Subforum Algemene Indonesiëpraat


 forum.indonesiepagina.nl 
60 bezoekers





Startpagina
Je bent nu in > Forum > Algemene Indonesiëpraat > Bekijk onderwerp

18-01-2015 01:48 · [nieuws] Politieagent IndonesiŽ gepakt met xtc-pillen  (0 reacties)
18-01-2015 01:32 · [nieuws] Nederlander Ang Kiem Soei geŽxecuteerd in IndonesiŽ  (3 reacties)
17-01-2015 01:27 · [nieuws] Brandstofprijzen opnieuw flink verlaagd  (0 reacties)
16-01-2015 02:13 · IndonesiŽ gaat veroordeelde Nederlander executeren  (160 reacties)
05-08-2014 23:16 · [nieuws] Jakarta wil parkeermeters gaan plaatsen  (0 reacties)

nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen
nina_007
Gebruiker
spacer line
 

beste mensen

Zitten er onder jullie ook indo's die, al dan niet uit een gemengd huwelijk komen en, een ďvreemdĒ gevoel in hun onderbuik kregen toen je voor het eerst naar IndonesiŽ ging??

Of toen je daar voor het eerst was? De confrontatie met het land van een of beide ouders, en daarmee een stukje identiteit van jezelf ging ontdekken?

Ik kom uit een gemengd huwelijk, en ga over een maandje voor het eerst, (alhoewel ik vaker in AziŽ ben geweest) heb ik toch een moeilijk te omschrijven gevoel in mijn buik van heeeeeel graag willen gaan, en toch een beetje terughoudendÖ. (dit is wellicht niet juiste woord) maar iets in die trant.

Wie heeft dit ook meegemaakt of herkent het gevoel? Ik lees graag jullie ervaringen Emoticon: Bye bye




AnisJ
Gebruiker
User icon of AnisJ
spacer line
 

Nina baby yth.,

Wat jij beschrijft vatten wij Molukkers samen in ons gezegde: "Potong dikuku rasa didaging" ma.w. 'hoe je ůůk went of keert' jouw (vader/moeder)-land zal altijd blijven trekken ........ met bijbehorende 'tweeslachtigheid' trekken/afstoten, houden/haten, en dergelijke gevoelens ........ hoewel ik dit minder heb, misschien omdat ik 'dŠŠr' geboren was .......
Maar: "Absence make the heart grow fonder ......".


'Ahu kura ahia, mansia nia'

sandaan
Gebruiker
spacer line
 

Hoi Nina,

Mijn ouders zijn beiden blanke Nederlanders, maar mijn vader is in 1920 in IndonesiŽ geboren. Op de plaats waar nu Grand Hotel Menteng II staat in Jakarta aan de Jalan Matraman Raya.
Toen ik in 1994 voor het eerst, voor zaken, naar Jakarta ging, overkwam het mij dat ik bij het verlaten van het stationsgebouw van Sukarno Hatta Airport het sterke gevoel kreeg dat ik thuis kwam. Ik kende het land niet, maar ik trok het aan als een jas.
Sinds die keer ga ik ieder jaar naar IndonesiŽ op vakantie (Java/Bali) en heb altijd weer dat gevoel dat ik thuis kom. De jas die ik in 1994 aantrok, past geweldig en zit nog lekker ook.

Erik Bosman


selamat jalan

Yogya-Bali
Gebruiker
User icon of Yogya-Bali
spacer line
 


On 04-10-2006 16:23 nina_007 wrote:
De confrontatie met het land van een of beide ouders, en daarmee een stukje identiteit van jezelf ging ontdekken?

