Het echte Indonesia


 Subforum Algemene Indonesiëpraat 
68 bezoekers





Startpagina
Je bent nu in > Forum > Algemene Indonesiëpraat > Bekijk onderwerp

18-01-2015 01:48 · [nieuws] Politieagent Indonesië gepakt met xtc-pillen  (0 reacties)
18-01-2015 01:32 · [nieuws] Nederlander Ang Kiem Soei geëxecuteerd in Indonesië  (3 reacties)
17-01-2015 01:27 · [nieuws] Brandstofprijzen opnieuw flink verlaagd  (0 reacties)
16-01-2015 02:13 · Indonesië gaat veroordeelde Nederlander executeren  (160 reacties)
05-08-2014 23:16 · [nieuws] Jakarta wil parkeermeters gaan plaatsen  (0 reacties)

nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen
bayusaputra
Gebruiker
spacer line
 

Dit waargebeurd verhaal heb ik geschreven ter herinnering aan RITA, de lieve engel, die ik nooit zal vergeten.

Bandung, West-Java, Indonesië, 1991

Ik was zeventien jaar oud toen de leraar Latijn de betekenis van het woord "vir" uitlegde.
"Een vir," zei hij, "is een man die de leeftijd van veertig jaar bereikt heeft.”

Dat was een belangrijke datum in het leven van elke Romein. Een vir had meer privileges dan een knulletje van vijfentwintig.

Ik moest daaraan denken toen ik mijn veertigste verjaardag in zicht had. Het moest een geweldig feest worden. Ik had eten besteld bij een Chinees-Indonesisch restaurant en honderd gasten uitgenodigd.

Sommige genodigden waren vrienden, anderen gewoon kennissen van wie ik hoopte dat ze mij niet zouden vergeten als ik hen ooit eens een gunst zou moeten vragen.
Zo had ik ook de kolonel van de plaatselijke politie uitgenodigd. Hij nam van iedereen geld aan, liefst een heleboel, maar je kon er zeker van zijn dat hij dan ook deed wat je hem gevraagd had.

Corruptie is handig wanneer je iets nodig hebt van de politie. Een uitreisvisum bijvoorbeeld. Elke inwoner van Indonesië, ook een blanke zoals ik die een verblijfsvergunning heeft, moet toelating krijgen om naar een ander land te reizen. Natuurlijk geldt dit niet voor toeristen.

Normaal duurt het minstens een week voor je zo een uitreisvisum krijgt. Eén telefoontje van een kolonel en het visum is dezelfde dag klaar.

In Indonesië komen genodigden nooit alleen. Nodig je een man en zijn echtgenote uit, dan kan je er zeker van zijn dat zij ook hun neven en nichten en nog wat ooms en tantes meebrengen. Nodig je een man alleen uit, dan komt ook nog wel zijn liefje, zijn buurvrouwtje en nog wat verre familie mee. Ik had dus mijn voorzorgen genomen en eten besteld voor tweehonderd personen.

Het liep anders af.

De dag voor het feest, zo rond vier uur in de namiddag, voelde ik mij niet lekker, een uur later had ik 41 graden koorts, een kwartier later viel ik in zwijm.

Ik werd wakker in een hospitaalbed. Er zat een infuus in mijn hand. Uit een plastic fles druppelde iets in mijn arm.
Het was al donker buiten.
"Hee!" zei een meisjesstem. Ik herkende Shinta, een vriendinnetje.
"Hallo!" zei haar zus Lia. "Ik ben ook hier!"
Er stonden vier meisjes en twee verpleegsters rond mijn bed.
"Mijn feest?" vroeg ik.
"Dat hebben we afgezegd. We hebben iedereen maar naar huis gestuurd. Je feest had eergisteren moeten doorgaan. Het is al vrijdag vandaag. Je was twee dagen in coma."
Ik hoefde mij geen zorgen te maken, zeiden ze, mijn geld was niet voor niks besteed. Ze hadden het eten gewoon laten inpakken en hun familie, ooms, tantes, neven en nichten en ook de buren waren er nog altijd van aan het smullen.

Ik heb een maand in dat ziekenhuis gelegen. De dokters kwamen en gingen. Het leek of elke dokter een nieuw medicijn op mij wilde uitproberen. Ze waren het erover eens dat ik zowel tyfus als malaria en hepatitis tyfosa had.

De meisjes hadden twee matrassen in mijn kamer gelegd en kwamen om beurten logeren om over mij te waken. Dat is de gewoonte in Indonesië. Men laat nooit iemand alleen over aan de zorgen van de verpleegsters. Soms brachten ze vriendinnen mee. Zo heb ik Rita leren kennen.

Rita had het liefste stemmetje maar ze was ook een heel mooi meisje. Een prachtig gezichtje met een gave huid, mooie witte tanden, leuk neusje, prachtige ogen, kortom, een schoonheid. Ze droeg een Islamitische hoofddoek, een jilbab. De andere meisjes waren ook Islamiet maar droegen geen jilbab.

Rita ging niet meer naar school. Ze was achttien jaar, vertelde ze mij tijdens de lange namiddagen toen de andere meisjes mij niet kwamen bezoeken en zij mij koelte toewuifde met een belachelijk klein waaiertje. Ik lag dan wel in een V.I.P. kamer, de duurste kamer van het hospitaal, maar er was geen airconditioning, zelfs geen ventilator. De deuren stonden open en gaven uit op een tuin. Af en toe kwam er een zuchtje wind binnen, en ratten ook, vooral 's nachts.

Rita had enkel drie jaar lagere school gelopen. Op een namiddag toonde ze mij waarom ze nooit veel naar de lessen was geweest. Ze deed haar hoofddoek af. En ik begreep meteen alles. Ze hoefde niks meer uit te leggen. Waar een oor had moeten zijn, aan de linkerzijde van haar hoofd, hing een dunne biefstuk, bloederig dooraderd. Het leek op het oor van een volwassen varken. Gewoon een lap vlees dat aan haar hoofd hing te hangen.
"Ik heb mijn regels," zei ze verlegen,"en dan gaat dit ding altijd bloeden."

Het was lelijk. Ik moest een beetje kokhalzen. Rita glimlachte toegeeflijk. Ze was die reaktie blijkbaar gewoon.
"Ik ging niet meer naar school, want de andere kinderen wilden niet praten met een varken," zei ze met een klein stemmetje. "Ze noemden mij het varken. Ik ben dan maar thuisgebleven en mijn ouders vonden dat beter ook." Ze glimlachte een beetje treurig.
"Maar ik kan wel lezen en schrijven", zei ze.
Ik zag dat ze daar trots op was. Toen heb ik haar met alle kracht die in mijn ziek lijf zat in mijn armen gedrukt.

Vijf weken later was ik weer thuis. Ik organiseerde een mini-party, een verlaat verjaardagsfeestje, voor de intieme kring, enkel voor de mensen die mij bijgestaan hadden toen ik zo miserabel plat lag in een ziekenhuis waar 's avonds de ratten over mijn voeten kropen en waar wat vriendinnen de ratten kwamen wegjagen en mij koelte toewuiven.

Om er zeker van te zijn dat Rita ook zou komen, ging ik haar per taxi bij haar ouders ophalen. De wagen stopte voor de ingang van een smalle steeg. De chauffeur wachtte in de hoofdstraat. Ik wandelde het slecht verlichte paadje in. De steeg was heel smal. Als ik mijn armen uitstrekte, raakten mijn vingertoppen de muren van de huisjes aan de linker- en rechterkant.

Haar vader keek mij stomverbaasd aan. Geen enkele blanke had ooit een voet gezet in zijn achterbuurt. Hij mompelde een paar beleefdheidsformules, ik antwoordde met de rituele repliek. Rita kwam bijna huppelend naar me toe.

In de taxi werd zij een beetje verlegen maar ik zag in haar ogen dat ze blij was. In mijn huis ging ze naast haar vriendinnen zitten die op ons hadden zitten wachten om het verjaardagsfeestje op te starten.

Terwijl iedereen zich begon te amuseren, nam ik mijn Belangrijke Gast bij zijn mouw.
Het was heel gemakkelijk geweest om die Indonesische chirurg te overtuigen om naar mijn mini-party te komen. Ik wilde een goede prijs bedingen voor wat ik van plan was. In Indonesië moet je altijd afbieden, niet alleen op de markt, of bij de politie als een agent je een boete probeert te verkopen, maar ook bij chirurgen, vandaar dat ik Dr. Hermawan had uitgenodigd. Ik wilde hem gunstig stemmen zodat hij mij een goede prijs zou geven voor de operatie van Rita.

Er zijn maar weinig geheimen in een stad als Bandung en ik wist dat Dr. Hermawan een vrouwenloper was. Hij was getrouwd met een rijke vrouw om te kunnen investeren in een dure privé-praktijk. Zoals het past had hij zijn echtgenote en zijn schoonouders gelukkig gemaakt door twee kinderen te verwekken en na die gedane taak had hij gewoon verder geleefd zoals de playboy die hij altijd al geweest was. Zijn vrouw was teveel moeder en te dom om iets te vermoeden van de buitenechtelijke sport van haar beroemde man.

