P.A. Toer - Aarde der Mensen


 Subforum Algemene Indonesiëpraat 
60 bezoekers





Startpagina
Je bent nu in > Forum > Algemene Indonesiëpraat > Bekijk onderwerp

05-08-2014 23:16 · [nieuws] Jakarta wil parkeermeters gaan plaatsen  (0 reacties)
05-08-2014 15:29 · [nieuws] Indonesië fel tegen ISIS  (0 reacties)
05-08-2014 13:16 · Jokowi zet overgangsbureau op  (0 reacties)
22-07-2014 16:37 · [nieuws] Joko Widodo wint presidentsverkiezingen Indonesië  (0 reacties)
19-07-2014 21:40 · [nieuws] KPK doorzoekt kantoren ambtenaren in Karawang  (0 reacties)

nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen
Mas Rob
Gebruiker
User icon of Mas Rob
spacer line
 

Walraven is een van mijn persoonlijke favorieten. Het moet een tragische man zijn geweest: door afkomst, vrijzinnigheid en temperament paste hij in het geheel niet in de bekrompen standenmaatschappij van Nederlands-Indie. Het boek van zijn oudste zoon, waarin hij zijn herinneringen aan Willem Walraven prijsgeeft, heeft niet voor niets de titel meegekregen 'De Groote Verbittering.' Eenzaamheid, verdriet en verbittering klinken op uit de herinneringen: een man die zich door zijn Sundase vrouw (terzijde: zij heette Itih) en kinderen tegen wil en dank voorgoed verbonden wist met Indie.

Walraven had oog voor detail. Hierdoor krijgt (bij mij althans) het leven in de kolonie kleur. De beschrijvingen worden gepresenteerd met een onderkoelde humor die ik zeer waardeer. Het is opmerkelijk dat Londoh hem een man naar zijn hart vindt: meer dan eens herinneren Londoh's stukjes aan Walraven.

Een willekeurig voorbeeld uit 'Mojokerto in de motregen' om het voorgaande te illustreren:

..Want er zijn ook Chineesche restaurants, kleine en groote. Er is er een met een uithangbord, waarop een meesterlijk geschilderde voorstelling van een varkentje aan het spit. Men ziet de kokkie grijnzend draaien! In dit varkens-walhalla stonden de vuile borden van gisteren nog overal op de tafels en de djongos bleek een baboe, en de gerant ergerde zich aan mijn kritiek aangaande de vuile borden. Dat kon ik later merken aan de rekening. Zijn 'beschaving ' was nu eenmaal eenige duizenden jaren ouder dan de mijne, dus aanmerkingen kwamen niet te pas.'

Walraven mag dan nooit iets groots hebben geschreven, wat betreft sfeertekening was hij een meester. Zijn stukjes gingen over het Indie van de jaren dertig, de tijd van recessie. Onovertroffen zijn Walraven's beschrijvingen van achteruitgang en verval die hij om zich heen aantrof. Iets wat, denk ik, aansloot bij zijn eigen treurigheid (niet voor niets was een van zijn liefhebberijen het bezoeken van oude kerkhoven).

Toch hield Walraven van Indie. Zoals door F. Okker en G. Temorshuizen prachtig verwoord in de inleiding bij het door de KITLV uitgegeven 'Mojokerto in de motregen': :

"Hartgrondig ergerde hij zich aan de uitwassen van het koloniale bestel, aan die Europeanen vooral - Op Oost-Java waar hij woonde waren zij zeer talrijk! - die zich rijk gapten ten koste van de Indonesische bevolking , aan hun poenerig snobisme en hun geestelijke armoe; ook bepaalde karaktertrekken van de Indo-europeanen (van hen vooral!) en van de Indonesiers stonden bloot aan zijn kritiek (...). Toch hield hij van Indie. (...) De geetaleerde kennis van land en volk, de belangstelling voor de inheems zowel als voor de koloniale geschiedenis, maar vooral de warmte waarmee hij mensen en dingen observeert en beschrijft, verraden hoeveel hij om Indie gaf."

Salam
Rob



dangdude03
Gebruiker
User icon of dangdude03
spacer line
 

Hi Lon,

Ja, Walraven is in een Jappenkamp aan zijn eind gekomen en heeft nog enige tijd geflirt met de NSB. Omdat hij met een Sundanese was getrouwd werd hij door de Europeanen met de nek aangekeken. Brave mensen zijn nu eenmaal niet interessant, die was hij zeker niet. Maar Du Perron was op een andere manier een outcast. Eigenlijk een rijkeluiszoontje en zondagskind, die zijn erfenis moest opconsumeren toen hij in slechtere tijden zijn hoofd boven water moest houden. Hij en Walraven hadden gemeen dat ze beide polemist waren, liefhebbers van pennenstrijd. Ik geloof dat daarin beider grootste talent lag. Ook Du Perron heeft eigenlijk naast zijn grote meesterwerk geen andere noemenswaardige werken geschreven, maar corrigeer mij als ik het mis heb. Ik weet wel dat hij veel studies van het werk van Multatuli gemaakt heeft, trouwens ook weer iemand die maar één meesterwerk op zijn naam heeft staan. Maar ik deel je interesse in mislukkelingen als Willem en Eduard, waarschijnlijk omdat ik zelf ook nooit iets heb bereikt.

Van tegenwoordige Nederlandse auteurs waardeer ik het werk van Dirk Vlasblom (Jakarta, Jakarta), Kees Ruys heeft hele mooie reisverslagen geschreven en zijn roman Javaanse brieven. Helaas verschijnen er geen nieuwe Indonesische reisverslagen meer van Wiegher Hulst. Zijn drie of vier politiek getinte boeken over zijn omzwervingen in Den Oost hebben mij echt geïnspireerd.

Ik wist dat je zou reageren op het feit dat ik Madura links heb laten liggen. Maar ik geef je geheel gelijk dat ik het had moeten aandoen. Ik had het eiland wel in mijn trip opgenomen, maar toen ik in eindelijk in Surabaya aankwam had ik mijn kruid voor die vakantie verschoten. Het was één en al afzien geblazen geweest in sjofele losmen en low budget hotels en reizen in wrakkig openbaar vervoer, zodat ik voor mijn laatste vakantiedagen koos voor wat comfort in de buurt van een stil strand en uiteindelijk moest ik toch weer pulang vanaf Denpasar. Maar ik ben zeker geen grote liefhebber van Bali en andere plekken waar de Belanda’s dicht op mijn lip zitten.

Mazzel




Mas Rob
Gebruiker
User icon of Mas Rob
spacer line
 

Hai Dangdude,

Het spijt me je te moeten verbeteren. Walraven heeft nooit geflirt met de NSB. Wel is het waar dat hij in 1940 een maand in de Sukamiskin gevangenis heeft doorgebracht na een veroordeling wegens minachting van een bevolkingsgroep.

Dit kwam doordat hij tijdens een treinreis, na inname van enige alcoholische versnaperingen, zijn mond niet kon houden toen enige Indo-Europeanen pochten over hun vermogen tot landsverdediging. 'Jullie zullen ajo! roepen' (en waarschijnlijk wat meer) sneerde hij waarop bij aankomst de beschuldiging van NSB symphathieen tegen hem werd ingebracht.

