Groeten uit Flores


 Subforum Nusa Tenggara - De Kleine Sunda Eilanden 
65 bezoekers





Startpagina
Je bent nu in > Forum > Nusa Tenggara - De Kleine Sunda Eilanden > Bekijk onderwerp

18-01-2015 01:48 · [nieuws] Politieagent IndonesiŽ gepakt met xtc-pillen  (0 reacties)
18-01-2015 01:32 · [nieuws] Nederlander Ang Kiem Soei geŽxecuteerd in IndonesiŽ  (3 reacties)
17-01-2015 01:27 · [nieuws] Brandstofprijzen opnieuw flink verlaagd  (0 reacties)
16-01-2015 02:13 · IndonesiŽ gaat veroordeelde Nederlander executeren  (160 reacties)
05-08-2014 23:16 · [nieuws] Jakarta wil parkeermeters gaan plaatsen  (0 reacties)

nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen
erwin
Gebruiker
User icon of erwin
spacer line
 

Ik heb besloten om zoals Anne Mieke ook een dagboek te schrijven over mijn belevenissen op Flores. Niet dat ik per se mijn literaire ei kwijt moet, maar omdat het zo lastig is om aan degelijke informatie te geraken over dit eiland, zeker als je van de platgetreden paden af wil. Lonely Planet zet in zijn nieuwste editie vol in op de toeristische plekken en al de rest wordt stiefmoederlijk behandelt. Vanuit commercieel standpunt begrijpelijk natuurlijk - als er honderd keer meer mensen naar de Gili's gaan dan naar Flores - kan je ook honderd keer meer boeken verkopen. Ooit was het de bijbel van de backpacker of avontuurlijke reiziger, nu is het ten prooi gevallen aan de platte commercie. Ik hoop dat het toekomstige Floresgangers hun voorbereiding wat kan vergemakkelijken.

Labuanbajo, 3 augustus 2013
Oef, ik ben er! Op Flores geraken is een lange calverietocht. In Antwerpen op 1 augustus om 7 uur 's ochtens vertrokken naar Schiphol, vandaar met MAS via Kuala Lumpur naar Jakarta. Aansluitend een binnenlandse vlucht naar Denpasar, waar ik de nacht doorbreng. Het doet goed om nog eens in een bed te liggen.
Ik had een vlucht geboekt met Sky Aviation naar Labuanbajo. Toen ik reserveerde was de vertrektijd 11.30 uur. Dat bleek ondertussen zij bijgesteld naar 11.50 uur. Even een mailtje sturen naar de passagiers om hen hiervan op de hoogte te brengen, daar doen ze hier niet aan. Om 12.00 uur nog steeds niemand te zien van Sky, op de TV-schermen staat de vlucht nog steeds vermeld om 11.50. Passagiers informeren, ik schreef het al, daar doen ze hier niet aan. In de vertrekhal wordt wel duidelijk wie er op dezelfde vlucht zitten, kan je zo van de gezichten aflezen. Om 12.10 verschijnt er 'delayed' op de schermen. Tja, daar waren we inmiddels ook al achter gekomen. Vijf minuten later verschijnt er iemand van Sky en weldra kunnen we instappen
Een ojek brengt me naar mijn hotel. Hoewel het midden in de hoofdstraat ligt kent hij het niet. Twee keer rijden we op en neer, en na evenveel keer vragen zijn we bij Green Hill Boutique hotel.
Na een snelle hap begin ik met de voorbereiding voor morgen. Dan wil ik naar Pulau Rinca, om de komodovaranen te zien. Een boot vinden is geen probleem, maar ik ben op zoek naar een boot waar ik bij andere mensen kan aansluiten. Dat is een ander paar mouwen. Een boot voor mij alleen kost tussen de 700.000 en 900.000 IDR exclusief de entrance fee voor het park, de gids en de huur van het snorkelmateriaal. Bij zowat de laatste operator uit de straat lacht het geluk mij toe. Een Indonesische familie blijkt zopas deze trip geboekt te hebben en hadden al aangegeven dat ze er niets op tegen hadden dat andere mensen meegingen om de prijs te drukken. Even later worden we aan elkaar voorgesteld. Een leuk gezin, ze wonen in Frankfurt en spreken perfect Duits. Hij is afkomstig van Ende, zij van Bandung. Haar zus blijkt op een vijftal km van mij thuis te wonen, in de gemeente waar ik de eerste 31 jaren van mijn leven doorbracht. We hadden dus meteen stof genoeg om over te praten. Ze hebben twee kinderen van rond de vijftien. De boottrip kost me nu nog 300.000 IDR.
Als je alleen reist is het ideaal dat je zelf mensen zoekt om een groep te vormen. Dat geldt voor elke trip hier. Geen enkele touroperator organiseert zoiets. Wel voor meerdaagse trips, maar niet voor dagtrips. Toch wel een gat in de markt lijkt me. Overmorgen zou ik naar Cuca Wulang willen, een mooie nauwe canyon, gelegen in een stukje regenwoud. Ook hiervoor moet ik een auto alleen huren of zelf medereizigers zoeken. Hoewel de Zwitserse reisgids aangeeft dat dit met een ojek kan, wordt het hier afgeraden door de staat van de weg. Wordt ongetwijfeld vervolgd.
Net als mijn bootgenoten van morgen heb ik voor Flores gekozen om te ontsnappen aan Idul Fitri, suikerfeest. Flores is immers overwegend katholiek. Hier in Labuanbajo is daar alvast weinig van te merken. De moskee ligt op de hoofdweg en de kerk blijkt weggestoken in een achterafstraatje. Veel vrouwen ook met een hoofddoek en ik heb zelfs gesluierde vrouwen gezien. In de late namiddag staat de straat hier, net zoals op Java, vol met kraampjes met allerlei zoetigheden. Tot overmaat van ramp blijkt mijn hotel omringd te zijn door maar liefst drie moskeeŽn. Waarom is de Islam toch zo'n luidruchtige godsdienst? Gelukkig wordt ik meestal alleen maar de eerste nacht wakker van het kabaal, blijkbaar filtert mijn onderbewustzijn daarna deze herrie en slaap ik lekker door.

Sampai jumpa besok.


Het is beter spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt, dan spijt te hebben om iets dat je niet gedaan hebt

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Hoi Erwin,

Jaren geleden heb ik dat ook eens gedaan zo'n gedeelte boottrip naar Rinca. Ik begrijp dat de reisbureautjes inmiddels wat minder meewerkend zijn geworden. Ze willen natuurlijk liever twee keer "vangen".
LB is overwegens islamitisch. Straks landinwaarts wordt het wel "beter". Heel herkenbaar.

Als wegen minder goed zijn dan is juist en ojek vaak een goede optie. Die lekker slalommen om de kuilen en gaten heen.

Wil je dat we hier reageren ( of niet...) of een apart antwoord topic aanmaken?

Helemaal leuk, ik reis met je mee.

Selamat menikmati!



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

BintangJan
Gebruiker
User icon of BintangJan
spacer line
 

Erwin,
Leuk om met jou mee te reizen. We zullen je graag volgen.
Misschien verstandig om dit topic niet te "vervuilen" en een apart antwoord-topic aan te maken.