Want beroemd was hij. Hij maakte gebruik van elke gelegenheid om niet bij zijn vrouw te zijn. Elk buitenlands congres voor chirurgen was een aanleiding om niet alleen iets bij te leren in zijn vak maar ook over vreemde vrouwen. Binnenlandse congressen vond hij ook interessant, zei hij tegen zijn vrouw, maar wat zij niet wist was dat hij daar zelden naartoe ging. Tijdens zo'n binnenlands congres lag hij altijd wel in bed met een hoertje, ver van Bandung en ver van zijn dikke moederige echtgenote.

"Dr. Hermawan," zei ik, "mooie meiden, hee?"
Ik probeerde geil te knipogen zoals dat verwacht wordt van mannen onder elkaar.
De chirurg grijnsde. "Yanti vind ik wel mooi," zei hij.
Bingo, dacht ik, hij loopt met zijn ogen dicht in de val.
Yanti, net twintig, was niet alleen heel mooi maar ook heel duur.
Ik had haar al vijfhonderdduizend rupiah gegeven om lief te zijn tegen de chirurg. Ze zou nog vijfhonderdduizend krijgen nadat ze mijnheer de dokter ook in haar armen in mijn logeerkamer zou gesloten hebben.
"Yanti is gek op U," zei ik. "Dat ziet U toch zelf?”
De dokter keek nog eens naar Yanti die heel alert naar hem wuifde.
Goed zo, Yanti, dacht ik, ik heb mijn geld wel besteed.
Toen ging ik in de aanval.
"Ik heb U nodig voor een operatie," zei ik.
Voor de dokter kon antwoorden, wuifde ik naar Rita.
"Rita!" riep ik. "Kom eens hier!"
Ik nam de dokter mee naar mijn slaapkamer, trok Rita mee, en sloot de deur.
Toen Rita haar hoofddoek afdeed, zag ik dat Dr. Hermawan schrok.
Tenslotte zei hij : "Dat wordt een hele moeilijke operatie, maar ik denk wel dat ik het aankan."
Rita deed haar hoofddoek terug om en verliet mijn slaapkamer.
Ik begon te onderhandelen over de prijs …

Dr. Hermawan bracht een paar aangename uurtjes door met Yanti. De volgende dag telefoneerde hij mij. Rita mocht onmiddellijk naar het hospitaal komen. Ik ging Rita ophalen bij haar ouders, de moeder knikte wat beleefdjes toen ik binnenkwam, de vader zei geen woord.
In de taxi was Rita erg zenuwachtig, maar ook blij. Ze geloofde in mij, zei ze.

Voor de operatie begon, sprak ik met Dr. Hermawan. Ondertussen werd Rita gewassen voor de operatie. Ze had 's morgens enkel een magere nasi goreng gegeten, maar de andere dokters vonden dat ze toch eerst haar maag moesten leegpompen. Dat vond ik toch wel overdreven. Ze hadden toch wel een dag kunnen wachten? Maar niks aan te doen, zo gaat dat nou eenmaal in Indonesische hospitalen.
"We nemen hier geen risico's", zei Dr Hermawan. "Er zijn al patienten geweest die gegeten hadden, en dan zitten wij soms met problemen later"

Dr. Hermawan voerde zelf de eerste operatie op Rita uit.

Ik wachtte in een cafeetje tegenover het hospitaal. Zes uren lang zat ik daar bier te drinken tot er eindelijk, in de late namiddag, een verpleger naar het cafeetje kwam. Ik had die kerel een dikke fooi gegeven om mij te komen zeggen wanneer de operatie afgelopen was.

Redelijk dronken liep ik het hospitaal in. De verpleger bracht mij naar Dr. Hermawan.
"Heel moeilijk, maar gelukt," zei Dr Hermawan. "Ik zat volop onder het bloed. De verpleegsters hadden veel werk met mijn gezicht af te vegen. Die lap aan haar hoofd zit vol met onnodige adertjes en telkens ik een incisie maakte, spoot er een fontein bloed uit."
"Mag ik haar zien?" vroeg ik.
"Normaal niet, nee, ze ligt op de intensive care, maar o.k., omdat jij het bent, ga maar mee met mij."
En daar lag Rita, verbonden met allerlei machines en kabels en pijpjes.
Ik bleef even bij haar en verliet dan de kamer. Dr. Hermawan ging douchen en zich omkleden.
Hij had beloofd met mij een biertje te komen drinken in het cafeetje aan de overkant van de straat.

In dat cafeetje dronk Hermawan met veel genoegen een glas bier. Ik ook.
"Maak je geen zorgen," zei hij. "Alles zal in orde komen. Volgende week doe ik de tweede operatie, dan moet ze een maand rusten, en dan moet Rita naar mijn collega in Singapore."
"In Singapore?" vroeg ik. "Waarom Singapore ?"
De chirurg lachte een beetje treurig. "Hier in Indonesie hebben we geen goede plastische chirurgen. Ik kan alleen maar die lap wegopereren, maar een nieuw oor maken kan ik niet, daar heb je een specialist voor nodig en dat kan alleen maar in Singapore. Een collega van mij daar is onder de besten. En dit geval eist kunst."
Ik knikte.
"En in Singapore kan je niet afbieden over de prijs," grijnsde hij.
Ik was er zeker van dat hij een commissie zou krijgen van de chirurg in Singapore

Na de tweede operatie mocht Rita het hospitaal verlaten.
Dat hebben we gevierd. Ik nam haar en mijn vriendinnetjes mee naar een discotheek. Rita had haar islamitische hoofddoek op, want haar hoofd zat nog onder een vol verband.
Voor de eerste keer in haar leven dronk zij champagne. Ze werd er een beetje dronken van. Normaal drinken islamieten geen alcohol, maar dat wist Rita niet, want ze wist maar weinig af over Islam.

"Hee," lachte zij. "Dit is air senang !" (Dat is Indonesisch voor “gelukswater”)
En ik zag dat dit “gelukswater” haar happy maakte.

Twee dagen later bleek Rita dood.

Midden in de nacht belde de buurvrouw van Rita mij. "Kom vlug," zei ze. "Rita is dood."

Toen ik de smalle, slecht verlichte steeg inliep, zag ik een heleboel mensen voor de deur van het huis van Rita's ouders staan. Ik duwde de mensen weg en ging binnen.

Daar lag Rita, dood.

Rond haar lijk zaten haar vader, haar moeder, wat familieleden. Haar vader zat voor te lezen uit de Koran, in het Arabisch. Ik ging weer buiten en ik vroeg links en rechts wat er gebeurd was.

De vader van Rita had ruzie gemaakt met haar moeder, omdat ze haar toegelaten had mee te gaan met een “bule”, met een onbekende blanke. Het Indonesisch woord “bule” is een scheldnaam voor “blanke”

Toen de vader een stoel vastgreep om zijn echtgenote te slaan, was Rita tussenbeide gekomen. De poot van de stoel had Rita op haar oor geraakt, het oor dat nog geen oor was.
Haar vader had haar laten doodbloeden. De buren die gewekt werden door al het lawaai, hadden tenslotte de politie opgebeld.

Ik voelde iets in mij groeien dat ik nog nooit gevoeld had. Ik liep terug binnen in het huisje en ik kon mij niet bedwingen. Met mijn linkervoet - en in Indonesie gebruik je nooit iets met je linkerhand of linkervoet - stampte ik de Heilige Koran uit de handen van de vader, ik greep hem bij zijn haren, trok hem recht en sloeg hem een paar tanden uit.

"Kamu prengsek," riep ik, "kamu pembunuh !" – “Jij strontvent! Jij moordenaar!”

Op dat moment kwam de politie binnen. Ze trokken mij ruw van de gillende vader weg , maar de officier kende mij. Hij was op mijn verjaardagspartijtje geweest.
"Kom, kalm, hou je kalm," zei hij.
"Ik wil een autopsie," riep ik. "Die moordenaar moet gestraft worden!"
"Ja, kalm nou," zei de officier.
Ik greep in mijn zak en haalde een miljoen rupiah boven. (dat is 81 Euro) Gretig nam de officier mijn geld aan. Dat is meer dan het maandloon van een officier van politie.
"Neem het lijk van Rita mee," zei ik op een heel autoritaire toon, "voor een autopsie. En hou die man aan."
Ik wees naar Rita’s vader.

De ziekenwagen kon het steegje niet in. De plots heel gewillige officier beval zijn agenten Rita's lijk door de steeg te dragen en in de ambulance te leggen. Hij deed Rita's vader de boeien om en duwde hem ruw voor zich uit.

Ik zat vooraan in de ambulance naast de chauffeur.

In het hospitaal werd het lijk in de autopsiekamer op een marmeren tafel gelegd in afwachting van de dokter die de autopsie zou verrichten. Ik bleef bij haar. Dat mocht van de politie, want tenslotte had ik al veel betaald voor die gunst.

Dan werd de politieman die de wacht hield voor de deur plots weggeduwd en daar stond de familie van Rita, ooms, nichten, neven en tantes, een twintigtal mensen. Ze eisten het lijk op om het onmiddellijk te begraven want dat is de gewoonte bij islamieten. Ik greep een bezem en een scalpel dat er gemeen scherp uitzag en siste: "Wie Rita aanraakt, vermoord ik," en dan riep ik naar de politieagent: "Dimana pistolmu? – Je revolver!”
Eindelijk haalde de agent zijn revolver boven. De familie droop af.

Toen de dokter binnenkwam om in Rita te gaan kerven en haar daarna ruw weer dicht te naaien, ben ik naar huis gegaan.
Maar eerst heb ik haar voorhoofd gekust: "Selamat jalan, Rita. – Goeie reis, meid.”