Zijn ervaringen heeft hij opgeschreven in 'Een maand in het boevenpak.'

Salam
Rob



dangdude03
Gebruiker
User icon of dangdude03
spacer line
 

Hi Rob,

Bedankt voor je corrigeren.

Mazzel,
Jan



Mas Rob
Gebruiker
User icon of Mas Rob
spacer line
 

Hai Dangdude,

Misschien nog ter aanvulling over E. du Perron:
hij was naast gevreesd polemist en auteur van 'Land van Herkomst' ook een dichter. In 1930 verschenen zijn tot dan toe verzamelde gedichten in de bundel 'Parlando'.

Zijn laatste gedicht schreef hij in oktober 1937, voor zover ik weet het enige gedicht van zijn hand dat over Indie gaat. Ik vind het een prachtig gedicht, neerslachtig van toon, maar met een (vergeefse?) aansporing om niet aan de melancholie toe te geven.

Het gedicht is het waard om in zijn geheel te presenteren.

Garoet bij Nacht

Drie palmen in het duister, drie palmen in de wind.
Gefluister, klein gefluister, klanken die men verzint.

De maan is door de wolken bedekt, bedekt: een schicht
treft, onder 't zwarte kolken, soms 't hele nachtgezicht.

Damars, ketapangbomen zijn angstig saamgeplet,
boven wat men hoort stromen, tot een kompakt boeket.

Daarachter zijn de bergen versmolten met de lucht
en wat zich moest verbergen is lang daarheen gevlucht.

Het dorp is hier gebleven, vervaald en uitgespreid.
Geloof toch aan het leven, het heeft ons soms verblijd.

Nog klinken paardenhoeven, nog doet hier wat hij kan,
met ratels voor de boeven, een soort van klepperman.

Vergaan doet elke luister, met de ogen van het kind.
Gefluister, o gefluister. Drie palmen in de wind.


Salam
Rob




dangdude03
Gebruiker
User icon of dangdude03
spacer line
 

Mooie aanvulling Rob. Inderdaad kon hij mooi dichten, ik zal ze opnieuw eens lezen. Zijn melancholische sferen komen ook veel in "Het land van herkomst " voor. Met name zijn mijmeringen over zijn jeugd in Gedong Lami, zijn ouderlijk huis in Indië, terwijl hij naast zijn geliefde Jane in Brussel ligt. Zijn prille herinneringen, hoe hij zijn moeder weer voor ogen ziet gekleed in sarong en kabaja, haar geur en alles hoe hij dit beschrijft maakt dat de lezer er een zeer realistisch beeld van krijgt.

Zijn andere werk ken ik niet zo goed. Wel heb ik zijn verzameld werk eens in huis gehad, maar dat lees je natuurlijk niet zo maar even uit. Zoals gezegd, ik moet weer eens op herhaling.

Mazzel, Jan



londoh
Gebruiker
User icon of londoh
spacer line
 

Hi Jonges,

Wat is dit een leuk rubriekje geworden, gebeurd toch niet vaak dat er zoveel zinnige info gegeven wordt. Niet dat dat zo belangrijk is,want slap gelul is khas Indonesia toh.

On 06-03-2006 17:51 Mas Rob wrote:

Walraven had oog voor detail. Hierdoor krijgt (bij mij althans) het leven in de kolonie kleur. De beschrijvingen worden gepresenteerd met een onderkoelde humor die ik zeer waardeer. Het is opmerkelijk dat Londoh hem een man naar zijn hart vindt: meer dan eens herinneren Londohs stukjes aan Walraven.
Salam
Rob

Leuk dat je dit opmerkt Rob, echter ik heb nooit iets van die Walraven gelezen, er is echter wel een zekere overeenkomst, in de eerste plaats de haat-liefde verhouding met dit land. Daarom is schrijven een uitlaatklep voor mij, hoewel het laatste jaar is het minder geworden. Ik ben allerlei fora afgesodemieterd, en als je dan de argumenten daartoe leest flikker je echt van je stoel van het lachen. Ook hier ben ik 2 keer het zwijgen opgelegd, zonder argumenten of motivatie. Die moderators dat zijn machtswellustelingen, in het gewone leven stellen ze niets voor daarom openen ze een forum en kunnen ze hun frustraties bot vieren, via het bloed, zweet en tranen van anderen denken ze zelf naar grote hoogsten te kunnen stijgen en is onze Mod Indonesia deskundoloog dankzij het werk van anderen, zo werkt dat in deze maatschappij, sterf je van de ambisi dan is het algemeen aanvaard dat je via de ruggen van anderen hogerop probeert te komen, een 'ratrace'

Ik zal binnenkort mijn ervaringen met deel 3 van die Toer cyclus hiero neerzetten, er heeft zich een omslag voorgedaan, ik zit nu in een gedeelte dat me boeit, vreemd genoeg, ik zal later vertellen over het hoe en waarom.

Ik zet hier even wat boeken neer die ik met groot plezier gelezen heb, boeken die je niet snel vergeet. Ik ben zelf nogal een liefhebber van lezen, dat komt door die verschrikkelijke TV die we hiero hebben, maar ook omdat boeken in Indonesia vreselijk goedkoop zijn en ik in staat ben bahasa Indonesia voldoende te begrijpen. Maar nu alleen maar Nederlandse boeken. Het is wel "gekleurd" want ik richt me vooral op geschiedenis.

Goens, R. van. - Javaense Reyse : de bezoeken van een VOC-gezant aan het hof van Mataram, 1648-1654.Een van de weinige omschrijvingen van Java in die tijd, daarom uniek, ook omdat het niet gebruikelijk is om in een rapport aan de Heeren XVII zo te schijven. De uitgever van dit boekje Terra Incognita heeft wel meer van die leuke herdrukjes van boeken uit de VOC tijd in zijn bestand.

'Uit Indie geboren' W.WillemsWim Willems, Remco Raben e.a.Vier eeuwen familiegeschiedenis. Dit gaat over het ontstaan van de Indo's, ik ben nogal geinteresserd in Mardijkers en al dat gemeng van die volekren daar in de Archipel. Zeer leesbaar en leerzaam.

Ontglipt verleden. deel 1 en 2 Verhaal van mijn jaren in een wereld die voorbijging; BAAL, J. VAN. De autobiografie van een oud bestuursambtenaar en antropoloog, hij is gouverneur van Nieuw Guinea geweest. Twee pillen van boeken, zeer leesbaar, en veel leuke anekdotes. Het eerste deel boeide mij het meest, vooral zijn verblijf als bestuursambtenaar in het Merauke van ver voor WO 2.

Hans Meijer In Indië geworteld De twintigste eeuw. Jaren lang heb ik met diverse Indo's overhoop gelegen, tot correspondentie met advocaten aan toe. Toen ik dit boek had uitgelezen begreep ik precies waarom dat zo was, hierin staat precies dat gedraai en geouwehoor in waar ik zo een hekel aan heb, na de lectuur van dit boek was ik uitge-indood

Dirk Vlasblom, Papoea, een geschiedenis. Een fantasisties boek, de meest complete geschiedenis van papoea ooit geschreven, de schrijver heeft zich zeer goed gedocumenteerd en schrijft boeiend, ondanks de omvang heb ik het achter elkaar uitgelezen.