Als je goed naar het verleden luistert, kun je de toekomst beter verstaan. Jika Anda mendengarkan dengan cermat ke masa lalu bisa masa depan lebih mudah dimengerti

erwin
Gebruiker
User icon of erwin
spacer line
 

4 augustus 2013

We hadden om 8.00 afgesproken aan het kantoor van de touroperator om naar Rinca te gaan. IndonesiŽrs die al 20 jaar in Duitsland wonen, zijn blijkbaar het begrip 'jam karet' vergeten. Iedereen mooi op tijd dus.
Alleen al het varen naar Rinca is de moeite waard, adembenemende panorama's volgen elkaar in sneltempo op. De vele eilanden lijken in de zee gestrooid als broodkruimels op een bord. Alles is grillig, vanop zeeniveau rijzen de bergen steil omhoog. Ik probeer me te verbeelden hoe dit eruit ziet in, of net na, het regenseizoen: het moet nog veel mooier zijn. Nu is alles verdord en bruin in plaats van groen. De boot is veel groter dan verwacht, hier kunnen gemakkelijk acht mensen meevaren. De meeste boten hebben maar twee passagiers. Ik blijf het maar vreemd vinden. Als ze alle toeristen groeperen en de boten vullen naargelang hun capaciteit, dan gaan hun winstmarges toch veel hoger liggen? De gemiddelde prijs per boot schommelt rond de 800.000 IDR, als ze nu 300.000 IDR per persoon vragen, en er gaan acht tot tien mensen op een boot: tel uit je winst. Weer een staaltje van Indonesiche logica?
Na een goede 2 uur varen meren we aan bij Loh Buaya. We worden verwelkomd door Emanuel, Ema voor de vrienden, onze gids. Eerst moeten we langs het kantoor om onze toegang te betalen. Mijn Indonesich-Duitse vrienden betalen voor vier personen 140.000 IDR: "orang Indonsia Pa". Ik mag voor mij alleen ook 140.00 IDR ophoesten. Als ik tijdens de terugvaart de tickets bekijk die keurig in een envelop werden gestoken, en alles optel kom ik echter aan 200.000 IDR. Asterix zegt altijd: "Rare jongens, die Romeinen". Ik vraag me af wat hij zou gezegd hebben na een ontmoeting met IndonesiŽrs. We kiezen voor een van de kortere wandelingen, de lange wandelingen lopen voornamelijk door open gebied en het is verschroeiend heet eens je uit de schaduw bent. Nog bij de slaaphutten van de rangers en gidsen liggen een achttal Komodovaranen. Het zouden de enigen zijn die we zien. Volgens Ema is het nu paartijd en is het moeilijker om varanen te spotten nu. We zien wel nog een wilde waterbuffel, een hert, apen en hoenderachtigen. Ik vermoed dat de varanen die we zagen gevoerd worden door de rangers om ze daar te houden. Dan heeft de toerist varanen gezien en is hij blij. Nog volgens Ema zijn de varanen op Pulau Komodo groter dan op Pulau Rinca. Op Komodo zouden er veel meer herten en wilde zwijnen leven, dus meer voedsel voor de varanen daar. De varanen zouden aaseters zijn en enkel kadavers eten.
Na onze wandeling wachten de kapitein en de bootsjongen op ons met een voortreffelijke lunch. Naast rijst en bami goreng krijgen we vis in een zoetzure tomatensaus. Heerlijk!
De tocht gaat na de lunch verder naar Pulau Bidadari, waar we gaan snorkelen. De jetlag is nog niet verwerkt en ik val steeds in slaap. Ik wordt nog net op tijd wakker om enkele dolfijnen te zien springen.
Bij Bidadari zijn we blijkbaar niet alleen. Er liggen nog een boot of zes. Het angstzweet breekt mij uit als het anker wordt uitgeworpen. We gaan hier snorkelen bij een koraalrif en er wordt een anker uitgeworpen? Eenmaal onder water blijkt mijn angst niet ontterecht. Hoewel ons anker keurig in het zand ligt, zijn er metersgrote koralen simpelweg verwoest, door wat niet anders kan zijn dan ankers. Het wordt hoog tijd dat men hier de schippers van bewust gaat maken. De kip met de gouden eieren is nog wel niet geslacht, maar heeft toch al behoorlijke averij opgelopen. Ondanks de schade aan het rif zijn er behoorlijk veel vissoorten, ik zie een vijftal papegaaivissen en enkele soorten tandbaarzen. Zelfs een vleermuisvis en een sepia.
Mijn geplande tocht naar Cuca Wulang voor morgen gaat voorlopig niet door. Ik heb geen tijd gehad om iets te kunnen regelen en ik moet proberen een gids te regelen voor de trekking naar Mt Mbeliling. Dat wordt topprioriteit voor morgen. Daarnaast wil ik nog eens wat rondlopen aan de haven. Ik blijf het boeiend vinden om in havens zoals deze het reilen en zeilen gade te slaan. Tot slot moet ik zeker de zonsondergang vanuit mijn kamer fotograferen: ADEMBENEMEND MOOI.


Het is beter spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt, dan spijt te hebben om iets dat je niet gedaan hebt

Malam
Gebruiker
User icon of Malam
spacer line
 

Je hebt nog een medereiziger Erwin, leest lekker weg, ik geniet mee.



Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Ja mooi daar he Erwin, die zonsondergang. Ik hoop voor je dat je nu wel iets geregeld krijgt voor morgen want dat zou met alle voorbereidingen wel heel erg jammer zijn.En anders? Toch maar door naar Ruteng en misschien dan toch de Inerie?

Ben benieuwd.

gr
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

erwin
Gebruiker
User icon of erwin
spacer line
 

Profetische woorden Anne Mieke, maar wel om een heel andere reden, maar dat lees je zodadelijk hieronder.


Het is beter spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt, dan spijt te hebben om iets dat je niet gedaan hebt