Ik heb toen twee dagen geslapen.

De derde dag kwam Rita's moeder mij bezoeken.
De moeder die nooit naar Rita had omgekeken.
Ze wilde scheiden van haar man, zei ze. Hij sloeg haar dikwijls, zei ze. En meteen vroeg ze of ik misschien geen geld wilde geven voor een mooie grafsteen voor Rita.
Ik wist dat ze al dat geld in haar eigen zak zou steken, dus ik wachtte op wat ze nog meer zou zeggen. Als ik dat zou willen, mocht ik wel met haar naar bed, want op een andere manier kon ze mij niet terugbetalen zei ze. Ze had alleen haar lichaam. maar ze kon goed neuken, zei ze, en ze was pas 34 jaar oud, ze was getrouwd toen ze 15 jaar was en ze was dadelijk zwanger geweest van Rita.
En haar man was al terug vrij. Er waren geen bewijzen dat hij Rita doodgeslagen had.

Ik heb toen eens diep ingeademd, ik liet de moeder van Rita zitten, ik ben in mijn tuin onder een palmboom gaan zitten. De moeder van Rita is binnen blijven wachten…




bayusaputra
Gebruiker
spacer line
 

Als westerling omgaan met de Indonesische verkeerspolitie is even moeilijk als voetballen in een porceleinwinkel, maar dat voelt de modale Indonesische politieman intuïtief ook zo aan. Op hun eigen volk kunnen de agenten ongestraft hun machtswellust, hun onbeschoftheid, en hun inhaligheid botvieren, maar met een blanke ligt dat enigszins anders.

Daar zijn een aantal redenen voor. De verkeerspolitie heeft van hogerhand bevel gekregen om vriendelijk te zijn tegen vreemdelingen, niet uit menslievendheid, maar omdat er financiële belangen op het spel staan. De regering heeft namelijk beslist dat het jaar 2008 het ‘Visit Indonesia Year’ is. Elke westerling moet dus als een toerist beschouwd worden die de economie stimuleert.

Een tweede reden voor hun vriendelijkheid is dat de agenten achter elke blanke een geheimzinnige macht vermoeden die men een ambassade noemt. Die ambassade zou wel eens boze woorden kunnen influisteren in het oor van een enorm hooggeplaatste overste, of zelfs een minister kunnen interpelleren, en dan worden zij bij hun chef op het matje geroepen, wat in dit land een heel onaangename belevenis is.

Een derde reden is dat men dient op te passen met die westerlingen omdat zij verduiveld geniepig te werk kunnen gaan, wat bewezen werd door het optreden van een Canadees echtpaar. Toen een poltieman hun tegenhield omdat het voorwiel van hun gehuurde moto iets te ver voorbij het rode verkeerslicht stond, handelde hij als naar gewoonte door hun voor te stellen om hem dadelijk te betalen, of een halve dag te verliezen in het politiekantoor. De Canadezen betaalden, maar filmden tersluiks de hele scène met hun mobieltje. Alles was later mooi te zien op het internet : de overhandiging van de dollars, de politieman die het geld in zijn broekzak stak, en vooral het totaal ontbreken van enig officieel ontvangstbewijs.

Dat verhaal kwam op de voorpagina van elke Balinese krant. Tevergeefs voerde de politieman aan dat hij van plan was om het geld te delen met zijn oversten, die dit geld in een fonds storten dat dient voor het betalen van het schoolgeld voor kinderen van politiemannen. Erger nog, de oversten beweerden dat zo’n fonds niet bestaat, en dat zij nooit geld ontvangen van hun ondergeschikten. Er moest een zwart schaap gevonden worden, dus de politieman werd geschorst zonder wedde in afwachting van een intern onderzoek. Omdat het in Bali algemeen bekend is dat politiemannen inderdaad hun onwettige afperserijen delen met hun oversten, en dat dit geld helemaal niet dient voor de school van kinderen van politiemannen, werd er gegniffeld in de pers, maar op bedekte wijze, want de joernalist wil natuurlijk later niet het mikpunt worden van politiecontroles, of erger…

Vooral tegen het einde van de maand worden de controles verscherpt, omdat het maandsalaris van elke politieman dan al volledig uitgegeven is, en er dus wat poen moet binnenkomen. Hele straten worden afgezet met dranghekken, en iedereen wordt gecontroleerd. Zo vangt men veel vis, want er is altijd wel iets aan te merken op een voertuig. De buit is enorm. Het bedrag van de boete, die geheel in de zakken van de agenten verdwijnt, wordt vastgesteld zoals op de markt (afbieden en onderhandelen), en ook wel naargelang de kapitaalkrachtigheid van de wetsovertreder. Wie mooi gekleed is, betaalt meer. En een mooi en lief meisje betaalt minder, of geheel niets.

Het is natuurlijk beter om de politie totaal te vermijden, maar daar is wel enige geografische kennis voor vereist. Op bepaalde kruispunten zitten er altijd twee agenten in een houten hokje, maar er zijn een heel aantal wijken waar er nooit politie te zien is. Als je in de tropische hitte geen helm wil dragen en mocht je rijbewijs niet meer geldig zijn, kan je met je motorfiets nog altijd via omwegen, binnenwegen en kleine straatjes je doel bereiken zonder langs dat hokje te moeten rijden.

Vorige maand had ik het ongeluk dat een binnenweg was afgesloten voor alle verkeer wegens een religieuze processie. Nu moest ik wel de gewone weg nemen die onvermijdelijk leidde naar het hok waar altijd twee agenten zitten te loeren.Toen ik met mijn pas gekochte elektrische brommer zonder nummerplaat, zonder rijbewijs, en zonder helm voorbij hun controlepunt flitste werd ik tegengehouden, maar dat had ik voorzien. Ik had een print-out van een Indonesische website op zak waarin beweerd wordt dat een elektrische motorfiets geen gewone moto is en er dus geen nummerplaat, rijbewijs noch helm nodig is.

Ze geloofden mij. Het hielp natuurlijk ook dat ik aan hun naamplaatje kon zien dat zij Javanen waren met Islamitische namen, dus ik gooide er een paar verzen van de Koran tussendoor (die ik in het Arabisch kan opdreunen) en ik hoefde niks te betalen. Moslims zijn altijd blij als ze in een westerling een geloofsbroeder menen te herkennen.

Ik ben dan toch maar meteen naar het hoofdkantoor van politie gereden om te vragen of wat er op die website staat juist is. Mijn aankomst veroorzaakte een vrolijke opwinding. Een motorfiets die geen benzine nodig heeft ? Dat moesten ze eens uitproberen, want ze hadden zo’n model nog nooit gezien. Grootmoedig stond ik hun toe om mijn motorfiets uit te testen. Twaalf agenten reden onder luide toejuichingen om beurten als gekken rondjes op de parking.

De commissaris zei mij wel dat ik toch een rijbewijs, nummerplaat en helm nodig heb, maar toen ik hem vroeg mij het betreffende wetsartikel te tonen werd zijn uitleg nogal vaag. Ook als je een kar met paard hebt, zei hij, moet je een rijbewijs hebben. Maar geen helm, voegde hij er aan toe.

Ik heb daar een gezellig uurtje doorgebracht, en kreeg zelfs thee aangeboden. Als ik bier had gewild, zouden ze mij ook dat gegeven hebben, zover ging de gastvrijheid en vriendelijkheid wel. Net voor ik afscheid nam van die vrolijke bende krabbelde de commissaris iets op een papiertje, drukte er een stempel op, en zei dat dit een toelating was om naar huis te rijden zonder in orde te zijn met de verkeerswet, maar dat ik zo vlug mogelijk moest zorgen voor een helm, rijbewijs en nummerplaat.

Lieve mensen, heerlijke toestanden…




merapi
Gebruiker
User icon of merapi
spacer line
 

Selam Bayusaputra,
Allereerst van harte welkom op ons forum,
Wat een verhaal,zeg!
Maar buiten corruptie gedoe,heb je nog een mooi en positief verhaal over Indonesie te melden?
Groetjes Merapi/Wilma



Nemesis
Gebruiker
User icon of Nemesis
spacer line
 

Hi Bayusaputra,
ook welkom op 't forum. Erg mooi verhaal en herkenbaar. Zelf heb ik meestal weinig last met de politie als ik op Bali ben. Ik heb het geluk dat ik een belangrijke politieman in de schoonfamilie heb. Verder zijn ze inderdaad een beetje bang voor touristen (met hun grote mond)

De corruptie vind ik eigenlijk meevallen. Hier in Nederland wordt het geld direct op je salaris ingehouden om er vervolgens de politie mee te betalen. In Bali gaat het direct van jouw beurs naar die van de politieman. Uiteindelijk kost het in Bali minder.

Naar mijn idee is het probleem niet alleen de politieman in de straat, maar de idiote wetgeving die de politieman moet uitvoeren die problemen geeft.



Amore, more, ore, re, probantur amicitiae. Si hoc legere scis nimium eruditiones habes.

bayusaputra
Gebruiker
spacer line
 

De Notaris en de Balinese Kokkin

Een paar maanden geleden heb ik voor een Franse notaris een ingewikkeld Indonesisch testament en ook een Indonesische eigendomsakte vertaald van het Indonesisch naar het Engels. Later liet hij mij per email weten dat hij en zijn gezin twee weken vakantie wilden nemen in Bali.

