Salam manis dari NTT


 Subforum Nusa Tenggara - De Kleine Sunda Eilanden 
74 bezoekers





Startpagina
Je bent nu in > Forum > Nusa Tenggara - De Kleine Sunda Eilanden > Bekijk onderwerp

18-01-2015 01:48 · [nieuws] Politieagent Indonesië gepakt met xtc-pillen  (0 reacties)
18-01-2015 01:32 · [nieuws] Nederlander Ang Kiem Soei geëxecuteerd in Indonesië  (3 reacties)
17-01-2015 01:27 · [nieuws] Brandstofprijzen opnieuw flink verlaagd  (0 reacties)
16-01-2015 02:13 · Indonesië gaat veroordeelde Nederlander executeren  (160 reacties)
05-08-2014 23:16 · [nieuws] Jakarta wil parkeermeters gaan plaatsen  (0 reacties)

nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen
Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 10-04-2012 09:20 BintangJan wrote:
AM,

In Kefa zijn ATM's.
jawel daar ben ik intussen achter, maar ik krijg steeds niet de bedragen die ik wil...


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 10-04-2012 05:18 erwin wrote:
Geweldig stukje leesvoer alweer. Graag een website met de foto's aub. Emoticon: Party!

Ik begrijp alleen jou adoratie van AC niet. Ik word telkens heel erg verkouden van die ondingen. Emoticon: Frustrated

In en te warme kamer zijn snel muggen die mij dus even zo snel steken. Ik ben thuis gewend om met open raam te slapen. ik heb nooit geen verwarming, ook niet als het vriest (maar bij strenge vorst hooguit het raam dicht). Warm is prima maar wel buiten.
Die foto's op een website gaan er helaas niet komen.


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Kefamenanu 10 april 2011

Timor Travel houdt van een goede dienstregeling. Ik wordt om 9. 54 uur gebeld dat ze in aantocht zijn. Precies om 10.00 uur laten we hotel Astiti achter ons. Tot volgende week, wanneer precies weet ik nog niet. We moeten nog wel even keliling want er moeten nog wat mensen opgehaald worden. Op tijd vertrekken is niet aan iedereen besteed. Waarom zou je ook al klaar staan of goed uitleggen waar het adres is. De chauffeur ergert zich zichtbaar. Het is dan ook bijna half 11 als we echt de stad uitrijden. Ik zit links vooraan, naast mij in de minibus een jongeman uit Jakarta en typisch Indonesisch gekleed, te grote beige broek met een te scherpe plooi, zestiger jaren schoenen, geruite blouse en een ruim jack terwijl het erg warm is, ook in de minibus. De airco is rusak. Dat worden dan een paar sweaty uurtjes.

In Oebobo moeten nog wat mensen een ticket kopen. Rp 75.000 voor de rit naar Kefa. Het gekke is dat dat maar net 5000 meer is dan de maximale busprijs die in de Lonely Planet van twee jaar geleden staat. Verder de passagierslijst invullen, 7 volwassenen en 2 kinderen. Er gaan ook nog wat pakketten en enveloppen mee. Die zullen dan op het kantoor in Soe, Kefa en Atambua worden afgeleverd.