erwin
Gebruiker
User icon of erwin
spacer line
 

Labuanbajo 5 augustus 2013

Aangezien er geen trip gepland was vandaag, kon ik eens uitslapen. De nacht slaap die je mist door naar AziŽ te vliegen blijft toch in de kleren zitten. Ik vind het meestal verloren tijd om wat langer te slapen, maar nu door omstandigheden heb ik er toch de tijd voor.
Na het ontbijt bel ik naar Pak Alfons. Alfons is de bezieler van het Roe Ecotourism Association. Het zijn zij die de trekkings naar Mt Mbeliling organiseren. Ik had namelijk volgend plan in mijn achterhoofd: vanuit Roe de trek naar de top van de Gunung Mbeliling, daarboven zoals iedereen kamperen, langs de andere zijde afdalen langs de Cunca Rami waterval en vandaar niet terug naar de Trans Flores Highway, maar naar Werang. Vandaar zou het gaan naar Sano Nggoang, een groot kratermeer en vogelreservaat. Je zou er prachtige wandelingen kunnen maken en per paard langs de oevers van het meer rijden. Ook de 16 km tussen Werang en het dorpje aan het meer zouden zeer de moeite waard zijn om lopend te doen. In 2009 telde men er 117 toeristen, nog een redelijk ongerept stukje IndonesiŽ dus. Ik had er twee nachten voorzien zodat ik een volle dag had om in de omgeving te gaan wandelen. Hotels zijn hier niet, enkel een aantal homestays die zijn opgericht onder impuls van Burung Indonesia. Pak Alfons heeft slecht nieuws voor mij: het is bewolkt in Roe en hij denkt dat het gaat regenen. Ik kijk naar boven en zie dat er ook hier grijze wolken zijn. Tijdens of na regen is het niet aan te raden om de trekking te doen. De paden zijn dan te glibberig en het is veel te gevaarlijk. Hij belooft mij om 17 uur terug te bellen om mij op de hoogte te brengen van het weer.
De rest van de ochtend loop ik langs de haven en door de hoofdstraat: Jl Soekarno Hatta. Wat hebben ze toch weinig fantasie in IndonesiŽ als het over straatnamen gaat. Elke stad of dorp heeft zijn Jl Soekarno Hatta, zijn Jl A. Yani en zoveel meer. Ik ontmoet Peter die onze trip naar Pulau Rinca organiseerde. Ik word uitgenodigd op de thee en we praten wat over toerisme op Flores enzovoort. Hij is afkomst van Maumere en zijn zaak hier is nog maar een maand open. Hij heeft tien jaar gewerkt voor een grote touroperator en heeft nu zelf de grote stap gezet.
Na de lunch keer ik terug naar het hotel om alternatieven te bedenken mocht Mbeliling niet door gaan. Het heeft dan ook weinig zin om naar Sano Nggoang te gaan. Ik zoek online naar informatie over het weer hier en het ziet er niet goed uit. Er wordt regen en onweer verwacht de komende dagen. Er is in de buurt sprake van een tropische storm 'Henrietta', die het weer in de regio beÔnvloedt, jammer genoeg in negatieve zin. Dat ziet er dus niet goed uit.
De rest van de middag wordt weggelezen. Op mijn ereader (geweldig apparaat voor wie wil reizen en lezen zonder al het gewicht van de boeken) staat immers de complete trilogie 1q84 van Haruki Murakami, goed voor 1250 bladzijden. Het werd me aanbevolen door een vriend, en ik vind het geweldig. Het eerste deel is bijna verslonden en het is een geweldig boek. Of deel twee en drie zo boeiend blijven is nog afwachten.
Om 15.30 krijg ik een SMS van Pak Alfons: het regent in Roe en de trekking kan morgen en de komende dagen zeker niet doorgaan.
Wat het hoogtepunt van deze veertiendaagse moest worden valt dus letterlijk in het water. Jammer! Ik had veel tijd gestoken om de kleine beetjes informatie bijeen te krijgen, maar helaas. Niets aan te doen, we moeten verder.
Ik ga maar onmiddelijk een ticket kopen om morgen naar Ruteng te rijden. Ook daar zal het waarschijnlijk regenen, hopelijk blijft het bij buien in de late namiddag. Er komt nu wel tijd vrij om nog een en ander te doen in Bajawa. Via via heb ik het telefoonnummer van een goede gids aldaar. Ik zou er de Mt Inerie kunnen beklimmen en/of een tweedaagse trekking naar Belaraghi doen. Klinkt als muziek in de oren! Nu maar hopen dat Henriette zo snel mogelijk opsodemiedert.

Sampai jumpa besok.


Het is beter spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt, dan spijt te hebben om iets dat je niet gedaan hebt

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Hoi Erwin,

Ik vind het vervelend dat die Mbeliling nu niet door kan gaan maar van de Inerie ga je geen spijt krijgen. En over regenen gesproken; ik weet het, het zou nu het droge seizoen moeten zijn maar Flores trekt zich daar vaak niet zoveel van aan.



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

erwin
Gebruiker
User icon of erwin
spacer line
 

Ruteng 6 augustus 2013

Tussen 12.30 en 13.00 zou ik opgehaal worden om naar Ruteng te rijden. Ik heb een plaast in de 'Super Executive' bus van Gunung Mas. En het moet gezegd het was super executive. Aan beide zijden van de middengang is er maar plaats voor ťťn passagier in een soort vliegtuigstoel. Mijn plaats wordt toegewezen midden op de achterbank tussen twee jongedames.
Het eerste anderhalf uur loopt de weg voor geen meter rechtdoor, korte haardspeldbochten met geweldig steile stijgingspercentages volgen elkaar in sneltempo op. Waarom ze hier de naam Trans Flores Highway niet wijzigen in Trans Flores Rollercoaster is mij een raadsel. In de tassen die aan de rugleuningen van de stoelen hangen, net als in een vliegtuig, steken plastic zakjes. Kotszakjes? Ik had niet geluncht, enkel laat ontbijt genomen, omdat ik dit min of meer verwacht had. Een goede zet. Als we Roe passeren zie ik Mt Mbeliling blinken in de zon. Een staalblauwe hemel en een paar stapelwolken. Ik vloek inwendig. Wat is het hier mooi!
Nadien wordt het vlakker en de omgeving doet me denken aan Snowdonia in Wales, alleen grazen hier geen schapen maar geiten en koeien. Weer wat later rijden we door een vlakte vol rijstvelden. Zover het oog reikt: rijst, met hier en daar een hutje. Prachtig.
Na de pauze halverwege blijft het nog even redelijk vlak, om een uur voor Ruteng weer te kronkelen tot we in de stad zijn.
Ik had gisteren gebeld naar de Susteran om een kamer te reserveren. Het zit helaas vol, ook de komende dagen. Ik laat me afzetten aan het Sidha hotel. De eigenaar maakt op een arrogante manier duidelijk dat ze helemaal vol zitten, maar ze hebben nog kamers in Sidha 2. Hij laat mij door iemand op de motor brengen. Het is geen hotel maar een homestay en het ziet er niet uit. Ik bedank vriendelijk en ga te voet verder. Wanneer ik stop om mijn kaartje van Ruteng te zoeken stopt er naast mij een brommer met een vriendelijk paar. In perfect Engels vraagt hij waarnaar ik op zoek ben. Hier op het kruispunt naar links en dan ben ik bij hotel Rima. Vijf minuten later ben ik er. Het lijkt op een Zwiters chalet en aan de buitenkant heeft het wel iets. Ze hebben nog kamers vrij en de duurste een "business room" kost 250.000 IDR per nacht. Deze kamers hebben warm water, de standaard kamers niet. Als je buiten voelt hoe het al afgekoeld is, denk ik dat warm water geen overbodige luxe is. Wanneer ik de kamer ga bekijken verontschuldigd het meisje zich, omdat er geen lavabo meer is, is 'yesterday' naar beneden gevallen. Zo te zien is die 'yesterday' toch wel wat langer geleden dan gisteren. Maar het is al na zessen en ik ben al blij dat ik een slaapplaats heb. Na het inchecken bekijk ik de kamer wat grondiger. Er zijn meer gaten dan vloerbekleding, het bed bestaat uit een dunne mousse op planken. Dit slaat eigenlijk nergens op. Het idee is/was wel leuk maar dit hotel is totaal uitgewoond. Er is nooit maar enige verbetering aangebracht. Wanneer ik mij wil douchen krijg ik geen warm water. Ik verfris me dan maar wat met het koude water, want inmiddels knaagt de honger toch wel.
Een blik op mijn kaartje leert mij dat over restaurant Agape (free wifi en wordt overal omschreven als het beste restaurant in Ruteng) hotel Dahlia ligt. Ik ga voor een dubbele missie: hotel Dahlia bekijken en eten in Agape.
Dahlia blijkt een schot in de roos. Hun duurste kamer, de VIP-room, kost 300.000 IDR, dus amper 50.000 IDR meer dan Rima, en is niet groot, maar brandschoon en echte bidden met boxspring. Ik reserveer deze kamer alvast.
Morgen dus eerst verhuizen, daarna zien we wel. Ik zag aan de balie van Dahlia een aankondiging dat je een auto kunt huren voor 400.000 IDR. Of dat met chauffeur is weet ik nog niet, zien we morgen wel weer verder.