Beleefd maar arrogant, zoals dat soort rijke Fransen zich gewoonlijk gedraagt, vroeg hij mij om voor hem een gemeubelde villa te vinden die hij dan zou huren.
Inwonend personeel (knecht, meid en kok) plus een zwembad was absoluut noodzakelijk, schreef hij. Zou monsieur daar even kunnen voor zorgen, vroeg hij mij, want tenslotte woont monsieur in Bali en monsieur weet dus de weg.

Mijn eerste reaktie was : rot op en zoek het zelf uit via een reisbureau of via het internet, want op het internet zijn er vele aanbiedingen van luxe villa’s met personeel te huur in Bali.
Maar dan dacht ik aan mijn vertaling voor hem. Ik had hem schandalig veel euro’s aangerekend en hij had onmiddellijk betaald.
Als ik in de toekomst nog vertalingswerk van hem zou krijgen wordt dit een mooie en belastingsvrije bron van inkomsten.

Ik telefoneerde dus mijn vriend prins Ida Bagus Ngurah Wijaya. Hij stelde onmiddellijk een prachtige villa ter beschikking maar aan een zeer dure prijs. Ik mailde de prijs naar Monsieur le Notaire in Parijs, en die kerel betaalde 24 uur later.
Zonder dat ik er om vroeg gaf Prins Ngurah mij zelfs een commissie, want ook Balinese prinsen zijn dankbaar wanneer iemand er voor zorgt dat hun villa’s verhuurd worden.

Mij even uitnodigen in die villa of mij even komen bezoeken was blijkbaar beneden de waardigheid van mijnheer de notaris, integendeel, eergisteren telefoneerde hij mij vanuit zijn gehuurde villa in Zuid-Bali. Zijn stem klonk boos en hij sprak mij aan alsof ik zijn klerk was die een komma verkeerd had gezet in een notarisakte.

De conversatie, die uiteraard in het Frans werd gevoerd, verliep als volgt.

-Monsieur, het huispersoneel is onbetrouwbaar en u heeft mij gezegd dat ik altijd kan rekenen op het personeel. Stel u voor, morgen vieren wij de verjaardag van mijn oudste dochter, en de kokkin zegt dat zij morgen niet kan komen werken. En weet u waarom ? In slecht Engels zei ze iets over de tanden van haar broer. Toen ik haar vroeg of zij misschien zijn handje moest vasthouden bij de tandarts lachte zij. Ze lachte mij uit, monsieur. Ze zei dat er heel veel mensen meegaan en dat ik ook mag komen met mijn gezin. Denkt ze nu echt dat ik zomaar alles geloof ? Dat er hopen mensen met die broer meegaan naar de tandarts lijkt mij al totaal uit de lucht gegrepen, maar dat zij mij en mijn familie ook nog vraagt om mee te gaan is helemaal gek. Wat denkt u daarover ?

Ik hikte haast van het lachen, maar ik zorgde er voor dat de notaris dit niet hoorde.

Die kokkin sprak natuurlijk slecht Engels, en wist enkel iets te zeggen over de tanden van haar broer, maar dat heeft helemaal niks te maken met een bezoek aan de tandarts.

Volgens het Bali-Hindoe geloof moet elke man en vrouw voor zij in het huwelijk treden een heel klein symbolisch stukje van hun hoektanden laten afvijlen, zodat zij meer menselijk worden. De tanden worden van dierlijke scherpe uitsteeksels tot beschaafde menselijke maten gevijld. Dat wordt gedaan door Hindoe priesters. Alle dorpsbewoners, of, wanneer in de stad, al de mensen van de wijk, komen naar dat feest. Na de ceremonie wordt er flink gezopen (palmwijn en ook arak, een verschrikkelijke alcoholische drank die ik nooit meer aanraak wegens de gruwelijke kater de dag er na)

De kokkin lachte die notaris helemaal niet uit. Zij glimlachte om zich te verontschuldigen voor haar slecht Engels en ook omdat zij twee dagen vakantie wilde wegens de tandvijl ceremonie van haar broer.
Elke bediende lacht wanneer hij/zij een gunst vraagt aan de baas. De bedoeling van die glimlach is om de baas gunstig te stemmen.

Een glimlach kan ook betekenen dat men de aangesprokene niet wil betrekken in de droefheid. Zo heeft mijn eigen huisbediende drie jaar geleden lachend gezegd dat haar vader overleden was. Zij lachte omdat zij niet wilde dat ik ook bedroefd zou zijn. Dat is de Indonesische beleefdheid die uitersten kent waar wij niet toe in staat zijn.

Ik heb dat allemaal uitgelegd aan mijnheer de notaris die weinig begrip toonde.
Hij bleef er van overtuigd dat die kokkin hem uitgelachen had.

Mensen zoals die notaris moeten dan maar in Frankrijk blijven, maar dat heb ik hem niet gezegd, wegens die toekomstige vertalingen…




bayusaputra
Gebruiker
spacer line
 

Lijkenpikkerij op de Indonesische TV

De Indonesische TV, en daarmee bedoel ik al de Indonesische kanalen, is uniek in de wereld, niet alleen omdat er nergens zoveel reklame op TV komt als hier (meer dan in de USA die pas op de tweede plaats komt na Indonesië) maar ook wegens de schermteisterende rommel die men niet voor mogelijk houdt als men het niet met eigen ogen gezien heeft.

Wanneer Westerse TV kanalen, tijdschriften en platenmaatschappijen eindeloos doordrammen over net overleden beroemdheden of over een dode prinses teneinde een cent te verdienen aan hun dood bestempelt men dit als lijkenpikkerij.

In Indonesië gaat lijkenpikkerij veel verder : zoals gieren in de Afrikaanse savannah staan de TV camera’s al in de sterfkamer nog voor de beroemdheid een lijk is geworden.

Het geval Sukma Ayu is daar een goede illustratie van. Sukma was een beroemde sinetron ster in Jakarta. Sinetron is een contractie van de Indonesische woorden sinema en elektronik en betekent een TV drama, een soap dus. Sukma was net 25 jaar oud geworden toen zij plots in een coma viel.

Zes maanden lang drongen TV camera’s binnen in de Intensive Care Unit van het hospitaal, zodat de kijkers de comateuze Sukma verbonden aan een machine met allerlei pijpjes en draden konden zien en ook biddende familieleden rond haar bed, en bezoekende Bekende Indonesiërs, plus interviews met steeds weer andere dokters, en gebedsstonden in de ziekenhuiskamer, kortom, alles kwam op TV.

Toen na zes maanden Sukma nog steeds in coma was besloot de familie om haar naar huis te brengen. Al het materieel werd gehuurd van het ziekenhuis en een Intensive Care Unit werd opgezet in het ouderlijk huis.

De TV kijkers hebben alles mooi kunnen volgen : hoe Sukma even werd losgekoppeld van de ademhalingsmachine en dan dadelijk weer verbonden met een draagbare machine, hoe zij in de ziekewagen werd gelegd (een joernalist met cameraman was ook aanwezig in de ambulance) en tenslotte de dokter die zei dat de ziekenwagen het trajekt Jakarta-Bogor moest afleggen in 30 minuten want dat de medische apparatuur in de wagen slechts gedurende die tijd kon werken.

Een massa joernalisten stond voor het geopende portier van de ziekewagen. Toen de deur eindelijk gesloten werd en de wagen vertrok bleek dat een vrachtwagen van de TV de uitrijpoort blokkeerde.

Vijftig minuten later kwam de ambulance aan bij het ouderlijk huis van Sukma.

Vermits de ademhalingsmachine het begaf na dertig minuten zoals voorspeld door de dokter, kreeg Sukma in de ziekenwagen zuurstof via een manueel proces en ook dit was te zien op TV. Bij aankomst in het ouderlijk huis werd zij onmiddellijk weer aan een machine gelegd, maar de aanwezige dokter fronste zijn wenkbrauwen en keek zorgelijk.

Uiteraard waren er minstens zes camera’s die alles opnamen en was de kamer vol met joernalisten en familieleden.

De TV kijkers werden getrakteerd op een close-up van de hartslagmachine die zelfs voor een leek duidelijk een haperende hartslag vertoonde, close-up van de wenende familieleden en vrienden die steeds maar in het Arabisch verzen van de Koran citeerden, ook een dramatische close-up van de moeder die alleen nog maar wenend het woord Allah herhaalde, en tenslotte de dokter die kalm de dood vaststelde en de hysterische taferelen van de zus van Sukma, de moeder en de vader, kortom, alles was te zien op TV.

Was het hiermee gedaan ? Nee, natuurlijk niet. Dit alles is 10 dagen geleden gebeurd, en nu nog ziet men elke dag uitgekozen uittreksels uit die reportages op TV. Vandaag volgt een overzicht van haar carrière, en op andere kanalen een gelijkaardig programma.

Nochtans is dit niet het dieptepunt van de Indonesische TV. We kunnen nog veel verder gaan, dacht een Indonesische producer, en prompt kwam er een programma dat de weerlozen en de armen opvoert als amusement.

Vandaag zaterdag 2 oktober 2004 krijgt de kijker weer het programma te zien dat ik noem : lachen met armen en weerlozen.

De Indonesische naam van het programma is Uang Kaget wat betekent : verassingsgeld.