M.H. Székely-Lulofs - Koelie Dateert al uit de 1930'er jaren, ik kreeg het van iemand, en was echt weer zo een 1-adem boekje, heel erg goed, over het leven op plantages in Deli. Is in vele talen vertaald. "Rubber" van haar schijnt nog beter te zijn.

Dit is zomaar wat ik me uit het blotehoofd kan herinneren, mijn meeste boeken liggen in NL en ik ben al een beetje dement of is het tropenkolder ?

Dit is ook nog wel leuk:

Beslissing van de openbare aanklager van de Republiek Indonesia nummer: 061/6/1988 aangaande een verbod op het gedrukte werk/boek en verspreiding van de historische roman getiteld Het Glazen Huis geschreven door Pramoedya Ananta Toer
lees verder : www.antenna.nl/wvi/nl/poez/ovj.html

Gruces





dangdude03
Gebruiker
User icon of dangdude03
spacer line
 

Hi Lon,

SZÉKELY-LULOFS M.H. behoort zeker ook tot mijn favorieten. Naast "Koelie" en "Rubber" vond ik vooral "Tjoet Nja Din", de geschiedenis van een Atjehse vorstin erg mooi. Dit op waarheid gebaseerde verhaal speelt zich af tijdends de oorlog tussen Belanda's en de Atjehers, waarin Teuku Umar en Tjoet Nja Din centraal staan.

Een ander mooi tijdsbeeld vind men in : DAUM P.A. (Maurits), "UPS" EN "DOWNS" IN HET INDISCHE LEVEN, 'Dit boek verscheen voor het eerst in 1890 als feuilleton in het Bataviaasch Nieuwblad. Misschien vinden veel lezers dit werk een beetje vijf stuiver roman - achtig, maar het geeft goed het tijdsbeeld weer die rond het begin van de twintigste eeuw in Nederlands Indië speelde.

Dan het werk van Aya Zikken, "De Atlasvlinder", de roman waarin Aya Zikken in 1958 haar tropische jeugd verwerkte, vertelt ze over het pubermeisje Gembyr, dat bij haar groei naar volwassenheid de verhalen achter zich moet laten. In Gisteren gaat niet voorbij, een roman uit 1974 die als ondertitel 'Tempo doeloe' heeft, schrijft ze over mensen die in gedachten nog steeds in de goede oude Indische tijd leven, al bestaat die tijd louter als verhaal. 'Verhalen', laat ze een van de personages zeggen, 'wij zijn alleen nog een bundel verhalen, blij als we ze mogen vertellen.'

Dit even wat mij zo gauw binnenvalt. Inderdaad is dit een leuke topic aan het worden Lon.

Mazzel, Jan





sidia
Gebruiker
User icon of sidia
spacer line
 

Verre Vrienden ,
Ik heb ergens geschreven dat nieuwe(re) boeken over de Nieuwe Indonesia en Indonesiers gelezen moeten worden .
Dat heb ik geplaats omdat ik de indruk heb dat onze denken en gedrag werden vaak beinvloed door het verleden.

Ik geef toe weinig van de oude en vaak moeilijk te lezen boeken heb gelezen
Lees alleen maar lichtere en toevallig populaire boeken , Oeroeg , Max Havelaar , Rubber (per ongeluk) .
Veel Donald Ducks , Suske en Wiske.Buch Danny ,Kuifje etc.
Dat heb ik in het verleden verzameld.
Ben nu bezig het boekje van H.E .Niemeijer : Over Batavia.
Het is omdat ik toevallig uit jakarta kom , het gaat weer over de tempo doeloe.
Dat boekje Uit Indie (400 eeuwen familie geschiedenis ) heb ik van de bieb geleend (gratis) ,makelijk te lezen en veel potrets dus kan ik nog begrijpen.
De laatste tijd zie je ook vaak lichtere boeken zoals Uit Indie in de bieb.
Maar het gaat weer over tempo doeloe.
Is er dan geen Nederlandse schrijvers die over de huidige Indonesia schrijft ?




Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

londoh
Gebruiker
User icon of londoh
spacer line
 


On 07-03-2006 08:59 sidia wrote:
Verre Vrienden ,
Is er dan geen Nederlandse schrijvers die over de huidige Indonesia schrijft ?


Londoh Emoticon: Bye bye

Dirk Vlasblom, Jan Wolkers heeft 1 of 2 boeken aan Indonesia gewijd, "De Kus" en nog eentje, in de 1970'er jaren, Indonesia werd toen ineens populair als vakantiebestemming. Er zijn er nog zoveel meer...

Gruces



sidia
Gebruiker
User icon of sidia
spacer line
 

Ik heb veel korte stukjes van vlasblom gelezen , ik krijg de nrc van een kennis 1of 2 dagen later en gratis
kan geen 2 kranten betalen , dus moet wel de telegraaf nemen ipv nrc .
Als ik me niet vergist is hij ook een geloofsgenoot van mij , hij is ge- sunat.
Zijn boek(en) heb ik nog nooit gelezen.
Of het is te moeilijk of ben te lui
( vaak beiden)

2 boekjes van walraven zijn nu te koop aangeboden bij de marktplaats en niet duur.


Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

stijn
Gebruiker
spacer line
 


On 07-03-2006 08:59 sidia wrote:
Is er dan geen Nederlandse schrijvers die over de huidige Indonesia schrijft ?



Lizzy van Leeuwen met Airconditioned lifestyles geeft een leuk inkijkje in het leven van Indonesiërs die géén minuut zonder AC kunnen..


Airconditioned lifestyles / druk 1

Lizzy van Leeuwen
de nieuwe rijken in Jakarta


ISBN: 9055890731



Dit boek gaat over de Orang Kaya Baru, de nieuwe rijken van het moderne Jakarta (Indonesië Emoticon: Wink . Zij vormen de bovenste laag van de middenklasse, die in het midden van de jaren zestig is ontstaan na de explosieve economische ontwikkeling, die door Soeharto's autoritaire Orde Baru (Nieuwe Orde) in gang is gezet. Deze snel groeiende middenklasse jogt voor het werk, consumeert afwisselend fastfood en health food en kijkt 's avonds onderuitgezakt voor de buis naar soaps, waarin joggen, fastfood en moderne relatieperikelen centraal staan. Een ogenschijnlijk universele manier van leven, vol met de voortbrengselen van de moderne massaproductie. Dit consumptiepatroon is een relatief nieuw fenomeen in deze niet-westerse culturen. Daar zijn het vaak de nouveaux riches die dit fenomeen het eerst en het hevigst omarmen, want alleen door hun consumptiegedrag kunnen zij zich van de rest van de samenleving onderscheiden; kenmerkend voor de oude elite is immers haar aristocratische afkomst en opstelling. De moderne consumptie is zo een ideale uitdrukking voor de nieuwe sociale status van de zich gestaag uitbreidende middenklasse. De Orang Kaya Baru is het meest gebaat bij de stabiliteit en overzichtelijkheid, die door de economische politiek van de Orde Baru is ontstaan; zij hebben veel te verliezen.




sidia
Gebruiker
User icon of sidia
spacer line
 


On 07-03-2006 14:37 stijn wrote:

...