Sampai jumpa besok



Het is beter spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt, dan spijt te hebben om iets dat je niet gedaan hebt

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Haha Erwin, hoe herkenbaar allemaal. Gunung Mas is een goede maatschappij.

Jammer van de Susteran en hotel Rima. Hotel Rima heeft echt ook een paar goede kamers. Ik hoop het voor je Rp 400.000 voor een auto met chauffeur maar het zou wel een zonder kunnen zijn.

Geniet van het lekkere koele Ruteng (ps mocht je er nog niet geweest zijn, de markt is er leuk)


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

erwin
Gebruiker
User icon of erwin
spacer line
 

De markt deze ochtend geweest, inderdaad leuk. Deze namiddag/avond de Caci whipfighting gaan kijken. Update morgen wegens tijdsgebrek.
Trouwens voor morgen een tour per mountainbike geboekt om de bezienswaardigheden in onmiddellijke omgeving te bekijken zoals de kathedraal en Ruten Pu'u. En nog veel meer plannen voor de komende dage, maar dat lees je morgen wel. Trouwens 400.000 IDR voor een auto is inderdaad zonder chauffeur, met kan ik hem al krijgen voor 500.000 IDR, maar aangezien ik alleen ben en de staat van de wegen raad men mij een ojek aan voor 100.000 IDR per dag.


Het is beter spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt, dan spijt te hebben om iets dat je niet gedaan hebt

Kembang
Gebruiker
User icon of Kembang
spacer line
 

Nou Erwin...wie weet komt je AnneMieke ergens tegen en gaan jullie samen

verder reizen....dan wordt het wel hele boekwerken vol met reisverslagen... Emoticon: Party! Emoticon: Party!

Dan die boeken op de markt brengen en misschien voor velen leesplezier....en de

opbrengst aan Stichting Tileng geven is een mooi gebaar toch?? Emoticon: Yes! Emoticon: Yes! Emoticon: Shiny Emoticon: Shiny Emoticon: Shiny



Peter191064
Gebruiker
User icon of Peter191064
spacer line
 

Hmmmm, de reis-drift komt weer op zetten. Ik wil ook!
Flores is mooi, afwisselend en toch rustig.
Volg de verhalen om zelf weer een reis te plannen, heb d`r zin in !
Herinneringen ;-)


Soms denk ik wel eens : je kan m`n rug op zak, dan gaan we er weer voor!

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Lijkt me een beetje lastig Kembang. Ik ben in Nederland! Maar dat had je al wel door denk ik.

Email-adres is vervormd om spam tegen te gaan. Klik hier om naar het profiel van deze gebruiker te gaan.Erwin
Als je op Flores een auto met chauffeur kan regelen voor Rp 500.000 dan heb je het goed gedaan. Maar idd. van de jalan raya af zijn de meeste wegen erg smal en soms vol gaten dus makkelijker hanteerbaar met een motor. Ik ben erg benieuwd wat je nu gaat doen verder. Het is is in elk geval weer eens wat anders dan de standaardreizen. Op Flores kan je met gemak veel tijd besteden.


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

erwin
Gebruiker
User icon of erwin
spacer line
 

Om een of andere reden weigert de laptop om verbinding te maken met de wifi. Met de smartphone lukt het wel. Even geduld voor de nieuwe update.


Het is beter spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt, dan spijt te hebben om iets dat je niet gedaan hebt