Het programma verloopt als volgt : een vent die geheel in het zwart is gekleed en een buitenmaatse hoge zwarte hoed op zijn kop heeft, gaat, vergezeld door de camera’s en een mooie jonge meid in design kledij en minirok, naar de krottenwijken om daar aan een arme drommel of diens vrouw een bedrag van 10 miljoen rupiah (860 Euro) te overhandigen maar de voorwaarde is dat men slechts een half uur de tijd krijgt om dit bedrag uit te geven.

De meeste armen die aldus worden uitgekozen vallen meteen op hun knieën en danken Allah. Dan gaat de chronometer aan. Nu moet de arme drommel transport vinden naar een winkelcentrum want de TV-maatschappij biedt geen gratis transport aan.
Het transport moet gevonden en betaald worden met die 10 miljoen Rupiah. (dus 860 Euro) Dat neemt behoorlijk veel tijd in beslag want de sukkels wonen niet in een buurt waar er taxi’s zijn of openbaar vervoer. Ondertussen loopt de chronometer.

Eens aangekomen in een winkelcentrum moet er gekocht worden tot het geld op is en ondertussen loopt de chronometer. Twee echte politiemannen die door de TV betaald worden lopen mee om te vermijden dat de verstomde en verbaasde winkelbedienden denken aan een overval.

En dan lachen maar : met de weerloze arme drommel die plots een som in handen krijgt die hij in zijn hele leven nooit bij elkaar heeft gezien en nooit meer zal zien, die in tijd van een half uur alles moet uitgeven en moet beslissen wat hij zal kopen, en voortdurend gevolgd wordt door camera’s, politiemannen en een sexy meid in minirok die doorlopend commentaar geeft voor de kijkers.

Het gebeurt dat er sukkels zijn die er slechts in slagen om binnen de vastgestelde tijd van dertig minuten 5 miljoen Rupiah uit te geven. Na al de spanning en de psychologische schok barsten die mensen in tranen uit want ze moeten, onder toezicht van de politie, de rest van het geld teruggeven aan de man met de zwarte hoed.

Er zijn er ook bij die er in slagen om een koelkast, een DVD player, een airconditioning set en een blender te kopen maar die thuis geen elektriciteit hebben. Sommigen slagen er in om inderdaad alles uit te geven en vallen dan weer op hun knietjes en danken Allah voor de goede gaven die zomaar uit de lucht vielen.




bayusaputra
Gebruiker
spacer line
 

Een dag in augustus

Het was zo'n dag in augustus die duizenden Belgen deed zeggen het is toch warm hee, van mij mag het al herfst worden.
En precies die zin had een grote dikke kerel van een jaar of veertig zwetend uitgesproken aan de toog van het bruine cafeetje.
Naast hem zaten drie andere veertigers van dezelfde inkomensgroep, dat was te zien aan hun chique vrijetijdskledij die beter paste in het décor van St Tropez dan in een bruin cafeetje in Antwerpen.

"Kijk Jan," zei een lange magere, "die daar heeft geen last van de warmte"
Hij wees brutaal naar een oud heertje dat net was binnengekomen.
Het heertje was gekleed in een bruin drieledig pak dat in 1950 al niet meer in de mode was en hij had een Al Capone hoed op zijn hoofd.

"Wel, Opa" riep Jan, "is het niet warm genoeg voor je ?"
Het heertje liet een verlegen glimlach zien en zei met een verbazend heldere stem "'t Gaat wel, 't gaat wel"
Dan ging hij aan een tafeltje bij het raam zitten, zette zijn hoed af en legde 'm voorzichtig op de lege stoel naast hem.
"Een Trappist, alstublieft mijnheer" zei hij ouderwets beleefd tegen de barman.
"Kijk eens aan," lachte Jan, "dat is een flukse grootvader !"
Allen lachten alsof ze een kind iets volwassens zagen doen.
Het heertje knikte welwillend en keek dan uit het raam.

Aan de toog kabbelde het gesprek voort. De jongens hadden geen interesse meer voor de ouwe.
"Zeg eens, Jan," zei een vent met een ringbaardje, "had je geen last van de warmte in Indonesië ?"
Jan, blij dat hem een gelegenheid werd geboden om te pochen over zijn vakantie, zei op docerende toon : "Nee, dat is daar een ander soort warmte. Da's niet zoals hier in de zomer. Ik kon daar veel beter tegen de warmte als hier"
"De vrouwen zijn daar ook warm zeker ?" zei Ringbaardje en maakte een obsceen gebaar.
Allen lachten.
"Vooruit Jan, vertellen," zei Lange Magere, "en geef maar wat adresjes want volgend jaar ga ik ook naar Indonesië"
"Och jong," zei Jan, "da's niet uit te leggen. Je moet er geweest zijn om dat te begrijpen. Ze leven alleen maar om te neuken, eten en slapen. In die volgorde. En ze kunnen 'n vent verzorgen, daar kunnen de vrouwen hier nog iets van leren !"

Het oude heertje haalde diep adem en zuchtte onhoorbaar. Voorzichtig, in schokjes, liet hij de lucht ontsnappen door zijn neusgaten. Dan nam hij een diepe teug van het zware Trappistenbier en sloot eventjes zijn ogen.

Wat was ze mooi, mijn Sarinah van de desa. Haar lange gitzwarte haren, haar leuk neusje, haar perfekte kleine, jonge borstjes. Ik was ook nog zo jong, zo ontzettend jong. Zeventien jaar ? Ja, ik was zeventien of achttien. Neem haar als huishoudster, zeiden de Nederlanders, je trouwt toch niet met een inlandse meid zeker ? Geniet ervan en gooi ze eruit wanneer je ze beu bent.
Nee, ik heb niet naar hun geluisterd. Ik ben met haar getrouwd, en het was een mooi feest ook, zonder blanken erbij. Och ja, er waren blanken bij. Mijn ouders waren erbij. Wat waren die progressief voor die tijd zeg. Ze hadden er niks op tegen dat ik trouwde met een inlands meisje. Nou ja, mijn vader had ook wel liefjes, en mijn moeder wist dat, maar zei er niks over. Dat ging zo in mijn tijd.
Sarinah, je bent al lang dood en ik kan niet eens naar je graf, want je hebt er geen. Je bent in stukjes geschoten door een Japans machinegeweer toen je die Jap een klap gaf. Die Jap die mij sloeg toen ik met al die andere Nederlanders naar het kamp moest marcheren. Jij kon dat niet aanzien, en je sloeg die Jap in zijn gezicht. Meteen was ons kind dat zalig in je buik lag ook aan flarden geschoten.

De oude heer schrok op uit zijn overpeinzingen. Als een zwarte olievlek dreef de stem van Jan over zijn gedroom.
Overtuigd van zijn deskundigheid doceerde Jan voort : "Ik ben daar ook naar een zogenaamd Health Resort geweest. Het einde ! De service ! Ongelofelijk ! Je krijgt daar een massage, een bad, weer een massage, enfin, fantastisch, maar geen neukerij daar. Daar moet je zelf voor zorgen. Heb ik ook gedaan. Ik heb wat bijbetaald en ik kreeg daar twee neukmeiden, ha ! Ongelofelijk !"

De ouwe heer nam nog een slok van zijn Trappist.
Een health resort. Wat waren we blij toen de Japanse soldaten ons in het kamp van Changi zeiden dat we naar een health resort gingen ! Ze zeiden dat we fonoplaten mochten meenemen. De Japanners zouden zorgen voor grammofoons. De zieken gaan ook mee, zeiden de Japanners, het zal hun goed doen.
Hoeveel zijn er gestorven in de beestenwagons van die trein ? Vijf dagen in die trein en elke dag doden. En hoeveel tijdens die lange mars te voet door de jungle ? Driehonderd kilometer te voet van Bampong naar Nummer Twee kamp in Songkurai, en daar begon de hel pas echt. De zieken kregen halve porties omdat ze niet konden werken. "No work, no food" zeiden de Japanners.
In dat health resort werkten we van 5 uur 's morgens tot 9 uur 's avonds, en soms zelfs nog later. Dan kwam de cholera. Elke dag vijftig kameraden dood. De Jappen lachten : hoeveel zijn er vandaag dood ?
En we moesten doorwerken, altijd harder werken.
Dan kwam beri-beri, dysenterie, difteria, pokken, tropische wonden.
We werden bij onze haren uit de slaapplaatsen gesleurd, geslagen met bamboestokken, uitgelachen
Een health resort…hadden ze beloofd.

"..en de mannen daar, niks doen ze. De vrouwtjes werken, maar die Indonesische mannen, allemaal luiaards" verklaarde Jan.
Karel, die al lang genoeg gezwegen had naar zijn zin, wilde nu ook wel eens tonen dat hij iets wist over Aziaten.
"De Japanners, dat zijn harde werkers, wat hebben die niet allemaal bereikt ?"

Arifin, mijn vriend Ari. En ook Udin, mijn goeie kameraad. Al dat eten dat jullie brachten naar het kamp in Cimahi en onder de prikkeldraad schoven. Mijn prachtige Indonesische vrienden. Helden. En dan jullie koppen die met twee zwaardslagen in een fontein van bloed in het stof rolden. We waren verplicht ernaar te kijken. Tien van ons werden ook uitgekozen. Tien blanke koppen er af. De Jappen wilden een voorbeeld stellen. Kijk, dat gebeurt er als jullie onze regels niet volgen. Inlanders en blanken, allemaal gelijk : kop er af.
Oppassen, nee, ach, te laat, die tranen kan ik nog altijd niet inhouden. Ik bestel nog maar een biertje.