We praten over vanalles en nog wat. Echter voor de informatie vraagt de jongeman de chauffeur. Hij wil naar Komodo en volgens zijn inlichtingen zou hij dan de boot moeten nemen in Atambua. Nu schijnt er inderdaad zo te zijn dat hier een paar komodovaranen rondlopen (hopelijk minimaal twee en/of van verschillend danwel vruchtbaar geslacht. Maar, hij heeft het echt over het eiland Komodo. Nee, zegt de chauffeur dat is toch niet hier. Even denken. Ergens bij Flores misschien? Sumba of Sumbawa. Eerst even het verschil tussen Sumba en Sumbawa uitleggen weant daar zijn ze het niet over eens. Maar waar ligt Komodo dan? Nou eh, misschien kan Anna jullie wat wijzer maken. Ik leg uit dat de varanen op Rinca en Komodo voorkomen, een paar aan de noordkust van Flores en dan blijkbaar ook nog een paar hier ergens. Maar het eiland Komodo ligt toch echt tussen Sumbawa en Flores. Hoe hij daar dan komt. Ik doe hem een aantal mogelijkheden aan de hand maar het best is toch Rinca bezoeken en dan vanaf Labuan Bajo. Oh ja, en hoe lang duurt dat dan en wat kost het? De chauffeur moet erg lachen en zegt tegen onze buurman dat het toch wel erg is dat uitgerekend ik hun uit moet leggen hoe en wat. Ze raken er niet over uitgepraat en al snel worden hier wat pijlen als proef afgeschoten en het hele arsenaal van Sabang tot Merauke besproken. Dan gaan we over naar (uitblijven van) het toerisme in het algemeen, tenminste op Timor, de politiek, de corruptie en natuurlijk Nederland. Hoe koud is het daar (sowieso niet altijd), hoe is het met Van Persie (ik zou het niet weten). Wat is er dan zo anders in Nederland. Zo'n vrfaag waarbij je niet weet waar je aan moet beginnen. Het bejaardentehuis, de creches, het "trekken" van de agenda's en het betalen van belasting komt aan bod. Hondenbelasting. Hondenbelastingggggg????? Ze gieren het uit. Dat is nou altijd een succesnummer. Gesprekstof genoeg.

Het landschap wordt geleidelijk aan mooier. Langs de weg wordt zout verkocht, een truc die op half 11 ligt in een niet ongevaarlijke positie. Wachtend op hulp met een paar stenen en een stuk struik op afstand. Dat heet een gevarendriehoek hier. Net zo gemakkelijk. Voor ons met engie regelmaat felgekleurde gezellig bussen die maar net op de weg passen dus niet de grote luxe Javaversies. Creatief beschilderd en volgestopt met bedenk het maar. Op het dak, aan het dak, aan de achterkant, levend en niet levend...

Drie en een half uur later zijn we Soe, een simpel eenstraatsstadje waar weinig te doen lijkt te zijn. Ik probeer alvast wat hotels te spotten voor de terugweg.
Na Soe wordt het allemaal nog mooier, schitterende vergezichten langs de slingerende weg
Mariam Bellini verzorgt de achtergrondmuziek. Net voor Niki Niki strijken we neer in een overwegend rose wegrestaurant. Padang. Ziet er goed uit maar.... geen groenten. Gvd, gisteren ook al niet. De maaltijd wordt gebracht en 10 minuten later halverwege komt mevrouw met een schaaltje daun ubi, vers gemaakt of ergens gehaald. Daar ben ik wel blij mee.

Het verkeer wordt minder, de bochten meer, de uitzichten nog mooier. Veel, heel veel tabak en dikke rijen kayu putihbomen. Links en rechts zeer brede "stenen tijdperk" rivieren. Ik noem dat altijd zo omdat ik me dat tijdperk zo voorstel. Wijds, het water lichtblauw grijs, niet doorzichting, veel zandbanken en stenen natuurlijk. Die stenen worden ook op grote schaal uit de rivier gevist. Ook Timor is een longsoreiland en de grote stukken weggevaagde bergen worden beschut door getraliede rivierstenen. Nog niet vaak gezien in Indonesie.

Om kwart voor vier check ik in in hotel Livero. Bagage naar binnen, even uitzoeken hoe het zit met internet en Aka, een plaatselijke gids ge-smst (met dank aan BJ/Jan). Om vier uur buiten. Kijken, rondlopen.
Kefamenanu, op 196 kilometer van Kupang wordt gewoonlijk afgekort tot Kefa. Daar heb ik dus een hele dag over gedaan. In dezelfde tijdzone ook verder naar het oosten en dat betekent dat het hier vroeger donker is dan in Kupang. De plaatselijke supermarkt is atas, boven wat hier betekent meer naar het noorden. Boven is nog een behoorlijk stuk lopen. Ook Kefa lijkt een zeer lange eenstraat stad/dorp te zijn. Groter dan Soe.
Op de terugweg word ik aangehouden door twee studenten. Ze studeren Engels op de universiteit en klampen iedere toerist aan om hun Engels in praktijk te brengen. Een van de twee is te voet en nadat we de toestand in de wereld hebben besproken loopt deze mee naar het hotel. Aardige jongens die me graag rondrijden alleen maar om het Engels te oefenen. Maar ze hebben een beter idee: ze gaan met hun guru wel even overleggen dat ik ze een uurtje les geef.... Help, ik weet niet eens hoe dat moet. Ze hebben me haast geen Engels horen spreken (zij Engels en ik Indonesisch) maar ze gaan ervan uit dat ik het minstens beter doe dan zijzelf. Ik ben toch ook geen native speaker.