erwin
Gebruiker
User icon of erwin
spacer line
 

Ruteng 7 augustus 2013

Ai, mijn rug helemaal naar de kloten. Ik had al geen goed oog in dit bed en wat ik vreesde is uitgekomen. Ik ben helemaal niet kieskeurig wat slaapgelegenheden betreft. Ooit werd ik op Zanzibar gewekt door een vreemd geritsel onder mijn bed. Met behulp mijn zaklamp keek ik onder het bed. Daar was een muis aan het spelen met een gigantische kakkerlak die op zijn rug lag en niet meer op zijn poten terecht kwam. In IndonesiŽ heb je best ook grote kakkerlakken, maar deze was, zonder overdrijven, twee keer zo groot.
Ik heb menig trekking gedaan in de Himalaya, geslapen in de meest primitieve lodges, maar nooit heb ik zo'n slecht bed gehad als afgelopen nacht. Het zal nog wel enkele dagen duren voor mijn rug weer helemaal de oude is.
Dus na het ontbijt mijn boeltje gepakt en naar Dahlia Hotel gewandeld. Onderweg op het paradeplein is het leger aan het oefenen voor 17 augustus. Wel een gek zicht als de helft van het peloton in uniform is en de andere helft in trainingspakken allerhande. Voor de rest gaat het er wel gedisciplineerd aan toe.
In Dahlia is zoiets als een Toursit Information Center. Pak Wempi legt me de belangrijkste bezienswaardigheden uit en hoe ik daar kan komen met het openbaar vervoer. We praten nog wat verder en ik vraag hem of hij een auto met chauffeur kan regelen om een aantal bezienswaardigheden op ťťn dag te kunnen aandoen, zoniet zou ik hier minstens een week moeten doorbrengen, want meer dan ťťn attractie kan je niet doen als je afhankelijk bent van het openbaar vervoer. Voor 500.000 IDR kan dat, volgens hem. Een spotprijs, maar hij raadt mij aan om het niet te doen. Eens je de hoofdwegen verlaten hebt, liggen de wegen er zo slecht bij dat de auto vaak niet ter plaatse geraakt. Vermits ik alleen ben raadt hij me aan om alles per ojek te doen voor 100.000 IDR per dag.
In de gang had ik al een aantal mountainbikes zien staan. Ik vraag hem wat hij daarmee doet en hij haalt een farde boven met al zijn tours. Een ervan is een tour van 5 uren per fiets die de dichtsbijzijnde bezienswaardigheden aandoet, zoals de kathedraal en Ruteng Pu'u, een tradioneel dorp niet ver van Ruteng. Wanneer ik hem vertel dat ik morgen die tour wil doen, kijkt hij met grote ogen op: 'are you sure?' Natuurlijk ben ik 'sure'.
Ik moet eerst een fiets proberen, zadel een heel stuk omhoog natuurlijk. De fiets is eigenlijk iets aan de kleine kant, maar voor ťťn ritje moet dat wel lukken. Hij roept wat tegen de jongens die in het hotel werken en een beetje later komen ze terug met drie dozen, met evenveel nieuwe fietsen. Wanneer ik de andere fietsen eens goed bekijk, denk ik dat daar niet of nauwelijks mee gereden is. De brave man heeft schijnbaar een keertje geÔnvesteerd in zes mountainbikes, maar dat heeft, denk ik, nog zo goed als niets opgeleverd. Daarom dat hij zo enthousiast deed!
Hij heeft ook nog iets anders in peto: als ik wil kan vanmiddag voor een prijsje naar Caci gaan kijken. Caci, is een ritueel zweepgevecht en een belangrijk element van de Manggarai cultuur. Twee mannen, elk van een ander dorp, bekampen elkaar met een zweep, luid toegejuicht door de supporters van hun dorp. De Caci waar ik kan naar gaan kijken is geen gevecht tussen twee dorpen, maar een demonstratie. Normaal kost dit 175US$, maar er heeft een groep dokters uit Jakarta deze vertoning geboekt en voor 200.000 IDR kan ik ook gaan kijken. Het gaat hier niet alleen om de zweepgevechten, maar ook wordt de groep ontvangen met een traditionele ceremonie, om te tonen hoe de gastvrije Manggarai hun bezoekers ontvangt. Ik heb toch niets gepland en besluit om ook maar eens een keertje te gaan kijken. De groep van 20 Jakartanen wordt om 14 uur terug verwacht van hun trip naar Wae Rebo.
De rest van de ochtend wandel ik op en rond de markt van Ruteng. Het is een overdekte markt en zoals overal in IndonesiŽ is er een grote verscheidenheid te koop. Het vlees van de slager ligt open en bloot op een stuk wit betegelde stenen tafel. Hij versnijd alles ter plaatse. De hygiŽne is ver zoek. Naast de vele groenten en levende kippen is er een groot aanbod van gedroogde vis. De vissen liggen in grote hopen gesorteerd naar soort en grootte. De vliegen lusten er wel pap van, maar voor mij ziet het er weer niet echt smakelijk uit. Ik word door bijna iedereen begroet, en het is opvallend hoe goed de generatie van -30 jaar het Engels machtig is. De Manggarai staan bekend als een zeer gastvrij volk, en dat merk je hier elke meter: alleen maar glimlachende gezichten.
De zoektocht naar een restaurant om te lunchen is minder vanzelfsprekend. Zo goed als alle restaurants zijn 'Masakan Padang', niet mijn favoriet Indonesische eten. Uiteindelijk beland ik in de 'Dua Tiga' een Chinees/Indonesisch restaurant.
De groep uit Jakarta laat op zich wachten. Ze komen per truck (een vrachtwagen waarin in de laadbak zitbanken zijn gebouwd, en het favoriete vervoermiddel hier voor de lange afstanden) uit Wae Rebo, 4 uren rijden hiervandaan. Wempi probeert de tourleader te bereiken maar dat lukt niet. Op Flores zijn er nog grote delen waar je geen gsm-ontvangst hebt. Om 15.30 moet ik maar alvast vertrekken achter op de brommer van de eigenlijke organisator van de Caci. Hij verteld me dat dit het dorp is waar hij geboren en opgegroeid is. Zij doen deze voorstellingen omdat ze elektriciteit in het dorp willen. De overheid wil dit niet bekostigen omdat het dorp te klein is. Als ze elektriciteit willen moeten ze de aanleg van de leidingen zelf bekostigen. De man zijn dochter moet ook nog mee, en met z'n drieŽn op de brommer rijden we naar het dorpje Meti.
Aan een splitsing wachten enkele dorpsoudsten in wit overhemd en een kleurrijke sarong op ons. Ik krijg ook een sarong rond mijn heupen en op mijn hoofd. Waarom de Jakartanen dit niet moesten doen, is mij een raadsel. Iedereen begroet mij hartelijk en lijken oprecht fier dat ik bij hen te gast ben. Het is nog lang wachten op de groep, maar uiteindelijk kunnen we starten.
De plaatselijke bewoners hebben zich in twee groepen gesplitst om te tonen hoe gasten hier worden ontvangen. De 'gasten' gaan hun 'gastheren' al zingend tegemoet. Er worden beleefdheden en kruiken palmwijn uitgewisseld, en samen lopen ze zingend de laatste vijfhonderd meter naar het dorp. Daar worden we ontvangen in de 'Rumah Adat'. Een van de dorpsoudsten verwelkomt eerst de groep uit Jakarta. De tourleader krijgt een karaf palmwijn toegestopt die hij na een speech als geschenk moet overhandigen. Daarna is het mijn beurt. Een andere oude man spreekt mij toe in het Manggarai. Natuurlijk versta ik niets van wat hij zegt, alleen hoor ik de woorden adat en Manggarai. Dan krijg ik ook een kruik toegestopt en mag ik ook speechen. Ik doe dit in het Engels en de dorpsoudsten verstaan er waarschijnlijk evenveel van dan ik van hun speech heb verstaan. Ik laat de woorden adat en Manggarai vallen en dat krijgt zichtbaar hun goedkeuring.
Eindelijk is het tijd voor de Caci. Het uiteinde van de zweep bestaat uit een stuk leer. De vechters dragen een masker en sarong. Aan hun achterwerk hangen een reeks bellen, waarmee ze de tegenstander uitdagen. Ter bescherming hebben ze een schild van buffelhuid en een stok. Hun bovenlichaam is naakt en draagt de sporen van eerdere gevechten. Het gevecht lijkt op een dans tot de uitgedaagde snoeihard uithaalt met zijn zweep. Ze slaan echt zo hard ze kunnen en de uitdager moet maar zijn dat hij de slag kan opvangen met stok of schild. Het zijn duidelijk de grootste macho's van het dorp die dit doen. Er mag telkens maar ťťn keer geslagen worden. Ondertussen zorgen de vrouwen voor de muziek, de trommels en de gongs zorgen voor een opzwepende sfeer.
Wat had je gedacht, ook wij moeten met de zweep slaan, gelukkig slaan ze niet terug. Ook al is het een spel, ik moet toch een knop omdraaien om met een zweep naar een mens te slaan. Natuurlijk lachen de vechters ons uit omdat we niet hard genoeg slaan. Als de vrouwen slaan vangen ze de slagen ostentatief op met hun lichaam. Ze blijven lachen, maar aan de striemen te zien kan het niet anders dan dat redelijk veel pijn doet.
Alle dorpeling lijken wel op de foto te willen met de toeristen. De oudere mannen hebben onder gezang een dans ingezet, de vrouwen sluiten zich aan en het wordt zichtbaar geapreciŽerd wanneer wij ook een poging wagen om mee te doen.
Enkele vrouwen doen de plaatselijke variant van touwtje springen. Vier vrouwen zitten per twee over elkaar met in elk hand het uiteineinde van een stuk bamboe. Op een ritme slaan ze de bamboes op dwarsliggende stokken en af toe toe gaan de bamboestokken tegen elkaar. Andere vrouwen springen tussen de bamboestokken, ervoor zorgend dat ze op tijd weg zijn, wanneer de bamboestokken weer tegen elkaar geslagen worden.
Tot slot moeten we weer naar de 'rumah adat'. Terwijl de oudere zingen krijgen we heerlijke Manggarai koffie en maÔs. We krijgen ook nog een bord met daarop een berg poeder. Zelfs de mensen uit Jakarta weten niet wat het is en wat we er mee moeten.
Het poeder is gemaakt van maÔs. Eerst wordt de maÔs gebakken (goreng) en daarna door de vrouwen fijngestampt tot dit poeder, dan wordt er 'rode suiker' (gulah merah) aan toegevoegd. Het is wel lekker maar dit kurkdroge poeder blijft in de mond kleven. We spoelen het door met de koffie. Toch zie ik een locale vrouw een heel bord leegeten zonder erbij te drinken. Hoe ze dat doet is mij een raadsel.
Het is al donker wanneer we het dorp weer verlaten.