Dit boek gaat over de Orang Kaya Baru, de nieuwe rijken van het moderne Jakarta (Indonesië Emoticon: Wink . Zij vormen de bovenste laag van de middenklasse, die in het midden van de jaren zestig is ontstaan na de explosieve economische ontwikkeling, die door Soehartos autoritaire Orde Baru (Nieuwe Orde) in gang is gezet.

Dit consumptiepatroon is een relatief nieuw fenomeen in deze niet-westerse culturen.

Daar zijn het vaak de nouveaux riches die dit fenomeen het eerst en het hevigst omarmen, want alleen door hun consumptiegedrag kunnen zij zich van de rest van de samenleving onderscheiden; kenmerkend voor de oude elite is immers haar aristocratische afkomst en opstelling.

De moderne consumptie is zo een ideale uitdrukking voor de nieuwe sociale status van de zich gestaag uitbreidende middenklasse.


Zal proberen om het te lezen.
Wat ik in je stuk gelezen heb( dus niet jou mening ?) is het ook al lang achterhaald.En gedeeltelijk waar.

*De term OKB is op zijn minst al 30-35 jr oud En ze zitten overal in de hele archipel , alleen in Jakarta zijn oververtegenwoordigd.

* De consumptie patroon is kenmerkend voor die kleine groep , en al lang aan de gang.
Alleen nu is het duidelijk( er) geworden voor de grote massa en de trekt ook de aandacht van de buitenlanders.

Het hebben en hert gebruik van a.c. is bijna overal te vinden , en niet alleen maar bij mensen die in daerah eli (elite buurt) wonen .

In veel ( voorheen) volksbuurten zie je veel huizen met a.c.

* Ze vergeet kennelijk de mening van de gewone (Indonesier)man , het is kampungan als je je rijkdom gaat etaleren.Een indonesische versie van Doe , maar gewoon , dan doe je al gek genoeg.

*Weer de kampungan mentaliteit , juist de echte rijken en mensen met knappe koppen laat het niet zien .
Het is kwestie van beschaving.


Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

stijn
Gebruiker
spacer line
 

Je hebt gelijk Sidia,
het onderzoek (volgens mij is het boekje een uitwerking van een sociologische scriptie) is voor de reformasi gedaan..
Maar toch moderner dan de heren van de thee toch.?

Als je boeken van rond de reformasi wil lezen dan zijn beide in het Nederlands vertaalde werken (nogmaals) van Ayu Utami de moeite waard:
1. Saman's missie
2. Larung


Veel verhaallijnen spelen dwars door elkaar, maar boek 1. gaat over het turbulente (liefdesleven van een pater die het opneemt voor de plaatselijke boerenbevolking, wanneer ze gedwongen worden land af te staan voor een plantage.
2. Gaat over dezelfde hoofdpersonen als 1. en is een soort vervolg. het turbulente leven van activisten, liefde, sex en dood komt aan bod.

Of wil je echt alleen nl schrijvers

salam
Stijn




sidia
Gebruiker
User icon of sidia
spacer line
 

Voor de reformasi in 1998 of iets eerder.?
Ik "zoek" eigenlijk nederlandse schrijvers , ben benieuwd hoe de jonge(re) generatie nederlanders denken over Indonesia en Indonesiers.

Het is wel een feit dat de nieuwe rijken in symbiose leven met de (nieuwe) machtigen. Ze hebben elkaar nodig.
En veel van de nieuwe rijken (niet allemaal dus) zijn gelieerd met de OrBa regerering .
Je zou gaan verbazen dat men binnen 2 generatie of minder van niets tot conglomeraat kan groeien.








Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

londoh
Gebruiker
User icon of londoh
spacer line
 

In een rustig tempo heb ik deel 3 "Voetstappen" uit de romancyclus van kameraad Toer uitgelezen. Het was weer doffe ellende, echter ik heb van dit boek meer genoten, indien ik van genieten mag spreken, dan de 2 voorgaande. Hier was echter weinig voor nodig, want de eerdere waren niets anders dan doffe ellende. De ellende word veroorzaakt door de hoofdpersoon Minke. Hij wordt in de loop van dit boek steeds erger, je krijgt de indruk met de belangrijkste persoon (inlander) te maken te hebben die ooit op Java heeft geleefd. Echter mag men niet vergeten dat kameraad Toer een Javaan is, hoog opgeven over jezelf zonder dat zoiets op feiten is gebaseerd is heel gewoon op dit verschrikkelijke eiland. Hij legt het aan met een Chinese revolutionaire, die dood gaat, wordt beste maatjes met Generaal Van Heutsz en staat aan de wieg van alle massaorganisaties die in die jaren op Java worden opgericht zoals de Boedi Oetomo en Sarikat Islam. Daarbij geeft hij nog het best lopende week- en dagblad van Java uit, niet alleen uitgeven, maar importeert alle benodigdheden nog eens zelf, schrijft het vol, distribueert enz. enz. Onze kameraad ontpopt zich als een zeer ijverige miljoenpoot, dat terwijl Javanen toch niet zo bekend staan om ijver. De eerlijkheid gebiedt mij om te verklaren dat ik in het midden van het boek aangekomen ineens geboeid was. Hij heeft het over twee onderwerpen die mij zeer interesseren, namelijk de vorming van Nederlands Indië als geheel, dat later Indonesië werd onder G.G. Van Heutsz, en de invoering van de Maleise taal als nationale taal. Dit zijn historische feiten die altijd door de Indonesiërs als zijnde eigen wapenfeiten in de moeizame weg naar hun onafhankelijkheid worden geclaimd. Dit is gebeurd tijdens de zgn. Sumpa Pemuda op 1 oktober 1928. Ik heb al enige keren beweerd dat die jongeren toen leentjebuur bij het koloniale gezag hebben gespeeld, maar daar krijg je Indonesiërs goed kwaad mee. Ach een ieder die Indonesia een beetje kent weet dat men daar nog nooit met een oorspronkelijke gedachte op de proppen is gekomen, jarenlang hebben ze op de restanten van 350 jaar overheersing door Nederland gedreven, ze zijn een tijdje welvarend geweest door grote buitenlandse hulp en leningen maar nu de hele wereld weet dat Javanen geboren oplichters zijn, gaat het steeds slechter met het land en lijkt een einde nabij, allah-zij-dank. Als Allah het echt goed met Indonesia voor had liet hij de Merapi exploderen, op die plek een diep gat laten ontstaan en Java met bevolking en al in laten verdwijnen, zou een zegen voor de andere volkeren in Indonesia wezen, eindelijk echt Merdeka.

Terug naar Kameraad Toer, ik zei al dat ik van enkele 10-tallen pagina's had genoten, dat was een stuk waarin hij voor zijn massa organisaties op reis gaat, daarin allerlei Javanen beschrijft en er verschillende dialogen plaatsvinden. Deze zijn echt heel interessant en goed geschreven, af en toe lijkt het wel dat onze kameraad een beetje schrijven kan, hij houd zich echter met de verkeerde onderwerpen bezig (westers) en vooral met foute ideologieën. Ik dacht op een gegeven moment zelfs misschien is kameraad Toer wel en hele goede schrijver en laat ie echt de ontwikkelingen zien die zich in een mens van jong naar volwassen zien, met de rijping der gedachten en ideeën die daarbij plaats vind. Maar nee hoor al gauw vervalt die Minke weer in zijn arrogantie en was ik dolblij dat hij aan het einde van het boek gearresteerd werd om verbannen te worden, helaas wordt ie niet gemarteld, dat had ie m.i. wel verdiend.

