van ‘occulte bewerking’ door een afgewezen minnaar, via een dukun (doekoen).
In mijn buren- en kennissenkring en in de familie van mijn echtgenote kwamen voorvallen van geheimzinnige lichamelijke en geestelijke aandoeningen voor.
De stille kracht in Indonesië schijnt nog vrij sterk aanwezig te zijn. Zelfs in tv-films worden deze gevallen van occulte bewerking via een dukun (zowel mannelijk als vrouwelijk) geëtaleerd en zonder uitzondering hebben deze “bewerkingen” op korte of lange termijn een uitermate destructieve afloop.
Een Ulama uit de onmiddellijke nabijheid van Syaidah, die waarschijnlijk ook een ‘orang Ilmu (ingewijde in de kennis van het bovennatuurlijke) heeft haar alleen de raad gegeven om te blijven bidden en zo gezond mogelijk te eten. Er bestaan in Indonesië wel Islamitische teams van ingewijden, die zich gezamenlijk in de strijd tegen bijvoorbeeld de aanwezigheid van negatieve bovennatuurlijke krachten werpen en als een soort ghost-busters zelfs in staat zijn om bijvoorbeeld een geest in een fles te stoppen. Er zijn ook Islamitische ulama’s of Ustats die van Allah bovennatuurlijke kracht hebben gekregen om dergelijke occulte bewerkingen een halt toe te roepen of teniet te doen. Maar ook daarover meldt het blad Kartini niet. Voor de redactie van dit blad telt waarschijnlijk alleen de bevrediging van de sensatiezucht onder haar lezerspubliek.
Van christelijke zijde heeft nog niemand gereageerd, tenminste ook dat werd in het damesdagblad niet vermeld.
Jezus Christus leerde zijn volgelingen hoe zij op doeltreffende manier, zonder allerlei ingewikkelde rituelen met dergelijke demonische activiteiten kunnen afrekenen en hoe allerlei vloeken te kunnen verbreken. Dat staat bijvoorbeeld te lezen in het Evangelie van Marcus hoofdstuk 16 de versgedeelten 17 en 18 en uiteraard geven de talloze genezingen en bevrijdingen van demonen, die Jezus Christus verrichtte een vrij duidelijk beeld op welke manier er gehandeld moet worden. Voorop staat natuurlijk dat iemand die anderen wil “bevrijden” of genezen dient te behoren tot de groep mensen die het offer van Jezus Christus persoonlijk en bij volle bewustzijn hebben aangenomen. Pas daarna is men in staat om de aanwijzingen van de Heilige Geest per bevrijdings- en/of genezingsgeval te ontvangen. Want uit de verslagen over Jezus Christus blijkt overduidelijk dat de Here zelf aanwijzingen ontving van Zijn Vader en dat elk bevrijdings- of genezingswonder op zich zelf staat en dus niet zomaar “gekopieerd” kan worden.