Aan de overkant van het hotel nemen we afscheid. Ze hebben mijn mailadres. Geen toerist te zien hier en ik voel me eigenlijk een beetje schuldig. De jongens van het hotel kijken geamuseerd en vragen wie dat waren. Ja. op de een of andere manier heb ik het altijd druk hier, en ik ben er nog maar net. Nederland of Indonesie, geen verschil.

Aka zal tussen 7 en 8 naar het hotel komen. Eerst maar eten dan, ayam bakar met lalapan van superkwaliteit. Tegen kwart over 8 komt Aka de lobby binnen en begint meteen te praten er is geen speld te krijgen. Vraagt hoe lang ik in Kefa blijf. Dat is 2 dagen maar ik krijg antwoord voor tours voor een dag of 5. Het kost me veel moeite om duidelijk te maken dat dat niet de bedoeling is. Ik vind 2 dagen achter elkaar meer dan genoeg, in tijd maar zeker ook in geld als ik naderhand de prijs hoor. Twee miljoen is behoorlijk. Dan nog het pinprobleem. En, ik hoef niet alles te zien in een keer. We hebben een afspraak voor morgenochtend 8 uur en donderdagavond word ik afgeleverd in Atambua. Mijn eigen plan was om na een paar dagen naar Soe te gaan en ik moet mijn eigen plan ook maar volgen. Ik heb er nog niet helemaal het goede gevoel bij.

Geen WiFi of hotspot hier. Het hotel vermeldt internet te hebben maar ze bedoelen daarmee dat dat in een warnet aan de overkant van de straat is. Knippen en plakken dan maar...

salam manis
AM



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

ibusas
Gebruiker
User icon of ibusas
spacer line
 

Toch wel goed te lezen hoor, ondanks het geknip en geplak. Laat je niet ompraten he!



Kembang
Gebruiker
User icon of Kembang
spacer line
 

Genoten van je verhaal , gewoon door blijven ademen en zo min mogelijk springen en huppelen Anne-Mieke, ha.haaaa Emoticon: Shiny Emoticon: Shiny
Leuk om te lezen dat álle geloven eensgezinds zijn....waarom kan dat niet over de hele wereld, hé?? Zónder extrimisten!!
Geniet lekker en ik geniet met je mee Emoticon: Yes! Emoticon: Yes!



barubagus
Gebruiker
spacer line
 

Prachtig verhaal, ik ga in juli naar Naumere en dan naar het oosten rinchting Rote, laramnuka etc.
Blijkbaar te laat geboekt.



Jeroen
Beheerder
User icon of Jeroen
spacer line
 

Email-adres is vervormd om spam tegen te gaan. Klik hier om naar het profiel van deze gebruiker te gaan.AM; betreffende het 'verboden' woord, dat is e-scorte wellicht, zonder het streepje. Dat is gedaan omdat dit goed is/was voor 2/3 van de automatische spam op dit forum.

En nu ik je verhaal lees... 'moet' ik dat eigenlijk ook zien. Schitterend. Kreeg er haast kippenvel van! Emoticon: Party!