Het boek staat bol van de historische feiten, maar aangezien kameraad Toer een Javaan is, zullen deze wel gemanipuleerd zijn, ik heb het materiaal niet bij de hand om dit te controleren, maar ben vol wantrouwen. Ook meldt kameraad Toer terloops tijdens een “liefdesscène” dat ie impotent was, nou daar was ik bij lezing van deel 1 al achter, hij is nl ook nog een vrouwengek, een typisch Javaanse eigenschap, de haan uithangen in dit weidse kippenhok. Afijn al met al was de lectuur van deel 3 weer geen lolletje op een kleine uitzondering na. Nu nog deel 4, God zegene deze lezer Emoticon: Shiny

Gruces








sidia
Gebruiker
User icon of sidia
spacer line
 


On 08-03-2006 04:34 londoh wrote:

tijdens de zgn. Sumpa Pemuda op 1 oktober 1928. Ik heb al enige keren beweerd dat die jongeren toen leentjebuur bij het koloniale gezag hebben gespeeld, maar daar krijg je Indonesiërs goed kwaad mee. Ach een ieder die Indonesia een beetje kent weet dat men daar nog nooit met een oorspronkelijke gedachte op de proppen is gekomen, jarenlang hebben ze op de restanten van 350 jaar overheersing door Nederland gedreven

Het boek staat bol van de historische feiten, maar aangezien kameraad Toer een Javaan is, zullen deze wel gemanipuleerd zijn, ik heb het materiaal niet bij de hand om dit te controleren, maar ben vol wantrouwen. kleine uitzondering na.

Nu nog deel 4, God zegene deze lezer Emoticon: Shiny

Gruces


Ach , Si Londoh is weer bezig met zijn versie van de indonesische geschiedenis.

Hij kan mss de niet kritische lezers pasir in de ogen strooien , maar niet iedereen zal er in trappen.Het is ook bekend dat er veel lege (zwarte) bladzijdenin de nederlandsche geshiedenisboeken over de indonesische kwestie.
Dus je kan hem niet kwalijk nemen.
(Ik dacht dat Soempah Pemoeda een paar weken later heeft plaatsgevonden).
* historisch feiten zijn feiten , dat kan iedereen nakijken.
Tegenwoordig heb je internet , openbarebibliotheken.

*Ya ik hoop dat God je zegent.
(supaya hatinya dibuka= dus vrij vertaald dat God jou hart gaat openen, verlichten)
Amen.



Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

Mas Rob
Gebruiker
User icon of Mas Rob
spacer line
 

Voor de detailvreters:

Op 28 februari 1928 had de Perhimpoenan Peladjar-Peladjar Indonesia (PPPI), een clubje radicale studenten, een congres belegd in het Indonesische Clubgebouw aan de Kramat weg nummer 16 in Batavia.

Het doel van het congres was om de diverse jongerenorganisaties te overtuigen van de noodzaak van een grote organisatie. De eed, die later bekend zou worden als Sumpah Pemuda, kwam spontaan tijdens de slotzitting op tafel: Een Land, Een Taal, Een Volk.

speciaal voor het congres had de journalist Soepratman een lied gecomponeerd: Indonesia Raya, dat later bij de onafhankelijkheid het volkslied van Indonesie zou worden. Volgens sommige bronnen werd het lied gezongen onder begeleid van Soepratman's viool. Andere aanwezigen hebben later verklaard dat het niet gezongen werd om de PID niet op stang te jagen; volgens deze versie werd slechts een muzikale versie uitgevoerd.
-------

De eed ontstond natuurlijk niet in een vacuum. De koloniale overheid had zich ingespannen om tot een aanvaardbare Latijnse spelling en unificatie van het Maleis te komen. Naast omgangstaal tussen verschillende bevolkingsgroepen werd het Maleis namelijk ook in ambtelijke kring gebruikt.

Sinds 1900 had Nederland te kennen gegeven een 'zedelijke roeping' te voelen tegenover de kolonie. Dit zou zich vertalen in de Ethische Politiek. Voortaan zou de kolonie, zo zei men, niet moeten worden geexploiteeerd, maar bestuurd. Onderwijs en welvaartsdiensten kregen aandacht van de koloniale overheid.

De andere kant van de Ethische medaile was dat modern bestuur niet kon plaats vinden zonder staatsvorming. Een van de vereiste hiertoe was een vast territorium van de kolonie, en een uniform bestuursstelsel. De rafelranden van Nederlands-Indie werden in hoog tempo netjes (of minder netjes) weggestikt. In deze zin heeft GG Van Heutsz inderdaad bijgedragen tot de eenheid van Indonesie.

Salam
Rob



londoh
Gebruiker
User icon of londoh
spacer line
 

Hi Rob,

Dat lied is in de 1950'er jaren op verzoek van Bung Soek wat swingender gemaakt met orchestratie en zo door de Nederlander Jos Cleber, Soek vond het te erreh om aan te horen. Het volkslied lijkt trouwens precies op een oude Nederlandse hit uit die tijd getiteld "Pinda, pinda, lekka,lekka" Emoticon: Shiny

Gruces

PS op deze pagina stat een geluidsfragment (real player)
boeken.vpro.nl/dossiers/24214974/

Pinda pinda lekka lekka (Willy Derby)

‘k Kom van het and’re eind der aard,
M’n boot haalden ze uit de vaart
Toen hingen ze me doodbedaard
Die trommel voor m’n buik
Ze zeiden mij: Ga nu maar door,
En vraag er dan vijf centen voor,
Toen zat ik in de fuik:
‘k Verkocht m’n eerste pakje dra
Die stuiver had ik vlug
Maar ‘k gaf toen in m’n zenuwen,
Een dubbeltje terug

Refrein:
Pinda Pinda Lekka Lekka
Al je maar vijf centen biedt
Pinda Pinda Lekka Lekka
Of je kouwen kan of niet
‘k Sta en dommel bij m’n trommel
Tot ik uit m’n jasje waai
Van Teng Teng Teng,
Van je Tang Tang Tang
Sjiede Wiede Wiet Shanghai

Ik hou heel Ho’land, kort en goed,
Nou met m’n pindapakjes zoet
Waarvan ikzelf niks hebben moet
De zaak is: ik verdien
‘k Vertel het U nu zoo gerust
Ik ben mezelf maar niet bewust
Hoe U die zoete rommel lust
Ik kan ze zelf niet zien
Op apennootjes zij z’ hier dol
Wanneer ik dat bekijk
Kom ik tot de conclusie
Darwin had toch gelijk

’n Pindaman werd heel wat mans
De held van dezen tijd althans
‘k Heb bij de mooiste meisjes sjans
Dat is echt naar m’n zin
De jas die voor me voerschoot
Hangt om m’n lijf als een blok lood,
En is m’ een maat of tien te groot
Daar voel ‘k me eenzaam in
En ga ‘k naar China weer terug
Waar ‘k elken dag naar snak
Hebt U de Pindaziekte
Ik, de centen in m’n zak






Mas Rob
Gebruiker
User icon of Mas Rob
spacer line
 

Ha, dat wist ik niet.. Emoticon: Smile

Bij al zijn fouten, kleurrijk was Soekarno wel...