Ik kom uit een gemengd huwelijk,


Just forget one thing. Indonesia is niet (meer) het land van je ouders. Zij zijn geboren in Nederlands-Indie en niet in Indonesia. De machtsverhoudingen zijn compleet anders dan in de tijd van je ouders toen zij nog aan de machtige kant behoorden. ZIj wisten net zo weinig af van de Indonesische samenleving als de eerste de beste volbloed Hollander die nu naar Indonesia komt. Steker nog, de meeste Indo's hebben meer problemen met zich aanpassen dan volbloed strangers. Just because they are not prejudiced of behept met een geladen verleden.
Wijlen de schrijver Cees Hartsuiker (lees "De glans van kacoak" Emoticon: Wink heeft perfect gezien hoe hij als Indo de Indonesische maatschappij tegemoet moest zien bij zijn eerste bezoek; gewoon als Nederlander met een klein beetje "sambal"-achtergrond. Geen pretenties dat hij "Indonesisch" bloed had want dat was uit een koloniaal verleden met complete andere verhoudingen.
Good luck met je eerste reis maar zet dat Indo-denken even van je af want het zal je alleen maar belasten.



sapolidi
Gebruiker
User icon of sapolidi
spacer line
 


On 05-10-2006 19:21 Yogya-Bali wrote:

Wijlen de schrijver Cees Hartsuiker (lees "De glans van kacoak" Emoticon: Wink heeft perfect gezien hoe hij als Indo de Indonesische maatschappij tegemoet moest zien bij zijn eerste bezoek; gewoon als Nederlander met een klein beetje "sambal"-achtergrond. Geen pretenties dat hij "Indonesisch" bloed had want dat was uit een koloniaal verleden met complete andere verhoudingen.


kan best zijn dat die Hartsuiker dat gevoel had. Desalnietemin kan hij zich nooit verplaatsen in de huid van anderen. Als andere personen hierover een ander gevoel hebben dan is dat hun goed recht. Al dat rationeel geleuter van dat dat niet zo is, is slechts theoretisch gelul. Emoticon: Bye bye



nina_007
Gebruiker
spacer line
 

Hallo allemaal, bedankt voor de reacties,

Ik pretenteer ook geen indo gevoel te hebben, ik spreek de taal niet, heb weinig benul van de cultuur en heb een taalgidsje waaruit ik woordjes leer en moet op de gebruiksaanwijzing kijken hoe ik nasi moet makenÖ jajaja shame on meÖ.but hardly the point here, Emoticon: Blush

Maar ik ben zo benieuwd naar ervaringen van anderen. Ik weet ook wel dat ik het zelf ga meemaken, maar enige herkenning is toch wel prettig. Ik ken bijna geen halfbloedjes (of echte indoís) en kan derhalve mijn tweeslachtige gevoel omtrent deze culturen niet delen. Het is niet zo zwaar beladen als ik het nu neerzet maar ik kan nu even geen adequate woorden vinden.





Jeroen
Beheerder
User icon of Jeroen
spacer line
 

topic opgeschoond van de beledigingen van Malam



Warungkiara
Gebruiker
User icon of Warungkiara
spacer line
 

Email-adres is vervormd om spam tegen te gaan. Klik hier om naar het profiel van deze gebruiker te gaan. nina

Ik kom zelf ook uit een gemengd huwelijk ben dus ook een halfbloed / indo net hoe je het noemen wilt Emoticon: Wink
Ik ga zelf over 2 weken voor het eerst naar het land van mijn moeder.
Het gevoel wat jij omschrijft herken ik wel ik heb dat nu ook.
Ik heb zelf nooit de behoefte gehad om indonesia te bezoeken. een beetje een wellus nietes gevoel. ik had zoiets van dat komt nog wel ooooooit.
Ik heb er altijd met gemengde gevoelens naar gekeken. en nu de datum dichterbij komt begint het toch te kriebelen..
Mijn broer en zus zijn al eens geweest en die vertelde dat toen ze in de geboorte streek van mijn moeder waren er toch wel wat emoties naar boven kwamen.
Ik zie het wel als ik er ben en laat het gewoon gebeuren.





closje
Gebruiker
spacer line
 

Ik ben als baby van 9 maanden in NL gekomen met mijn ouders in de jaren zestig. Kende tot dusver Indonesie voornamelijk van de verhalen van mijn familie en de geschiedenisboeken. Enkele familieleden zijn de laatste jaren op vakantie teruggeweest en een veelgehoorde uitspraak toen ze terug kwamen was:"Ik voelde me net een buitenlander" Volgens mij zijn ze dat ook inmiddels en hebben/hadden ze nog steeds dat beeld van toen in hun hoofd zitten. Dus de uitspraak van Yogya hierboven klopt wel.