45havana
Gebruiker
spacer line
 

Hoi Anne-Mieke,dat je maar 2jt uit de pinautomaat kan pinnen heeft niets met het apparaat te maken of de indonesische bank maar met je eigen bank in nederland.Hier in Bandung heb ik het zelfde probleem.De bank in nederland heeft de beveiliging aangescherpt over onze rug.Eerst kon ik 2x 2,5jt pinnen voor 2xE2,25.Nu kan ik maar 2x1,5jt voor 2x2,25 pinnen.Heb het probleem al bij de ABN naar voren gebracht en dat werd mij dus verteld.Uiteindelijk ben je als consument altijd het Haasje.Verder nog een prettige vacantie,lees je reis verhalen graag.



Yerun
Gebruiker
User icon of Yerun
spacer line
 

Klopt, nederlandse banken hebben sinds 1 januari wat truukjes uitgehaald. Schijnbaar is Indonesie ineens een risico-land geworden per die datum. Prutsers zijn het.. die banken dan.



Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Kefamenanu woensdag 11 april

Als ik om half 8 ga ontbijten is Aka al in de lobby. Een kwartier later blijkt dat hij de auto nog moet regelen en alvast Rp 500.000 wil hebben. Uiteindelijk is het tegen half 9 dat we vertrekken. De chauffeur Sem, van koninklijke afkomst is voor komen rijden in een. Toyota fourwheel drive in erbarmelijke staat waarvan geen enkele deur goed sluit en binnen zo ongeveer alles kapot is. Ik zal het vooralsnog maar onder de categorie avontuur indelen. Lopen doet ie ook niet lekker.

We gaan eerst naar Aka´s huis omdat hij graag wil dat ik kennis maak met de familie, mevrouw Aka en vier van de zeven kinderen zijn thuis.
Dan even langs de kerk die destijds door Nederlanders is gebouwd. En naar de markt van Oelolo. Om pinang en sirih te kopen voor de huishoudens die we straks gaan bezoeken en intussen bedenk dat ik meteen een paar schoenen met profiel kan kopen. Aka heeft gisteravond even naar mijn schoenen gekeken maar ik zag hem twijfelen. Dan weet ik genoeg, dat betekent slecht begaanbare wegen, hoe kort ze ook zijn. Ik heb niet eens nagedacht over wandelschoenen, laat staat bergschoenen of zoiets. Op de markt veel gedroogde vis, tabak, zout, fluoriscerende roze drankjes, honing, TNI (de plaatselijke afkorting voor Tentara Negara Indonesie) het leger dus, maar ook een fantasieafkorting voor alles waar een flinke dot alcohol in zit, de Timorese arak zeg maar (in Kupang wordt dit ST, genoemd, dat je uitspreek als es teh maar Sopi Timor betekent). Het is kwart voor 10 maar de mannen hebben er de vaart al stevig inzitten. Vanmiddag ligt hier iedereen te slapen, zeg Aka. Hebben ze een week om bij te komen want de markt is wekelijks en het alcoholpercentage is variabel maar zeker +35. In dezelfde hal (natuurlijk drank en gokken) zijn mannen in de weer met nummers, dobbelstenen en balletjes en opgerolde papieren Rupiahs. Er wordt steeds aan mijn armen getrokken dat ik vooral foto's moet maken. Don't you worry. Dan nog een paar trendy gympen voor de gelegenheid met een Wibraprijs en de pinang, sirih en kapur kopen. In Nederland nemen we soms een bloemetje mee of een fles wijn, hier pinang en sirih. Aka maakt van de net gekochte voorraad een stuk of 10 verschillende zakjes. Het nieuwe Yamaha model wordt ook gepromoot al dan niet op afbetaling. Aan welke slechte weg in Indonesie je ook woont, je komt een heel eind met de motor.

Op bezoek bij het koningshuis. Er zijn vier koninkrijkjes in Timor, te vergelijken met de sultanaten in de moslimgebieden. De gebouwen komen zo uit de Nederlandse koloniale tijd. Don, een van de prinsen is wel thuis maar de rest van de familie is druk met vanalles. We kunnen alleen de graven bekijken en de pondok waar de ceremonies worden gehouden. Don heeft gemengd bloed inclusief Nederlands maar kan zo voor een Afghanistani doorgaan. Hij rapt, spreekt goed Engels, schrijft romans en zoekt nog een Nederlandse jonge dame.
De laatste koning is in 1991 overleden. Don en Aka spreken over hem met Beliau. Aka vraagt of ik weet wat dat betekent (beliau is een overtreffende trap van "dia" en dan gaat het over de meest voorstaande personen dus in dit geval de koning maar zo wordt God of Allah gesproken in de 3e persoon). Het antwoord is dus ja. Aka doet er nog een schepje bovenop en is plaatsvervangend trots op mij. "Ze" is al 60 keer in Indonesie geweest (maar dat is niet waar) en "ze" weet alles (inderdaad veel maar niet alles).