Salam
Rob



sidia
Gebruiker
User icon of sidia
spacer line
 


On 08-03-2006 11:51 Mas Rob wrote:
Voor de detailvreters:

Op 28 februari 1928 had de Perhimpoenan Peladjar-Peladjar Indonesia (PPPI), een clubje radicale studenten, een congres belegd in het Indonesische Clubgebouw aan de Kramat weg nummer 16 in Batavia.


Radicale studenten ? Hoe bedoelt U.

ben vorig zomer bij de museum sumpah pemuda geweest.
werd goed ontvangen , moest veel vragen beantwoorden van de pengurus .
die werd opgetrommeld door de seksi repot.
ze zijn nieuwsgierig geworden toen ze mijn naam zagen in de buku tamu.
wah repot seh.dus altijd ontkennen , mijn naam is haas.
dus saya ies meneer de haas dari negeri belanda.
kweet van niets.


Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

Mas Rob
Gebruiker
User icon of Mas Rob
spacer line
 

radicaal: geneigd tot consequentie, tot diep ingrijpende hervormingen, inz. gezegd van een stelsel, richting of partij.

Dr. C. Kruyskamp, Van Dale Groot Woordenboek der Nederlandse Taal (Den Haag, 1970) Negende Druk.

Salam
Rob



dangdude03
Gebruiker
User icon of dangdude03
spacer line
 


On 07-03-2006 17:54 sidia wrote:
Ik "zoek" eigenlijk nederlandse schrijvers , ben benieuwd hoe de jonge(re) generatie nederlanders denken over Indonesia en Indonesiers.


Hi Sidia,

Voordat ik voor het eerst naar Indonesië ging had ik al een enorme zucht naar alles wat uit Indonesië komt, het eten, muziek, cultuur, maar vooral de verhalen. Ik had na verloop van tijd zo ongeveer alles wat over mijn favoriete land voorradig was in mijn plaatselijke openbare bibliotheek al eens geleend en ben daarna uitgeweken naar die in Den Haag. Aanvankelijk heb ik veel tempo doeloe werk gelezen, maar toen ik zo’n jaar of tien geleden voor het eerst naar het eilandenrijk afreisde, wou ik ook wel eens wat over het nieuwe Indonesië lezen. Wat ik aanvankelijk kon vinden waren voornamelijk reisverslagen van auteurs die sinds het begin van de zeventiger jaren de stoute schoenen aantrokken en afreisden naar Insulinde. Jan Wolkers beschreef zijn reiservaringen van een georganiseerde groepsreis, af en toe vermakelijk om te lezen. Een van die prille verslagen kwam van Margaretha Ferguson : “Nu wonen daar andere mensen”. Ook een vroege is die van Hans Vervoort: “Vanonder de koperen ploert” wat goed laat zien hoe het reizen daar in de jaren zeventig was. Maar het betere reisverslag (vind ik) kwam van Wieger Hulst: “Betjakrijders, hoeren, generaals en andere politici. Als je iets minder politiek gevoelig wilt lezen kan ik je het werk aanraden van Kees Ruys: “De Randgebieden”, wat een actueel en boeiend beeld van het hedendaagse Indonesië laat zien.

Hi Lon,

Ik vroeg mij af of jij het boek kent van Rudy Kousbroek: “Het Oostindisch Kampsyndroom”. Rudy, die zelf in een kamp op Sumatra heeft gezeten rekent hierin behoorlijk af met de slachtoffers van de jappenkampen. Ik heb Kousbroek eens gezien tijdens een dialezing in de Pasar Malam Besar. Ik moest me kapot lachen om die ouwe mopperaar, hoe hij afgaf op het hedendaagse Indonesia, dat ze de monumentale gebouwen verwaarlozen, dat de vrouwen tegenwoordig allemaal gesluierd rondlopen, de smerigheid, de slechte wegen etc. Onwillekeurig moet ik hierbij aan Lon denken. Maar ik kan genieten van zijn werk, bijvoorbeeld in “Terug naar Negeri Pan Erkoms” waar hij plaatsen op Sumatra bezoekt waar hij als kind was geweest. Mooi en duidelijk geïllustreerd met foto’s van vroeger en hoe het er tegenwoordig uitziet.
Een heel handig naslagwerk vond ik die van Rob Nieuwenhuys: “Oost-Indische spiegel”. Wat Nederlandse schrijvers en dichters over Indonesië hebben geschreven, vanaf de eerste jaren der compagnie tot op heden. Rob is een paar jaar geleden overleden en heeft het tot begin jaren tachtig (geloof ik) bijgewerkt.

Hier een lijstje van boeken die ik niet allemaal bezit, maar wel gelezen heb:

ALBERTS, A. De eilanden. Amsterdam, 1965. 171 p. Geb. (stofomslag) [Witte Olifant]. [ID# 1655]
ALBERTS, A. Namen noemen. Zo maar wat ongewone en openhartige herinneringen aan het verloren paradijs dat Nederlands Indië heette. 1939-1947
BLOEM, Marion. Geen gewoon Indisch meisje. Haarlem, 1983. 250 p.
BOEIJEN Riny, OCHTEND IN TAKENGON - een reis door Sumatra -, Riny Booijen 1996, paperback, z/w illustraties, 207 blz,
BRETON DE NIJS E., VERGEELDE PORTRETTEN - Uit een Indisch familiealbum -, Salamander pocket 59 1983 (oorspr 1954), 192 blz,
COOLHAAS, W.Ph., Controleur B.B.: Herinneringen van een jong bestuursambtenaar in Nederlands-Indië; Utrecht, 1985 (239 p., foto's en kaartjes, woordenlijst; ingen.; o.a. Molukken)
COUPERUS Louis, DE STILLE KRACHT, Holkema & Warendorff (oorspr 1900/1973), paperback,
DERMOÛT, Maria. De tienduizend dingen. Amsterdam, 1956. 212 p
DIS, A. van. Indische duinen. (Roman). Amsterdam, 1994. 315 p.
DAUM P.A. (Maurits), "UPS" EN "DOWNS" IN HET INDISCHE LEVEN, 'Dit boek verscheen voor het eerst in 1890 als feuilleton in het Bataviaasch Nieuwblad', met een nawoord van R. Nieuwenhuys, Contact 5e druk FABRICIUS, Johan. Schimmenspel. (Roman gebaseerd op het leven van Noto Soeroto). Den Haag, n.d. 216 p.
FERGUSON, Margaretha. Nu wonen daar andere mensen. terug op Java. Den Haag, 1974. 250 p. FERGUSON, MARGARETHA, Zeven straten en een park; Den Haag, 1977 (104 p., illustraties van FRITS VAN VOORDEN; ingen.; leven en werk van Mina Wigerink-Lezer, de moeder van de auteur) 10,-
FRIEDERICY, H.J. Verzameld werk. De laatste generaal; Vorsten, vissers en boeren; De raadsman; De eerste etappe. Amsterdam, 1984. 396 p. Geb. Met geïllustreerde stofomslag. Met inleiding van Rob Nieuwenhuys, woordenlijst, aantekeningen, bibliografie en biografie.* nieuw. [ID# 6808]
GOMES, Paula. Tropenkind. (drie in één: Sudah, laat maar. Het kind met de clownspop. Wie in zijn land niet wonen kan.). Amsterdam, 1992. 200 p. Met origineel omslag. *gesigneerd met opracht: "Voor Erika en Jaap, banyak selamat". Paula Gomes, 26/6-"92.
GONGGRIJP, G. De blanke tijger.. Den Haag, 1935. 130 p.
GRESHOFF, J., red., In de verstrooiing: Een verzameling letterkundige bijdragen van schrijvers buiten Nederland, 1940 - 10 Mei - 1945; New York, 1945 (314 p., orig. linnen; bevat bijdragen van Johan Fabricius, Rob Nieuwenhuys, G.J. Resink, Beb Vuyk en Willem Walraven, samen 55 p
HAASSE, H.S. Oeroeg. Amsterdam, 1948. 79 p. (Boekenweekgeschenk 1948). Met originele omslag door Eppo Doeve. *Mooi ex. [ID# 2438]
HAASSE, Hella, S. Krassen op een rots. Notities bij een reis op Java. Amsterdam, 1970. 196 p. Met origineel omslag. [ID# 6409]
HEEKEREN, C. VAN, Trekkers en blijvers: Kroniek van een Haags-Indische familie; Franeker, 1980 (187 p., 17 foto's; ingen.; familiegeschiedenis en memoires van een bestuursambtenaar; vóór en na de Japanse bezetting, Java en Sumatra)
HULST Wiecher, VAN SABANG TOT MERAUKE - Indonesische ontmoetingen -, Nijgh & Van Ditmar 1992 (oorspr 1988), paperback, 239 blz,
HULST Wiecher, EEN VRIEND AAN HET TOBAMEER, Nijgh & Van Ditmar 1995 (oorspr 1995), paperback, 302 blz
JACOB, M. (ps. v. J. Vredenbregt). De opstand. Amsterdam, 1986. 147 p.
JANSZ, Ernst. De overkant. Haarlem, 1985. 304 p. Ills. *Poging tot het schetsen van een zo oprecht en volledig mogelijk beeld van de Indovader, de wereld waarin hij leefde, zijn liefde en zijn lijden*. [ID# 4375]
KEULS, Yvonne. Mevrouw mijn moeder. Amsterdam, 2000. 264 p
KOUSBROEK, Rudy. Terug naar Negri Pan Erkoms. Amsterdam, 1996. 251 p.
KOUSBROEK, R., Het Oostindisch kampsyndroom; Amsterdam, 1992 (494 p., foto's, register; ingen.; Nederlanders in Ned.Indië vóór, tijdens en na de oorlog, o.a. herinneringen van de auteur aan Sumatra's Oostkust, kritische beschouwing van Indische auteurs, situatie in de Japanse interneringskampen, psychische aspecten)
MULTATULI. Max Havelaar of de Koffieveilingen der Nederlandsche Handel-Maatschappij. Hoogeveen/Genk, N.d. 264 p. Ills. Met inleiding en verklarende noten door Gerard Pijfers.
NIEUWENHUYS, Rob. Leven tussen twee vaderlanden. Amsterdam, 1982. 176 p. ills. (De Engelbewaarder). [ID# 3207]
NIEUWENHUYS, Rob. Oost-Indische spiegel. Wat Nederlandse schrijvers en dichters over Indonesië hebben geschreven, vanaf de eerste jaren der compagnie tot op heden. Amsterdam, 1972. 645 p.
OLTMANS, W., Mijn vriend Sukarno; Utrecht, 1995 (300 p., 10 foto's, register; ingen.; indrukken en ervaringen van O. wat betreft zijn contacten met Sukarno)
PERRON, E. du. De man van Lebak. Anekdoten en dokumenten betreffende Multatuli. Amsterdam, 1949. 468 p. 2e druk. Geb.
PERRON, E. DU, Indies memorandum; 1e druk, Amsterdam, 1946 (322 p., orig. halfl., stofomslag; herinneringen en beschouwingen, o.a. betreffende Willem en Dirk van Hogendorp, Kartini, Beb Vuyk, Annie Foore)
ROBINSON, Tjalie. Piekerans van een Straatslijper. Bandoeng, n.d. 221 p. Ills.van Tjalie Robinson.
ROBINSON, TJALIE (= J.J.Th. Boon), Piekeren in Nederland; Den Haag, 1983 (156 p., ingen.; diverse schetsen, indrukken en ervaringen)
RUEBSAMEN, Helga. Het lied en de waarheid. Amsterdam, 1998. 396 p
RUYS, Kees. Indonesië. Een reis door de randgebieden. Amsterdam, 2003. 568 p. Kaarten. Met verklarende woordenlijst en literatuuropgave.
SCHENDEL, A. van. Jan Compagnie. Rotterdam, 1932. 286 p.
SCHOLTE, Lin. Bibi Koetis voor altijd. Amsterdam, 1977. 179 p. Met origineel omslag. *Nooit eerder is het Indische kazerne-en kampemenstleven en die gesloten samenleving van lagere militairen zo van 'binnenuit'en zo authentiek beschreven
SPRINGER, F. Bandoeng-Bandung. Amsterdam, 1993. 146 p
SPRINGER, F. Bougainville. Groningen, 1991. 138 p
SZEKELY-LULOFS, M. De hongertocht. Amsterdam, 1984. 310 p. Met origineel geïllustreerd omslag. * De hongertocht is gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen. Een Patrouille tocht van KNIL militairen in Noord-Sumatra (Atjeh) loopt op een ramp uit. Onder leiding van onder-luitenant Nutters (Nyhof in het boek) verdwalen de manschappen tussen Meureudoe en Parneué. Enige weken later vindt een hulpbrigade onder leding van luitenant van Arkel (Van Bakel in het boek) de lijken van de militairen. Alleen Nutters had de patrouille overleefd. [ID# 3644]
SZEKELY-LULOFS, M. Koelie. Bussum, 1945. 188 p.
TUUK, H.N. VAN DER, De pen in gal gedoopt: Brieven en documenten, verzameld en toegelicht door ROB NIEUWENHUYS; Amsterdam, 1962 (201 p., foto; ingen., stofomslag; o.a. Bataklanden, Bali)
VERVOORT Hans, VAN ONDER DE KOPEREN PLOERT, Thomas Rap 2e druk 1976, paperback, z/w foto's (klein formaat), 208 blz
VREDENBEGT, Jacob. Intermezo in de Leeuwenstad. Amsterdam, 1996. 192 p.
VREEDE, Mischa de. Geen verleden tijd. Nederlands op Ambon. Amsterdam, 1991. 183 p.
VREEDE, M. DE, Mijn reis; Amsterdam, 1981 (208 p., foto's, woordenlijst; ingen.; reis in 1980 naar Java en Sumatra; o.a. bezoek en herinneringen aan de vroegere woonplaatsen en interneringskampen)
VUYK, Beb. Duizend eilanden. Utrecht, 1937. 1e druk. 262 p
VUYK, Beb. Het laatste Huis van de Wereld. Utrecht, 1940. 212 p.
WALRAVEN, W. Eendagsvliegen. Journalistieke getuigenissen uit kranten en tijdschriften. Amsterdam, 1971. 326 p. Met woordenlijst. Geb. met origineel stofomslag. *Deze uitgave bevat het journalistieke werk van Willem Walraven en werd samengesteld door F. Schamhardt en Rob Nieuwenhuys.
WALRAVEN, Willem. Brieven. Aan familie en vrienden. 1919-1941. Amsterdam, 1966. 888 p.