Sampai jumpa besok.

Ruteng 8 augustus.

Even na 4 uur wordt ik wakker van een brandlucht. Wat is dat nu weer? Ik kijk door mijn raam en zo'n twee meter van mijn raam is het dak van een gebouw. In de nok zijn de golfplaten verbogen zodat er een schouw ontstaat. De rook die eruit komt, komt deels in mijn kamer terecht. Om 4.30 luiden de klokken. Nu ja, het lijkt meer op een opname van klokkengelui. De centrale wekdienst zeker? Even later worden ook de moslims gewekt.
Om 8 uur vertrekken we met de fiets. April - zo genoemd omdat hij in de vierde maand geboren is - is mijn gids. Hij zit onwennig op de fiets, het is duidelijk dat hij dit nog niet veel gedaan heeft. Het blijkt de eerste keer te zijn.
We rijden eerst langs de twee kerken die Ruteng rijk is, en vervolgens naar Ruteng Pu'u, een traditioneel dorp. Vandaar gaat het naar Bangka Tuke, een agrarisch gebied. De rijstvelden zijn echt prachtig, veel mooier en uitgestrekter dan op Bali. Ze kunnen zelfs wedijveren met de rijstvelden in Nepal. Ik neem uitgebreid de tijd om te genieten en te fotograferen.
Als het bergop gaat moet April al snel lossen. Deze jongeman, amper 20 jaar oud, (28 jaar jonger dan mezelf) en waarschijnlijk een veertigtal kilo lichter dan mijn honderd kilogram heeft totaal geen conditie. Het resultuut van fanatiek roken en het gebruik van de motor voor elke onbeduidende verplaatsing. Op en naar gaat het terug naar Ruteng. Een nieuw flesje water en we kunnen weer verder. Maar niet voor April, hij is te moe. Dus een nieuwe gids, een kleine kerel, ook rond de twintig en ik schat hem vijftig kilo droog aan de haak.
We rijden naar 'kilo lima' op de weg naar Reo, een uitzichpunt. Wempi komt achterna op de brommer met nog een jonge kerel. De weg gaat alleen maar bergaf, soms vrij steil, dat belooft voor de terugrit. Bij 'kilo lima' stoppen we en we wandelen een stuk de rijstvelden in over een onverharde weg. Wempi en zijn collega's dringen er bij de overheid op aan om deze weg te verbeteren. Dan zou er langs deze weg kunnen terug gereden worden naar Ruteng.
Enkele kinderen spelen in het water/slijk van een sawah. Ze laten trots een grote vis zien. Het is hier wel mooi, maar het kan absoluut niet tippen aan Bangka Tuke.
Wanneer we terug fietsen geeft mijn nieuwe gids er al de brui aan: hij is moe. Na even rusten gaan we verder. Ik zeg hem dat we telkens tien minuten gaan fietsen en vijf minuten rusten. Na tien minuten moet ik minutenlang op hem wachten. Halverwege wordt er gewisseld met de kerel die achterop de motor bij Wempi zit. Hij kan wat langer volgen, maar moet er uiteindelijk toch ook onverbiddelijk af. Wat is het toch erg gesteld met de Indonesische jeugd. Ik ben een man van 48 met behoorlijk wat kilo's overgewicht. Ik rij thuis wel eens veldtoertochten met de mountainbike en wordt daar alleen maar voorbijgestoken. Het zijn vlakke tochten, dus dit klimmen ben ik ook echt niet gewoon. Toch rijd ik op een voormiddag drie jonge kerels van rond de twintig total loss. Veel werk aan de winkel voor de ministeries van volksgezondheid en sport, me dunkt.
Het is bijna 13 uur als we terug in Ruteng zijn. Snel een deugddoende douche en op zoek naar eten. Weer geen eenvoudige opgave. Ondanks dat men hier overwegend katholiek is, zijn vele zaken gesloten vandaag. De 'Dua Tiga' is dicht, en van de vijf kleine 'rumah makan' daar in de buurt is er maar een open. Die zit dan ook nokvol met etende en rokende mensen. Er rest mij niets anders dan weer te gaan eten in Agape. In dit restaurant eet ik al elke avond, het is de enige plaats met wifi, dus om onder meer dit reisverslag te kunnen versturen ben ik genoodzaakt om er dagelijks te gaan eten. Het wordt beschouwd als het beste restaurant van Ruteng. Het is hier niet slecht, maar de porties zijn wel heel klein. Twee hoofdschotels zijn nodig om voldaan te zijn. In Europa zijn de kinderporties nog groter dan hier.
Nadien hou ik een siŽsta, schrijf ik dit verhaal en zorg ik voor back ups van mijn foto's.
Morgen gaat het per ojek naar de Cancar spiderweb ricefields, vervolgens naar de Tengkulese watervallen om af te sluiten naar de grottenvan Liang Bua, waar een aantal jaren geleden het fossiel is gevonden van de 'homo floriensis'.
Voorlopig ben ik hier nog niet weg te slaan. Voor overmorgen staat de wandeling naar Poco Ranaka op het programme en de dag nadien wil ik naar het Ranamese Lake.

Sampai jumpa besok!





Het is beter spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt, dan spijt te hebben om iets dat je niet gedaan hebt

Kembang
Gebruiker
User icon of Kembang
spacer line
 

Ik lees met genoegen je verhalen Erwin....fiets lekker verder en ik kijk uit naar
je volgende verslag....wees voorzichtig !! Emoticon: Party! Emoticon: Party!



Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Wat ben je toch allemaal leuke dingen aan het doen Erwin. Voor veel toeristen is Ruteng vaak alleen een tussenstop van of naar Labuan Bajo. Ik vind sowieso Ruteng samen met Bajawa de leukste plaatsen op Flores.
Wat een verhaal ook met die fietsen en die gidsen. Ik denk niet dat er de minister van Volksgezondheid en Sport aan te pas moet komen maar de Minister van Doorzettingsvermogen.
En met zweepjes gaan slaan?



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

erwin
Gebruiker
User icon of erwin
spacer line
 

Ruteng, 9 augustus

De hele nacht geslapen zonder ook maar ťťn keer wakker te worden. Wat een sportieve activiteit al niet kan doen. Het kan ook zijn omdat ik tot 0.30 heb liggen lezen in 1q84 van Murakami, ik krijg het steeds moeilijker om het weg het leggen, het blijft boeiend, ook nu na bijna zevenhonderd bladzijden.