Even later zijn we bij een ikatweverij waar nog natuurmaterialen worden gebruikt. De katoenwatten worden tot garens gesponnen. De indigoplanten worden vermengd met kalk en citroen in kookpotten gestopt en dan het katoenen garen erin. Het stinkt verschrikkelijk. Om alleen al de goede kleur te verkrijgen kost veel tijd en geduld. Dan nog het weven waarbij hier een soort batiktechniek wordt gebruikt. Een kain ikat duurt maanden voordat het klaar is. Eerst eten: nasi goreng met een gebakken ei, geen bumbu's. Gewoon bij iemand in de woonkamer. De jeugd des huizes kijkt naar een virtuele interactieve voetbalwedstrijd. Nog nooit gezien. Ik wist niet eens dat het bestond. Het duurde zelfs 10 minuten voordat ik het doorhad...

Dan echt van het vlak geplaveide pad af. De asfalt wordt asfalt met gaten, de gaten worden serieuze stenen, de stenen worden zand, de weg een pad, smaller, een spoor, modderkuilen. De jeep wordt flink door elkaar geschud, inclusief wijzelf, een fles Aqua komt vanzelf naar beneden op mijn borstbeen. Het landschap is weids, glooiende vlaktes met grazende koeien, mensen op blote voeten en soms rubberen slippers. Mooi, sereen en ver, ver van de "echte" wereld. En regen!
Bovenop een heuvel waait het windkracht 10. In de verte glimpen van de zee.

We zijn in Temkessi. Dat wil zeggen eerst nog een paar honderd meter naar boven klauteren over de stenen die niet altijd vast liggen. Het is goed mikken waar je je voeten zetten en het duurt dan ook even voordat we boven zijn. Eer is net een grote boom omgevallen een paar weken geleden en we kruipen er onderdoor. Ze hebben iets met het getal 7 in Temkessi. Er zijn 7 jaarlijkse rituelen zoals dat er eens in de 7 jaar jonge mannen met een witte geit op hun rug naar de top van de zo ongeveer recht omhoogaande gaan, het neest slachten, roosteren en helemaal opeten. Daarvoor geen toch terug naar beneden. Eer zijn 7 periodes in het leven, de geboorte, de mens als kind, als volwassene, het huwelijk, de wijsheid op latere leeftijd en tenslotte de dood. 7 mannen die iets moeten beslissen, zoals het dak dat nu kapot is van een van huizen. Dat komt straks een zitting van met 7 of 14 mensen, eh pardon mannen (in elk geval een veelvoud van mannen maar zoveel wonen er hier ook weer niet...) De huizen, hutten hebben een dak dat tot bijna een de grond reikt, warm genoeg in het koele seizoen of na zonsondergang en koel genoeg als de hete zon boven Timor brandt. Ook hier ikat. Een van de vrouwen des huizes bied mij betelnoot (sirih pinang). Ik bedank vriendelijk en leg uit dat ik na drie keer proberen dat niet meer doe. Ik kan er niet tegen. Ben binnen een paar minuten de weg kwijt, mijn hoofd slaat op hol. Ik ben beter bestand tegen een half flesje arak dat langzamer zijn werk doet.
En dan spotten we ineens solar! Het ziet er niet uit natuurlijk, de moderne tijd bovenop een eeuwenoude traditie. Maar ook dit is 2012 en waarom niet. Kunnen ze in hun eigen elektriciteit voorzien. En het was een cadeautje van de regering (is waarschijnlijk ook goedkoper dan hoogspanningskabels aanleggen).