"Just forget one thing. Indonesia is niet (meer) het land van je ouders. Zij zijn geboren in Nederlands-Indie en niet in Indonesia. De machtsverhoudingen zijn compleet anders dan in de tijd van je ouders toen zij nog aan de machtige kant behoorden. ZIj wisten net zo weinig af van de Indonesische samenleving als de eerste de beste volbloed Hollander die nu naar Indonesia komt. Steker nog, de meeste Indo's hebben meer problemen met zich aanpassen dan volbloed strangers. Just because they are not prejudiced of behept met een geladen verleden."

Zij zijn dus wel met dat geladen verleden naar Indonesie gegaan.
Persoonlijk ben ik voor het eerst in 2001 "teruggegaan" , niet geheel objectief maar toch zoveel mogelijk "blanco". En ik herken dat gevoel de eerste keer. Nu ben ik meerdere keren geweest, heb een hele goede band met mijn familie aldaar en het is toch elke keer het gevoel van "thuis komen" ondanks de scheve machtsverhoudingen, armoede e.d. Maar ik heb natuurlijk makkelijk praten vanuit mijn positie hier in NL.



Kristiyanto
Gebruiker
spacer line
 

In 1981 kwam ik voor het eerst in IndonesiŽ. Mijn ouders, grootouders en vroegere -ouders hebben er nooit gewoond. Wel twee broers van mijn moeder. De oudste was op t laatst Assistent-resident op Padang, de ander had ergens een commerciŽle functie. Beiden hebben in kampen gezeten, de oudste in Pare-Pare op Celebes, de ander is zelfs naar Japan vervoerd, Beiden hebben het overleefd en zijn heelhuids teruggekomen. Beiden hebben tot ongeveer 1980 bitter weinig over die tijd verteld. Daarna ging de oudste wel op zijn praatstoel zitten, de ander wilde ook wel maar mocht niet van zijn vrouw omdat hij anders nachtmerries terug zou krijgen.

Het was mijn schoonvader die rond 1979 voor het eerst terugging naar het land waar hij zijn militaire dienstplicht vervuld had (1946-1950) . Hij kwam met foto's en verhalen terug. Gevoegd bij de verhalen van mijn oudste oom werd ik steeds nieuwsgieriger en zoals gezegd, in 1981 ging ik zelf. Ik kwam met een auto Yogyakarta binnenrijden en ik kreeg het zeer sterke gevoel: hier voel ik mij thuis. Dat had ik nooit eerder in het buitenland gehad.

Na de eerste keer ben ik vaak teruggegaan. Ik weet nu dat ik er niet thuis ben, niet thuis hoor maar toch fascineert het land me en voel ik me er erg prettig, prettiger dan in andere buitenlanden. Ik doe mijn best me niet als een vervelende totok te gedragen en kennelijk komt dat wel over. De contacten zijn hartelijk, hartelijker dan elders. Al zie ik donders goed ook de nare kanten van dat land.