Ik moet het toegeven: ik ben verliefd geworden! Verliefd op Flores en verliefd op de Manggarai. Wat zijn dit geweldige mensen. Nergens ter wereld voelde ik me zo welkom als hier.
Deze ochtend rond 8 uur vertrokken, nadat mijn gids April nog ergens een helm was gaan halen. Ik ga hier echt niet gans de dag op de brommer rondrijden zonder helm!
Eerste stop was in Cancar om de Lingko Cara te bekijken: de rijstvelden in de vorm van een spinnenweb. Het is een cultureel erfgoed van vele jaren terug. Wanneer de bewoners van een dorp een nieuw gebied ontbost hadden om te beplanten, werd er in het midden van het perceel een paal geplaatst. Elk gezin kreeg een gedeelte van het nieuwe perceel naargelang de grootte van het gezin. Dat werd afgemeten door een aantal vingers. Vanop het merkteken op de paal werd dan een lijn getrokken naar de buitenkant van het veld, zo zijn de rijstvelden ontstaan.
Het is wel mooi om te zien , maar het blijven rijstvelden en na de foto's gaan we weer verder. Eerst een stukje terug richting Ruteng, en dan linksaf de bergen in, naar de Tengkulese watervallen. De weg gaat steeds steil op en neer, de goede weg wordt een weg met gaten, en wordt later gaten met een weg rond. Iedereen wuift en roept naar mij, ik voel me als een paus. Steeds die lachende gezichten die roepen: 'hello mister, hello tourist', ontelbare keren.
Na iets meer dan een uur rijden zijn we in Nanu, daar parkeren we de brommer en moeten we te voet verder. Het is nog een klein uurtje wandelen tot de watervallen. We wandelen door schilderachtige rijstvelden, langs pitoreske dorpjes. De cycaden tsjirpen oorverdovend. Als ik voorbij wandel, staan de oudere mannen recht en komen mij de hand schudden. Ze bedanken mij voor mijn komst en stellen zich voor, dit gebeurt niet een keer, maar talloze keren. De kinderen en vrouwen roepen steeds 'Hello' en wuiven uitgebreid. Dit is zo hartverwarmend, ik heb er eigelijk geen woorden voor, maar de Manggarai zijn een geweldig volk: trots op hun cultuur, trots op hun gastrvrijheid en trots dat mensen van zo ver komen om hen te bezoeken. Dit heb ik echt nog nergens meegemaakt. De Manggarai zijn ook een mooi volk. Vooral de oude mannen zijn zeer fotogeniek.
Zowat de laatste vijfhonderd meter loopt langs het irrigatiekanaal. Lange stukken lopen over het muurtje van het kanaal, zo'n 30 tot 40 meter breed. We worden vergezeld van een tiental kinderen uit het dorp. Ik ben nooit een evenwichtskunstenaar geweest en het vereist al mijn concentratie. En dan gebeurt het, we zijn op nauwelijks tien meter van de waterval: het struikgewas dwingt mij wat naar links, ik stap op een polletje en voor ik het weet lig ik een meter dieper, plat op mijn rug in het irrigatiekanaal het water in. Het was een harde klap. De klap werd opgevangen door mijn fotorugzak. Ik spring recht, bezorgd om mijn camera en lenzen. Hier geen schade, oef! Mijn linker elleboog is wat geschaafd en bloed een beetje, mijn rechter enkel doet behoorlijk veel pijn. Een koorddanser zal ik wel nooit worden.
Na het einde van het muurtje moeten we nog over wat rotsen klauteren om de waterval te kunnen zien. Ik laat het voor wat het is. De kinderen lopen een padje af en gaan zwemmen in een poel. April gaat mee en neemt mijn camera mee om foto's te maken van de waterval. Ik blijf wachten om van de schok te bekomen.
Ik dacht dat ik geluk gehad had, omdat mijn materiaal nog intact was, maar eigenlijk heb ik drie keer geluk gehad. Mijn eerste geluk was dat ik naar de juiste kant ben, gevallen. Een val naar de andere kant en ik had vele meters dieper gelegen, de gevolgen zouden niet niet te overzien geweest zijn. Ten tweede had ik geluk dat ik die fotorugzak op mijn rug had. Die brak mijn val. Het water in het kanaal was maar enkeldiep, dus zonder die rugzak was ik vol op mijn rug gevallen. En ten derde geluk dat mijn materiaal ongeschonden is. Voor vertrek was ik nog snel deze fotorugzak gaan kopen. Niet goedkoop zijn deze dingen, maar zoals nu blijkt, hun geld dubbel en dik waard!
Op de terugweg loop ik de smalste stukken door het water: de schrik zit er in en het vertrouwen is weg. Ik ben opgelucht wanneer we het dorp weer bereiken. Het is nog een heel stuk terug naar Nanu. Het is na twaalven en we krijgen honger, restaurants of een rumah makan zijn hier niet. Toen we in Nanu vertrokken hadden we een man ontmoet die redelijk Engels sprak. April vraagt aan kinderen waar hij woont. Ter plaatse kloppen we aan, hij doet open en we worden binnen gevraagd. De man is Bona, een leraar Engels hier in het dorp. April zegt dat we honger hebben en vraagt om mie. Nauwelijks tien minuten later zitten we van een eenvoudige mie te genieten. Als we weer verdergaan vraag ik hoeveel we moeten betalen. Bona weigert geld in ontvangst te nemen. Dit behoort tot de gastvrijheid van de Manggarai, zegt hij. Ik voel me ietwat schuldig, wanneer ik het eenvoudige hutje verlaat, maar de Manggarai hebben voor altijd mijn hart gestolen.
Het is nu zowat een uur terug naar Ruteng om vandaar naar Liang Bua te rijden. Als we bijna in Ruteng zijn, vraag ik April om even een pauze te nemen. Omdat we er toch langsrijden stoppen we bij het hotel. Ik heb een paar minuten nodig om van de scooter te komen: mijn zitvlak en onderrug zijn helemaal beurs van de schokken. Het is allemaal wel te doen met de brommer, maar ik zou het nooit meer doen. De slechte wegdek, en de steile stukken bergop zorgen ervoor dat je zelden echt comfortabel zit achterop.
Na een half uurtje rust zijn we terug weg, 45 minuten rijden naar Liang Bua. Het is daar dat men in een grot het fossiel heeft gevonden van wat men later de 'homo floresiensis' is gaan noemen. Het is een fossiel van een volwassen vrouw, amper 106 cm groot, met een hersenvolume van amper een derde van een moderne mens. Onderzoek wees uit dat ze amper 18.000 geleden heeft geleefd, toen de moderne mens al bestond. Wetenschappers staan nog steeds voor een raadsel. Ze weten niet of dit een nieuw soort mens is, of dat deze vrouw een ziekte had, die dwerggroei veroorzaakte.
De grot is eigenlijk niets speciaal. Het is gewoon een grote open grot. We zien de juiste plaats waar de 'homo floresiensis' werd opgegraven. Niets bijzonders, maar ik was toch in de buurt. Er is ook nog een klein museum waar onder andere een exacte replica ligt van het gevonden skelet. Jammer dat alle informatieborden enkel in het Indonesich zijn.
Nog veertig minuten terug rijden en het programma voor vandaag zit erop. Ik had het echt geen tien minuten langer kunnen volhouden op de brommer.
Het was weer een mooie, goed gevulde dag. De panorama's zijn schitterend hier, de mensen geweldig. Ik begin morgen aan mijn vierde dag Ruteng, waarschijnlijk mijn voorlaatste dag hier. Vijf dagen: de meeste toeristen die naar Flores komen, rijden het eiland, meestal van oost naar west, helemaal door in evenveel dagen. De Lonely Planet wijdt nauwelijks ťťn bladzijde aan Ruteng. En ik, ik heb mij hier al drie dagen lang geen seconde verveelt!

Sampai jumpa besok!