WALRAVEN, Willem. Een maand in het boevenpak . Een novelle. (Bezorgd door Frans Schamhardt). Amsterdam, 1978. 117 p. Met foto, verantwoording en bibliografisch 'Van en over Willem Walraven'. In origineel omslag met foto Europeanenafdeling van de Strafgevangenis en huis van bewaring te Soerabaja.
WALRAVEN, Wim. Jr. De groote verbittering. Herinneringen aan mijn vader. Amsterdam, 1975. 54 p. Met voorwoord van Rob Nieuwenhuys
WEERLEE Duco van, BLAUWE PALMEN - Een Balinese dorpskroniek -, Rap 1990, paperback, 128 blz,
ZIKKEN, Aya. De atlasvlinder. Amsterdam, 1958. 1e druk. 227 p.
ZIKKEN Aya, TERUG NAAR DE ATLASVLINDER - Reisverslag - Een reis door Sumatra -, Leopold 1981, 22x16cm, slap kaft, z/w foto's (paginagroot), 191 blz
ZIKKEN, AYA, Een tijger op je stoep; Den Haag, 1985 (143 p., ingen.; roman, autobiografisch; Java, Sumatra)

Mazzel, Jan




sidia
Gebruiker
User icon of sidia
spacer line
 


On 08-03-2006 13:36 dangdude03 wrote:

...


Een van die prille verslagen kwam van Margaretha Kees Ruys: “De Randgebieden”, wat een actueel en boeiend beeld van het hedendaagse Indonesië laat zien.



Beste Jan dd3

Na itu dia .Mooie lijst .
Ik heb al een paar boeken in mijn bezit en en wat ik niet kan kopen kan ik mss bij de perpustaka-an (bieb) lezen.Is gratis.
Ik zit nu in de MPP(Masa pra pensiun) , dus heb veel tijd om te lezen.
Terima kasih.

Mas Rob ,
over de radicale studenten , omdat ik persoonlijk vind dat ze niet radicaal genoeg zijn.Een beetje te lief.
Mss is het ook taktiek , een soort taakverdeling .
1 deel gaat "meewerken " en andere deel zijn dan de zgn hardliners .
Zoals je later zal merken worden ze vaak de toekomstige leiders van Indonesia.
Eigenlijk kan de nederlandse overheerser op dat moment al weinig doen om de vrijheidsdrang van die studenten( de vertegenwoordiger van het volk )t e gaan beteugelen.
De geest kan niet terug gestopt worden in de fles.



Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

londoh
Gebruiker
User icon of londoh
spacer line
 


On 08-03-2006 13:36 dangdude03 wrote:

...
Hi Lon,

Ik vroeg mij af of jij het boek kent van Rudy Kousbroek: “Het Oostindisch Kampsyndroom”. Rudy, die zelf in een kamp op Sumatra heeft gezeten..... Mazzel, Jan


Hi Jan,

Ik heb nooit iets van die Rudi Kousenbroek gelezen, ik vind het een bijzonder vervelende vent. Een kwal noemen wij in Mokum zo iemand. Wel veel kranten artikelen in het NRC, soms is ie goed, in ieder geval zeer goed geïnformeerd. Ik heb gehoord dat toen ie vroeger op school zat zijn medeleerlingen hem een plakkaat op de jas hadden gespeld waarop zijn bijnaam stond IWA, dat staat voor Ik Weet Alles. Ach dat gekanker doe ik dus ook graag, schrijven is de enige mogelijkheid om te zeggen wat je echt denkt, met mensen voor je is dat toch anders, dan ga je rekening houden met. Als ik schrijf dan zeg ik wat ik op mijn hart heb zonder met allerlei gevoelens van de lezer rekening te houden, kan je toch niet aan beginnen, want zoveel mensen zoveel gedachten. Het vreemde is dat de lezer zich als privé persoon opstelt en zich beledigd voelt, evenzo moderators. Met schrijftaal doet men andere dingen dan met spreektaal, het is vaak vreemd dat mensen zich door schrijfsels aangesproken voelen, want ze hoeven eigenlijk niet te lezen en zich beledigd te voelen. Dat van Rob Nieuwenhuys heb ik hier liggen, in het Engels, indertijd geborongt met andere boeken van Periplus voor 25.000 Rp per deel. Zat “Ups and Downs “ van P.A. Daum ook bij dat vond ik geweldig, ook Bep Vuijk’s “The last house in the World” en “John Company” van Arthur van Schendel.

Inmiddels aan “Het Glazen Huis” van Kameraad Toer begonnen en dit boeit mij bovenmatig, heel anders dan de 3 voorgaande delen, kom ik later op terug

Mooie lijst heb je neer gezet, mag je trots op zijn. Ik zou echt niet weten wat ik allemaal heb gelezen.Veel over Nieuw Guiea, een goede vriend van mij heeft daar een uitgebreide bibliotheek van en heb ik daar veel van geleend. Vooral de boeken uit de tijd dat Nederlanders NG gingen exploreren, de confrontaties met mensen die nog nooit blanken hadden gezien. Verder veel wetenschappelijke werken voor mijn schrijverij over geld en munten. Als ik over Indië lees is dat meestal geschiedenis, in Nederlands, bah. Ind. of in het Engels, want dat boeit mij mateloos. Ik ben iemand die graag leert. Ik was 14 toen ik van school afging en begon te werken, maar heb me hele verdere leven geleerd en gelezen. Tot op de dag van vandaag. Ik heb nog een ambisi in mijn leven en dat is mij een half jaar van de wereld af te sluiten, ergens in de bergen met een lekker wijf die goed kan koken en kan neuken en dan een persiflage te gaan schrijven op al die Tempo Doeloe boeken en vooral die kaum Indo stevig te kakken te zetten, want die geschiedvervalsing van hun is me al jaren een doorn in het oog.

Gruces





Plaats een reactie op dit onderwerp

Je moet ingelogged zijn om een bericht te plaatsen. Je kunt inloggen door hier te klikken.
Als je nog geen lid bent, kun je jezelf hier registreren.


nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen

9,570,783 views - 117,907 berichten - 9,322 onderwerpen - 6,028 leden
 Gesponsorde links

© indonesiepagina.nl · feedback & contact · 2000 - 2014
Websites in ons netwerk: indahnesia.com · ticketindonesia.info · kamus-online.com · suvono.nl

35,494,630 pageviews Een website van indahnesia.com