"Opa kan er goed tegen hee ?" lachte Ringbaardje die de barman een Trappist zag neerzetten voor het oude heertje.
Het heertje keek niet eens op en begroef zijn neus in het glas bier.

De kerels begonnen net aan het onderwerp "hete vrouwen in Thailand" toen een oude rijzige dame binnenkwam. Je kon zien dat ze ooit een schoonheid moest geweest zijn. Zelfs als oude dame was ze mooi, verzorgd, gedistingueerd, met fijne Euraziatische trekken, half Chinees met een beetje Indonesisch en nog wat Portugees bloed. Ze was slank en liep bevallig, haast heupwiegend.
Ze ging naar het tafeltje van het heertje en bleef verrast staan.
Iedereen aan de toog, en ook de barman, keken naar haar.
Meer dan kijken konden ze niet, want ze verstonden geen woord van de conversatie.

“Jongen toch, ben je nou aan het wenen ?” zei ze in het Mandarijn Chinees tegen het oude heertje. “Alles is goed afgelopen in het hospitaal hoor, ik heb geen kanker. De dokters zeiden dat ik nog lang bij jou zal zijn.
Kom, drink je glas leeg, dan gaan we lekker ergens mosselen eten.”
Het heertje stond recht en omhelsde zijn vrouw.
“Ach Mei-Ling”, zei hij in het Chinees, “soms ben ik zo'n ouwe mistroostige vent. Waar zou ik zijn zonder jou ?”
Hij gooide wat geld op het tafeltje en hand in hand wandelden ze de warme straat in.




bayusaputra
Gebruiker
spacer line
 

DEWI


Het is donker in het speelhol. Alleen boven de hoofden van de kassiersters hangen een paar spotjes die een cirkeltje licht tekenen op de kassa. Even zie je dan bankbiljetten die vlug weer verdwijnen in een schuif. Je ziet dan ook de witte tanden van het meisje dat de klant bedankt met een vermoeid glimlachje. Verder bestaat de enige verlichting uit de aan- en uitfloepende veelkleurige lampjes van de speelkasten.
Er is ook muziek. Heel harde muziek. Een dreunend gebons zonder veel melodie dat tegen je hartslag ingaat.
Het is fris in het zaaltje want hoog aan de muren hangen vier grote airconditioners die op volle kracht werken.
Dewi neemt vijf briefjes van honderdduizend rupiah in ontvangst, tikt ergens op wat toetsen en een klant begint hoopvol een aanval op een speelkast.
Ze werkt nu al drie maanden als kassierster. In het duister is het niet dadelijk te zien hoe mooi zij wel is. Haar lange zwarte haren hangen tot op haar frele schouders, haar jonge borstjes steken fier vooruit. Haar gezichtje is van een pure Javaanse schoonheid. Ze zou niet misstaan als hofdanseres in het paleis van de sultan van Yogyakarta. Dewi is pas 21 jaar, maar ze ziet er nog jonger uit.
Ik ben hier niet op mijn plaats, denkt ze voor de zoveelste keer. Dit kan haar lot niet zijn. Op een podium had ze nu moeten staan en dangdut liedjes zingen voor een enthoesiast meewiegend publiek en in de roddelprogramma’s komen op TV, onbenullige verklaringen afleggen over of ze met Budi of Agus zou trouwen of misschien wel met Ari en de reporter laten gissen wanneer ze haar volgende CD zou uitbrengen.
Wat was ze gelukkig geweest drie maanden geleden toen zij een week lang elke avond mocht zingen in dat cafeetje. Ze kreeg er een aalmoes voor, want de baas zei dat ze nog onbekend was in het artiestencircuit.
Het duurde niet lang of de baas wilde haar ook beter leren kennen.Zeven dagen lang moest ze hem van haar lijf houden, en toen is ze maar weggegaan want de situatie werd onhoudbaar.
Maar de klanten hadden haar toegejuicht telkens ze heupwiegend op de toog stond en meeslepende dangdut liedjes zong. Er waren ook wel klanten die net zoals de baas haar beter wilden leren kennen, maar dat hoort bij de populariteit van een artieste dacht ze.
Ook de klanten hadden bot gevangen want ze wist intuïtief dat ze zouden terugkomen, elke avond weer, als ze niet toegaf.
En ook die producer in zijn sjieke kantoor in Jakarta had haar beter willen leren kennen. In een paar woorden had die vent haar zijn voorwaarden medegedeeld. Eerst met hem naar bed, dan een kontrakt tekenen en het grootste percentage van haar inkomsten aan hem afstaan, maar in ruil daarvoor zou ze beroemd worden, later zelfs acteren in soaps op TV. Meteen had de producer haar naar zich toegetrokken, de bobbel in zijn broek drukte al tegen haar onderbuik en ze had nog niet de kans gehad om nee te zeggen. Wenend had ze zich losgerukt en snikkend was ze toen uit dat kantoor gelopen.
Dewi schrikt op wanneer een hand in de lichtcirkel tien briefjes van honderdduizend rupiah neerlegde. Eén miljoen rupiah. Evenveel als haar maandwedde om van zes uur ‘s avonds tot zes uur ‘s morgens achter de kassa te zitten. Sommige weken had zij dagdienst, van zes uur ‘s morgens tot zes uur ‘s avonds. En dat allemaal voor één miljoen waarvan ze dan nog vierhonderdduizend per maand moest betalen voor haar kamertje in Denpasar, en tweemaal per dag een taxi. Er schoot weinig geld over om naar haar familie te zenden in het verre Bandung, maar toch zond ze elke maand wat geld op om haar broertjes en zusjes te onderhouden.
Ze drukt op de toetsen en steekt het geld in de schuif.
Ze droomt maar wat weg en schrikt wanneer de klant weer voor haar staat. Ze kijkt hem even aan. Hij spreekt op gebiedende toon in korte onbeleefde zinnen. Een grote man met heel kortgeknipt haar zoals een militair. Nog een miljoen. “Pech gehad,” zegt hij, “deze keer beter” en begint meteen te spelen.
Een poosje later ziet zij de man weggaan. Misschien gaat hij naar de tweede verdieping, zijn geluk proberen op andere speelkasten.
Een andere man neemt zijn plaats in. Die doet het voorzichtiger.
Tweehonderdduizend rupiah had hij betaald.
Nog geen halve minuut later scheurt er een belsignaal door de muziek.
Jackpot ! Dewi kijkt op haar schermpje. Elf miljoen rupiah had de man gewonnen ! De klant begint een wilde berendans. Hij was nog aan het huppelen wanneer de grote man met de militaire haarsnit de zaal weer binnenkomt. In één seconde begrijpt hij wat er aan de hand is. Woedend beent hij naar Dewi.
“Jij daar,” blaft hij, “je moet aan mij betalen. Die vent wil mijn geld opstrijken. Ik heb twee miljoen op die kast gezet, ik heb gewonnen. Waarom liet je die vent op mijn kast spelen ? Ik was even naar het WC en achter mijn rug ga je mij bedriegen !”
Met een klein stemmetje zegt Dewi : “Mijnheer, ik dacht dat u weggegaan was. Hoe kon ik nu weten dat u naar het WC ging en ging terugkomen ? Als u mij nou verwittigd had dan zou ik die speelkast voor u hebben vrij gehouden.”
In het halfduister ziet ze de man een beweging maken en dan voelt ze pijnlijk een stuk koud staal tegen haar hals drukken. De pijn houdt op wanneer hij het ding voor haar ogen houdt, in het lichtcirkeltje. Een revolver. Ze haalt hikkend adem.
“Betalen !” gromt de man, “en vlug wat !”
De winnaar hield abrupt op met huppelen en stond komisch stokstijf stil met open mond toen drie veiligheidsagenten gewapend met lange houten knuppels, de revolverheld omringden. Die haalde met zijn linkerhand een pasje uit zijn broekzak en gooide het ruw in het lichtcirkeltje voor de kassa.
“Politie !” riep hij, “Ga weg jullie !” zei hij tegen de veiligheidsagenten. “Dit is geen zaak voor jullie”
De veiligheidsagenten stoven weg.
Niemand speelde nog. Heel wat klanten verlieten vlug de zaal als bange mussen. De moedigen maakten zich klein en keken nieuwsgierig toe.
“En nu ga je mij mijn elf miljoen geven” bromde de politieman.
Voor Dewi iets kon zeggen stond de baas daar met zeven veiligheidsagenten. De baas was een weldoorvoede Chinees met lange nagels aan zijn pinken zodat iedereen kon zien dat hij geen handarbeid hoefde te doen.
Hij boog beleefd naar de politieagent en zei “Mijnheer, wil u even naar mijn kantoor komen, dan kunnen we dit probleem oplossen”
De politieagent stak zijn pistool weer tussen zijn broeksriem, trok zijn hemd over zijn broek en volgde de baas.
De rust keerde weer. Alsof er niks gebeurd was.
Langzaam kreeg Dewi weer kleur. Ze ademde diep in en liet een lange zucht. Ze wist dat de baas de agent zou betalen. Niet alles, nee daar was hij te slim voor. Ze zouden een uur onderhandelen tot er genoeg afgeboden was. Maar de Chinees zou het daar niet bij laten. Hij had niet voor niks een illegaal speelhol. De politiecommissaris had van hem een Mercedes gekregen. Hij zou de politiecommissaris opbellen. De commissaris zou de revolverheld bij zich roepen. De agent zou de buit moeten delen met de commissaris en dan zand erover. Geen tuchtstraf, enkel een vaderlijke vermaning. Corrupte agenten onder elkaar...
“Hey Dewi !” riep Fitri boven het lawaai van de muziek uit. Dewi keek op. Fitri was de sekretaresse van de baas.”Ik neem even van je over. Mijnheer Achoi verwacht je in zijn kantoor. Ga maar vlug !”
In het kantoortje op de tweede verdieping deed Achoi de deur open. Toen Dewi aarzelend voor de bureautafel naast een stoel bleef staan sloot hij de deur en stond in twee passen voor haar. Hij legde zijn handen op haar schouders. Dewi verstijfde.
“Neem vandaag maar een dagje vrijaf,” zei hij “Je hebt die zaak met die politieagent goed aangepakt. Je hebt niet toegegeven. Dat was heel moedig van je.”
Dewi keek naar zijn adamsappel en knikte.
“Weet je, we zouden samen eens kunnen gaan eten met een paar vrienden van mij erbij en ook nog andere meisjes.”
Ze voelde dat hij haar op haar gemak wilde stellen, jaja, vrienden en een paar meisjes erbij, dan valt het niet zo op wat hij van plan is, dacht ze.
Ze probeerde dankbaar te kijken en knikte bedeesd.
Dan liet hij haar gaan.
“Tot morgen !” riep hij haar na.