Ruteng, 10 augustus 2013

Pff, slecht geslapen. Bij elke beweging werd ik wakker door de pijn aan mijn rechter enkel. Als mijn wekker om 6 uur afloopt vraag ik mij af of het wel aangewezen is om naar Poco Ranaka te gaan. Het is acht uren wandelen, vier uren naar boven en weer vier uren terug. Boven vind je naast de spectaculaire panorama's een kapel. De weg zelf zou goed moeten zijn.
Ik denk na over de alternatieven: vandaag een rustdag inbouwen en morgen naar Bajawa, is een mogelijkheid. Dan zou mijn enkel twee dagen kunnen rusten. Ik stel aan mezelf voor dat de wandeling naar het toilet zal beslissen wat ik ga doen. Nauwelijks uit mijn bed weet ik het al: het wordt rusten vandaag en morgen naar Bajawa.
Na het toiletbezoek kruip ik weer mijn bed in en slaap tot een uur of acht. Na het ontbijt wandel/strompel ik naar het kantoor van Gunung Mas, het belangrijkste bedrijf dat transport per 'travel' aanbiedt. Mijn enkel is slechts licht gezwollen, dat valt wel mee, maar heel mijn rechterbeen is stijf, en heel mijn rug voelt stram aan. Het was dan ook een harde klap, pal op mijn rug gisteren. De val heb ik op geen enkel moment kunnen breken of vertragen. Het was zoals wanneer je op een tapijt staat, en met een ruk trekt iemand het tapijt van onder je voeten weg. Alleen viel ik niet op de grond, maar een meter dieper het irrigatiekanaal in.
De vrouw in het kantoor spreekt geen Engels, maar het is duidelijk: besok habis. Alles vol voor morgen dus. De dag erna zou er geen auto zijn, de dag erna weer alles vol. Weer tegenslag dus. Ik overdenk even de mogelijkheden. Per bus is een mogelijkheid, maar mijn lange benen passen nooit in die dingen, en per travel is het al vier uur rijden, dus met de bus nog langer. Ik zou ook een auto kunnen huren om mij naar Bajawa te laten rijden.
Ik neem even de kalender erbij, die op het bureau staat. Om duidelijkheid te scheppen vraag ik nog eens tangal sebelas habis? Ya, dus. Tangal duabelas? Ada jam dua siang, zegt ze plots. Nu is het snel beslist op de twaalfde rijd ik naar Bajawa. Zodra ik in Bajawa ben, zal ik mijn vervoer naar Ende al maar vastleggen voor de zestiende, dat lesje heb ik al wel geleerd.
De rest van de dag rust ik wat, doe enkele korte wandelingetjes in de buurt en maak ik wat praatjes. Het wandelen gaat steeds beter. Er is zeker geen enkele grote schade en morgen gaat het vast weer heel wat beter.
Morgen dus met een dag vertraging naar Poco Ranaka. Wempi heeft me verwittigd dat ik nergens lunch zal vinden. In de lokale supermarkt, of wat er voor moet doorgaan, koop ik een pak crackers en een blikje makreel in tomatensaus. Hiermee zal ik de dag wel doorkomen.

Sampai jumpa besok!



Het is beter spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt, dan spijt te hebben om iets dat je niet gedaan hebt

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Ai Erwin. Het lijkt wel een kopie van mijn val vorig jaar op Timor. Zelfde verhaal, bezorgd om de camera en erachter komen dat het toch wel erg pijn doet. Wat verschrikkelijk jammer dat je nu misschien de dingen niet meer kunt doen die je van plan was. Beterschap dan maar. Het goede nieuws is dat je verliefd bent geworden op Flores. Ik heb je gewaarschuwd Emoticon: Wink Want van verliefdheid komt straks een hoop rindu, dus je zult hoe dan ook een keer terug moeten. En als ik je verhalen lees dan weet ik het weer heel zeker, Flores op nummer 1. Het is gewoon het totaalpakketje van schitterende natuur, lieve mensen en de rust ten opzichte van eilanden zoals Java en Bali. Ja inderdaad jammer en ongelooflijk dat veel plekken in Indonesie er zo bekaaid vanaf komen in de LP. Maar het voordeel is dan weer dat we het voor onszelf hebben. Maar even pelan2 daar in Ruteng; de temperaturen zijn er altijd aangenaam. En overmorgen Bajawa dus. Doe ze de groeten daar.( mijn entertoets werkt niet meer dus het is wat onoverzichtelijk geworden )


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

erwin
Gebruiker
User icon of erwin
spacer line
 

Nou, Anne Mieke, het valt al bij al nog wel best mee. Maar hoe minder pijn ik heb in mijn enkel hoe meer pijn in mijn rug. Is het van de val? Is het van de helse rit op de brommer? Waarschijnlijk een combinatie van beiden.
En inderdaad die combinatie van de natuur en die ontzettend lieve mensen. Ik zou weken in Ruteng kunnen blijven, gewoon mij ergens laten afzetten en wandelen van dorp naar dorp tussen de rijstvelden. Dit is zo uniek en mij verveelt het nooit.
Laat inderdaad iedereen maar op Java, Bali en Lombok blijven. Wij weten wel beter!


Het is beter spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt, dan spijt te hebben om iets dat je niet gedaan hebt

Malam
Gebruiker
User icon of Malam
spacer line
 

Geweldige verhalen Erwin, ik lees ze met veel interesse, ik ben niet zo'n globetrotter, vandaar weinig reactie van mijn kant.
Wat mij nu wel opvalt is dat er op iedere posting van jou iemand met een verhaal komt.
Op zich niet zo erg als die persoon niet tijdens haar eigen reisverhalen op een uiterst indringende wijze mensen verzocht niet te reageren,
Zij vond namelijk dat dit haar reisverhalen verpestte, nu doet ze het zelf Emoticon: Confused




erwin
Gebruiker
User icon of erwin
spacer line
 

Mij stoort het niet als iemand hier wil reageren, zolang het maar 'ontopic' is.

Dus graag je vetes elders kenbaar maken/uitvechten.


Het is beter spijt te hebben van iets dat je gedaan hebt, dan spijt te hebben om iets dat je niet gedaan hebt

Malam
Gebruiker
User icon of Malam
spacer line
 

Mij stoort het dus wel, ik wil jouw verhaal lezen, mooi en leerzaam zonder dat er elke keer weer een verbeterde versie is om te laten zien hoeveel we weten van IndonesiŽ, zo'n figuur hebben we al jaren op Indah en daar heeft iedereen zijn zakken inmiddels van vol blijkt.
Actie reactie Erwin ik geniet van je verhalen, aanvullende informatie is niet nodig, dat wilde de persoon in kwestie ook niet.
Het spreekwoord zegt: "Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet gij dat ook een ander niet."



Plaats een reactie op dit onderwerp

Je moet ingelogged zijn om een bericht te plaatsen. Je kunt inloggen door hier te klikken.
Als je nog geen lid bent, kun je jezelf hier registreren.


nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen

9,570,783 views - 117,907 berichten - 9,322 onderwerpen - 6,028 leden
 Gesponsorde links

© indonesiepagina.nl · feedback & contact · 2000 - 2018
Websites in ons netwerk: indahnesia.com · ticketindonesia.info · kamus-online.com · suvono.nl

71,553,131 pageviews Een website van indahnesia.com