zieleffe
Gebruiker
spacer line
 

Emoticon: Confused
Kijk je hoef dat niet uit te buiten, maar hier kan je uit die verhalen uitmaken, dat het niet zo meer is dan een land, die niet vooruit is gegaan althans niet, wat je zou verwachten met bijna 60 jaren verder, en zelfstandig te zijn.
Dan vergelijkbaar met MaleisiŽ, Thailand , (Filippijnen, is eigenlijk ook niet zo meegegroeid).
Goed er zijn wel vooruitgangen te zien b.v in Jakarta,maar toch de infrastructuur is achter gebleven met de bevolking groei.
Het is schandalig voor die vertegenwoordigers van dat volk dat zij het zo hebben geknoeid door corruptie, en daar het gevolg er van dat de wegen slecht zijn, geen waterleidingen en nog steeds die vieze open riolen!, en die kampongs nog steeds laten bestaan.
Waar die ziektes ontstaan, door dat er geen hygiŽne, opvoedkundig, beginnen met de kinderen op school geleerd is.
Dat is heel erg jammer, want het land leent er wel voor om een mooi land te kunnen zijn, als ze maar eens begrepen dat alleen de zon gratis is, en voor de rest er aan moet werken om je economisch in de welvaart moet brengen, en er op te werken voor je kinderen in de toekomst en vooruitgang.
Daar schort het er aan, dat is jammer, maar ieder een die dat wilt zien, is, en kan het met mij eens zijn, dat ze zelf niet willen, en ook niet aangemoedigd worden door dat het slachtoffer rol een groot goed is ingeslopen als een duiveltje, in hun denken en handelingen.
Daarom kunnen ze het niet zelf, en moeten altijd afhankelijk zijn met andere landen, en die weten daar zeker gebruik van te maken.
Terwijl ze hun kennis, in Amerika, en Europa gaan halen.
Als ze dat doen dan zie je dat ze hun land in de steek laten want in die landen hebben ze gezien hun toekomst beter, dan in hun eigen land.
Ja dat alles met elkaar!, komen ze niet verder!, het hoeven geen domme mensen te zijn, maar ze worden wel dom gehouden, en dat is dom!!!! Emoticon: Laugh out loud Emoticon: Sadley Emoticon: Nooo


Verdediging is de ruiter van kritiek--- *O* --,Het doel heiligt de middelen

nina_007
Gebruiker
spacer line
 

Email-adres is vervormd om spam tegen te gaan. Klik hier om naar het profiel van deze gebruiker te gaan. Warungkiara

het laten gebeuren is waarschijnlijk het enige wat kan, maar ik ben heel bij te horen dat er meerdere mensen zo over denken/ een soortgelijk gevoel hebben. (dacht even dat het bij mij begon te spoken haha)

ik heb ook nooit het gevoel of de drang gehad om naar indonesie te gaan. Vond het ook een beetje vreemd, mijn moeder heeft moeten vluchten en ik ga daar lekker op vakantie....

Maar nu voelt het op de een of andere manier goed om te gaan, (staat overigens los van de politieke/economische (in)stabiliteit van het land)

ik ga het huis van mijn moeder opzoeken (als het nog staat) in bogor. en probeer zoveel mogelijk beelden foto's/opnames (voor haar) te maken.
zij zal nooit meer terugkeren.

Kriebels, dat is een veel beter woord inderdaad, nog nooit zo thrilled geweest om op vakantie te gaan!





zieleffe
Gebruiker
spacer line
 

Dat is rassa!, Nina_007 dat begrijpen velen, denk ik,, gelukkig maar.
Maar geloof mij bouw niet te veel idealistische beelden op wand dan kan het zijn dat je teleurstelling op teleurstelling geconfronteerd word.
Ook zal het je goed doen als je de taal kent daar, want dat betekend dat je veel meer duidelijkheid krijg over je familie daar.
Natuurlijk is niets menselijk dat je zenuwachtig bent en er rillingen van kan krijgen.
Misschien dat helemaal geen advies wil maar stel hem toch
Echt ik bedoel er goed mee blijf wel met twee benen op de grond staan.
Hoop dat je een goede tijd mag beleven,en dat je voor je moeder nog iets aan herinnering kan meebrengen. Emoticon: Shiny Emoticon: Smile
Dit is een huis in Bogor gemaakt in Aug dit jaar "waar"?, sorry ik weet het jammer genoeg niet schuin tegen over een bekende restaurant, waar je goed kan eten de straat ligt tegen over de ingang uitgang 2 van tropische tuinen. Emoticon: Shiny



Verdediging is de ruiter van kritiek--- *O* --,Het doel heiligt de middelen

Plaats een reactie op dit onderwerp

Je moet ingelogged zijn om een bericht te plaatsen. Je kunt inloggen door hier te klikken.
Als je nog geen lid bent, kun je jezelf hier registreren.


nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen

9,570,783 views - 117,907 berichten - 9,322 onderwerpen - 6,028 leden
 Gesponsorde links

© indonesiepagina.nl · feedback & contact · 2000 - 2020
Websites in ons netwerk: indahnesia.com · ticketindonesia.info · kamus-online.com · suvono.nl

91,556,116 pageviews Een website van indahnesia.com