Ze ging de trap af, duwde de deur open en stond even verblind te kijken in het helle zonlicht. De tropische hitte viel over haar als een natte warme handdoek.De taxichauffeurs riepen al : “Hey Dewi !”
Ze stapte in een taxi.
“Weer veel verdiend vandaag zeker ?” vroeg de chauffeur die dacht dat zij altijd vette fooien kreeg van de klanten.
Ze zuchtte eens en sloot haar ogen.
“Zet eens een dangdut cassette op” vroeg ze.
Al bij de eerste maten wiegde ze heen en weer met haar hoofd en zong onhoorbaar mee met de muziek.




bayusaputra
Gebruiker
spacer line
 

Huwelijk in Bali

Dit verhaal heb ik geschreven naar aanleiding van het huwelijk met een Indonesische van een Hollander (ik noem hem Jan in dit verhaal)

Ik was even een biertje gaan drinken bij Mama Putu, een leuk cafeetje aan het strand van Sanur. Ik zat aan een tafeltje onder een grote parasol met mijn blote voeten in het zand. Van waar ik zat kon ik Jan herkennen. Hij zat met zijn rug naar mij op een handdoek op het strand naast een meisje.

Het was drie uur in de namiddag en nog altijd bloedheet. Alleen gekken en toeristen zaten nu op het strand te zonnebaden onder de gevaarlijke tropische zon. Een toerist zoals Jan, die blijkbaar genoot van een lange vakantie, want ik had hem in dit cafeetje twee maanden geleden al eens ontmoet. Zeker van de kameraadschappelijkheid onder Europeanen omringd door de Derde Wereld, had hij mij pardoes aangesproken. Omdat hij mij Indonesisch hoorde praten met de cafébaas had hij juist geraden dat ik al lang in dit land woon en wilde hij even informatie inwinnen over verlenging van zijn toeristenvisum.

Nu draaide hij zich om, zoekend naar een dienster, en herkende mij. "Hoi!" riep hij en zwaaide. Het werd hem plots blijkbaar te heet op het zand want hij greep zijn handdoek en met zijn andere hand de arm van het meisje en kwam naar mijn tafeltje geslenterd.

Het was een mooi meisje, maar daar keek ik niet van op, want zo zijn er hier heel veel. Ik kende haar. Voor Jan aankwam in Indonesië slenterde zij aan de arm van een Australiër en zat zij met hem ook op een handdoek op het strand.

"Hoe gaat het met je, Sri"? vroeg ik haar in het Indonesisch, ? "Is hij een leuke vent"??
Sri giechelde en zei :"Jaja, hij is een goeie jongen"
"Wat zitten jullie daar te gniffelen?" vroeg Jan quasi-boos.
"Ze zegt dat je een fijne knul bent" zei ik.
"Ha!" lachte Jan, "Maar ik vind haar ook een heerlijk meisje. Zo lief. En ze spreekt redelijk goed Engels. Maar...euh, we zijn nou al een maand samen, en ik weet nog altijd niet wat voor soort werk ze doet. Daar doet ze heel onduidelijk over. Iets met schoonheidsprodukten geloof ik, maar ze schijnt nu haar jaarlijkse vakantie te hebben."

Ik besloot het hem te zeggen. In Indonesië bestaat geen jaarlijkse vakantie van meer dan een maand . Hoe kon een 35 jarige Nederlander zo naïef zijn?

"Jij bent haar job, jongen", zei ik.
"Wat zeg je?" vroeg hij alsof hij het niet verstaan had.
"Zij heeft een leuk snoetje en ze heeft begrepen dat ze meer kan verdienen door met jou op stap te gaan dan met een job in een kantoor. Trouwens voor elke kantoorjob staan er duizend aan te schuiven, ze zou geen kans maken"
Jan keek ongelovig.
"Heb je onlangs betaald voor haar zus die dringend naar het ziekenhuis moest?" vroeg ik.
"Nee, voor haar moeder in Surabaya die heel ziek was" zei Jan langzaam.
"En vorige week het schoolgeld voor haar kleine zusje?"
"Ja, dat ook" zei Jan.
"Wel, speelt het een rol dat het allemaal niet waar is wat ze zegt? Je hebt toch plezier met haar, of niet soms? Doe nou maar rustig door met haar. Als je echt verliefd bent, kan je nog altijd met haar trouwen. Dat wil ze best. Over trouwen gesproken, vanavond trouwt Lia. Je vriendin en jij zijn ook uitgenodigd. Je zal zien dat Sri daar iedereen kent."

Ik stond op en liet Jan met zijn Sri. Ik keek nog even om, en het leek allemaal wel mee te vallen. Als mijn onthullingen Jan geschokt zouden hebben bleek dit toch niet uit zijn houding. Ze zaten diep in elkaars ogen te kijken en allebei glimlachten ze.

In de vroege avond ontmoette ik Jan en Sri weer op het trouwfeest. Ze keken elkaar verliefd aan.

Lia, een Javaans meisje van losse zeden zoals Sri, had zich onlangs bekeerd tot een christelijke sekte. Zij trouwde nu met een Indonesische christelijke jongen die niets van haar verleden kende omdat hij afkomstig was van een ver eiland ten oosten van Bali. Ze hadden elkaar ontmoet toen Lia gedoopt werd op het strand van Sanur door een fundamentalistische eeuwig glimlachende Sumatraanse dominee.

De religieuze ceremonie en het trouwfeest ging door in de discotheek waar de avond tevoren nog hopen sexy geklede meisjes probeerden een toerist aan de haak te slaan. Bijna al die meisjes waren nu ook aanwezig, deftig aangekleed, en vroom kijkend in een geur van heiligheid. Sommigen hadden zelfs een moslim hoofddoekje op wat bewijst dat er meer tolerantie is onder de losse meiden dan de devote moskeegangers die er niet zouden aan denken een christelijke ceremonie bij te wonen.

Als enige toegeving aan het christelijk-fundamentalistisch karakter van de avond werd er geen alcohol geschonken maar de diensters waren maar al te blij om, mits een fooi, bier te bestellen bij het cafeetje naast de discotheek. Voor Indonesiërs is het voldoende dat er aan het formalisme wordt voldaan door een groot bord op te hangen dat vermeldt : "Hier wordt heden geen alcohol verstrekt” Dat was dus inderdaad waar, want het bier werd binnengesmokkeld en niet ter plaatse verstrekt.

Dit verhaal heeft een einde zoals in de sprookjes. Lia en haar Indonesische echtgenoot leven nog steeds gelukkig samen, Jan is weer naar Nederland maar zal nog dit jaar terugkomen om met Sri te trouwen en haar dan mee te nemen naar Nederland. Weer een mooie meid weg uit Indonesië...




sidia
Gebruiker
User icon of sidia
spacer line
 


On 30-03-2008 13:35 bayusaputra wrote:


Ze geloofden mij. Het hielp natuurlijk ook dat ik aan hun naamplaatje kon zien dat zij Javanen waren met Islamitische namen, dus ik gooide er een paar verzen van de Koran tussendoor (die ik in het Arabisch kan opdreunen) en ik hoefde niks te betalen. Moslims zijn altijd blij als ze in een westerling een geloofsbroeder menen te herkennen.

Lieve mensen, heerlijke toestanden…

Zo zo , weer een buitenlander die de andere eerlijke buitenlanders in problemen kan brengen .


Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

merapi
Gebruiker
User icon of merapi
spacer line
 

Ja, Om Sid,zucht..., het lijkt wel Jantje ,maar dan erger!
en Om Sid: zitten we hier op te wachten?
Over kwetsen gesproken..
Ik schaam me dood als Nederlandse voor dit soort berichten!!!!!!!!
Ik hoop alleen maar dat de Indonesische lezers de Nederlanders hier niet mee vergelijken.
Selamat Malam Om Sid Emoticon: Nooo Emoticon: Nooo Emoticon: Bye bye Emoticon: Bye bye Emoticon: Bye bye



sidia
Gebruiker
User icon of sidia
spacer line
 


On 30-03-2008 13:25 bayusaputra wrote:
Dit waargebeurd verhaal heb ik geschreven ter herinnering aan RITA, de lieve engel, die ik nooit zal vergeten.

Bandung, West-Java, Indonesië, 1991

..................... etc etc

Oooh , wat een perhaal seh.
Het is omdat ik ook weet dat zulke zaken in mijn land pan erkomst gebeuren .
Anders zou ik als een naieve bewoner van het land aan de plas die Noordzee heet het niet geloven.

Staat zo' n menir hier allerlei perhaaltjes te pertellen , hoe hij zaken ritselde .
Nou , ik zou me niet zo in het openbaar gaan pertellen als ik zulke streken uithaal .
Op een verjaarspartijtje zou ik het kunnen begrijpen , men kan loslippig zijn omdat ze onder de onder invloed van jajems .kan zijn.
Maar niet achter (of is het voor ?) de PC.

In ieder geval , welkom in dese porum.
Kunnen we meegenieten van de perhaaltjes waar een gewone hollandse boy rode oortjes kan krijgen.

Selamat datang .


Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Had een berichtje geplaatst maar bij het verkeerde topic.

Excuus

Gr
AM




Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Nemesis
Gebruiker
User icon of Nemesis
spacer line
 

Kan de titel niet aangepast worden in:

"Gezellige lulverhalen van een Hollander in den vreemde.."


Amore, more, ore, re, probantur amicitiae. Si hoc legere scis nimium eruditiones habes.

4yoke4
Gebruiker
User icon of 4yoke4
spacer line
 

Bayusaputra schreef in een van zijn verhalen:



Een derde reden is dat men dient op te passen met die westerlingen omdat zij verduiveld geniepig te werk kunnen gaan, wat bewezen werd door het optreden van een Canadees echtpaar. Toen een poltieman hun tegenhield omdat het voorwiel van hun gehuurde moto iets te ver voorbij het rode verkeerslicht stond, handelde hij als naar gewoonte door hun voor te stellen om hem dadelijk te betalen, of een halve dag te verliezen in het politiekantoor. De Canadezen betaalden, maar filmden tersluiks de hele scène met hun mobieltje. Alles was later mooi te zien op het internet : de overhandiging van de dollars, de politieman die het geld in zijn broekzak stak, en vooral het totaal ontbreken van enig officieel ontvangstbewijs.

Dat verhaal kwam op de voorpagina van elke Balinese krant. Tevergeefs voerde de politieman aan dat hij van plan was om het geld te delen met zijn oversten, die dit geld in een fonds storten dat dient voor het betalen van het schoolgeld voor kinderen van politiemannen. Erger nog, de oversten beweerden dat zo'n fonds niet bestaat, en dat zij nooit geld ontvangen van hun ondergeschikten. Er moest een zwart schaap gevonden worden, dus de politieman werd geschorst zonder wedde in afwachting van een intern onderzoek. Omdat het in Bali algemeen bekend is dat politiemannen inderdaad hun onwettige afperserijen delen met hun oversten, en dat dit geld helemaal niet dient voor de school van kinderen van politiemannen, werd er gegniffeld in de pers, maar op bedekte wijze, want de joernalist wil natuurlijk later niet het mikpunt worden van politiecontroles, of erger…


Ik dacht dat het 2 Canadese mannen waren die zonder helm op een brommer reden en aangehouden werden door de politie, verder is het verhaal hetzelfde.

Of dit is een idem dito verhaal of je hebt een hele grote duim Emoticon: Wink



Het zou in de wereld heel wat vrediger toegaan als men minder op elkaar zou letten en meer op elkaar zou passen

4yoke4
Gebruiker
User icon of 4yoke4
spacer line
 


On 30-03-2008 19:08 Nemesis wrote:
Kan de titel niet aangepast worden in:

"Gezellige lulverhalen van een Hollander in den vreemde.."


Is het een Hollander of een Belg ?
Maar inderdaad Nemesis lijkt jouw titel beter bij dit topic te passen. Emoticon: Laugh out loud


Het zou in de wereld heel wat vrediger toegaan als men minder op elkaar zou letten en meer op elkaar zou passen

sidia
Gebruiker
User icon of sidia
spacer line
 

Hoezo LUL verhalen .
Het is echt gebeurd .
Hij noemt zelfs namen van zijn " vriendjes" .
Dus zoals Ome Sid altijd beweert , Bisa diCek Nir .

Daar krijgt tje toch als Nederlanderr een slechte naam .
Of is het een Belg . ??
Ik wil niet roomser zijn dan Onze Bapa in Rome , mar als ik zulke geintjes uithaal zal ik niet zo openlijk gaan vertellen.
Denkt hij heus dat de gewone Indonesiers het niet weten ,welke geintjes een bule kan uitvreten en zeker de corrupte pak polisi of ambtenaar ?.
Of dat de pembantu' s het niet weten en door roddelen .

Hua hua hua hua .
In ieder geval kunnen we hier lachen.

Ondanks alles , selamat datang .(in bahasa).
Op zijn hollands is het , Welkom in de praatclub .



Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

Nemesis
Gebruiker
User icon of Nemesis
spacer line
 

Volgens mij kunnen lulverhalen echt gebeurd zijn; ik bedoel een kern van waarheid hebben. Een lulverhaal laat zich typeren doordat het lang is voor wat verteld wordt en een hoog, hoe zal ik het zeggen, "kroeg gehalte" heeft. Volgens mij wordt daar ruimschoots aan voldaan. Emoticon: Yes!


Amore, more, ore, re, probantur amicitiae. Si hoc legere scis nimium eruditiones habes.

4yoke4
Gebruiker
User icon of 4yoke4
spacer line
 


Amore, more, ore, re, probantur amicitiae.


Bonum nomen, bonum omen. Emoticon: Party!


Het zou in de wereld heel wat vrediger toegaan als men minder op elkaar zou letten en meer op elkaar zou passen

Malam
Gebruiker
User icon of Malam
spacer line
 

Ik krijg een heel onbestemd gevoel bij deze verhalen, het doet mij aan iemand denken.
Ik heb dan ook geen idee hoe ik deze verhalen op moet vatten, cynisch, ludiek, kritisch of enigszins de werkelijkheid, maar dan met een persoonlijke inbreng waar ik niet echt van ben gecharmeerd.
Vooral dat verhaal over dat oor van Rita, dat doet bij mij denken aan de verhalen van Stephan King Emoticon: Blush
Ik kijk het even aan, uiteindelijk ben ik een nitwit op het gebied van de Indonesische wetenswaardigheden Emoticon: Wink
Ik ben trouwens benieuwd of ik Bayusaputra nog terug zal zien Emoticon: Shiny





Malam
Gebruiker
User icon of Malam
spacer line
 


On 30-03-2008 21:09 4yoke4 wrote:

...


Bonum nomen, bonum omen. Emoticon: Party!


Yoke, met mijn eenvoudige M.U.L.O. een beetje Duits, Frans en Engels gehad, nu is het leuk dat jullie een Latijns onderonsje houden, maar het zou nog leuker zijn er een vertaling bij te geven Emoticon: Angry



Jeroen
Beheerder
User icon of Jeroen
spacer line
 

"Het echte Indonesia"... zonder meer, maar wel doordrenkt met oneerbiedig gedrag en een beetje onbezonnen dingen doen. Verder prima allemaal, want als je het van je af moet schrijven moet je dat vooral doen. Echter denk ik dat dit beter in een dagboek kan dan op een forum waar het tot in lengte van dagen blijft staan.

We zullen zien wat het gaat worden.



4yoke4
Gebruiker
User icon of 4yoke4
spacer line
 

Komt ie Malam

Amore, more, ore, re, probantur amicitiae.
Liefde, moraal,woord, actie bewijzen de vriendschap

Bonum nomen, bonum omen.
een goede naam een goed voorteken( huwelijk)





Het zou in de wereld heel wat vrediger toegaan als men minder op elkaar zou letten en meer op elkaar zou passen

sapolidi
Gebruiker
User icon of sapolidi
spacer line
 


On 31-03-2008 12:46 Malam wrote:
Ik krijg een heel onbestemd gevoel bij deze verhalen, het doet mij aan iemand denken.


Dat idee had ik ook Malam.





sidia
Gebruiker
User icon of sidia
spacer line
 


On 31-03-2008 12:46 Malam wrote:
Ik ben trouwens benieuwd of ik Bayusaputra nog terug zal zien Emoticon: Shiny


Waarom niet ?

Ik heb al Selamat Datang gezegd (in bahasa ).

Tante Yo , ik ken alleen maar Gele bonen , zwarte bonen , bruine bonen en , witte bonen.


Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

Plaats een reactie op dit onderwerp

Je moet ingelogged zijn om een bericht te plaatsen. Je kunt inloggen door hier te klikken.
Als je nog geen lid bent, kun je jezelf hier registreren.


nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen

9,570,783 views - 117,907 berichten - 9,322 onderwerpen - 6,028 leden
 Gesponsorde links

© indonesiepagina.nl · feedback & contact · 2000 - 2019
Websites in ons netwerk: indahnesia.com · ticketindonesia.info · kamus-online.com · suvono.nl

85,351,783 pageviews Een website van indahnesia.com