Ik vraag en vraag me af wat mensen hier de hele dag doen. Zo geisoleerd van de buitenwereld. Het kost al 20 minuten om "beneden aan de straat"te komen. We zijn daarstraks in geen kilometers ook maar een voertuig tegengekomen. Onder begeleiding van kletterregen hobbelen en glibberen we naar beneden.
En al die tijd legt Aka vanalles uit over de multifunctionele lontarpalm, kan ik nu eindelijk de betelnootpalm onderscheiden, over cassave en veel andere dingen die ik al een tijdje weet.
Sem zegt tegen Aka dat we moeten tanken. Hij heeft die ochtend voor Rp 50.000 getankt en het einde is in zicht. Aka vraagt aan mij die Rp 50.000. Ik ben verbaasd, ik had vanochtend toch alvast Rp 500.000 gegeven. Geen antwoord buiten "tidak apa apa ya" Ik pak Rp 50.000 uit mijn portemonnee en geegt het aan Aka. Of ik er misschien nog 9 heb..... Huh? Wat bedoel je? Ja, misschien wil ibu alvast alles betalen. Het is 15.00 uur en we zijn nog lang niet thuis. Ik heb hier geen lekker gevoel bij maar geef wel de rest van het gevraagd. Met 1 miljoen is vandaag dan betaald. Ik probeer de dingen te analyseren en te snappen maar omdat er nooit openheid van zaken is, is dat verloren energie. Ik weet alleen dat dit niet goed voelt. Nog nooit meegemaakt ook. Dit is ook het hoogste bedrag dat ik ooit betaald heb maar wat me niet aanstaat dat er geld gevraagd wordt vooraf. Ik voel me erg ongemakkelijk en weet even niet wat ik hier mee aan moet.

Ik heb geen sterke rug en of het een nu met het ander te maken heeft weet ik niet maar voordat we tegen vieren bij de arakstokerij zijn begint de pijn in mijn onderrug op te komen. Ik kom moeilijk uit de auto. De laatste keer was 4 maanden geleden in Sulawesi. Ik bedenk me intussen da ik morgen weer zo'n rit heb in een hardnekkige jeep en over slechte wegen, en pas laat in Atambua. Dat gaat ik niet trekken. In Sulawesi was ik niet alleen toen en nu wel.

We bezoeken de arak"farm" maar dat heb ik al vaker gezien en mijn gedachten zijn meer bij de oplossing voor morgen dan met de arak. Verderop de uitgedroogde schaarse rijstvelden van Timor en overal waar we kijken tabak en nog meer tabak.

Nog langs Sonaf om vervolgens naar om Alex te gaan die ook blauw bloed heeft in Kefa woont en een houtgesneden koning in de voortuin heeft staan. We drinken koffie en praten over de tijd van om Alex in Nederland, de bloembollen waarvan ik zeg dat die eigenlijk hun oorsprong in Turkije hebben. We hebben het over het veranderen van Indonesie, mijn trips naar Indonesie, "mijn" Indonesisch, Bali en.... Facebook. Om Alex lijkt me niet echt een jonge man dus ik ben verrast.

Terug in het hotel zeg ik tegen Aka dat we een probleem gaan krijgen morgen met mijn rug en dat het niet slim is om nog een keer zo'n rit te hebben. Maar ik hoef me niet druk te maken, morgen hebben we een andere auto, dat de weg slecht is, is maar een klein stukje (kan net genoeg zijn voor nog meer ellende) we vertrekken pas om 9 uur en we zijn om 3 uur in Atambua. Het zint me niet. Zes uur tegen wil en dank en dan nog meer kampungs (met alle respect maar ik heb er echt al heel veel gezien op Flores, Sumba, Alor en eerder op Timor ook) en dan ook nog tegen de hoofdprijs (dan morgen zeker in verhouding).... ik zie het niet zitten. Maar Aka houdt vol en lijkt niet te snappen dat ik het meen. Het kan wel zo zijn dat we hebben afgesproken voor morgen maar dit gaat gewoon niet. Ik biedt aan dat ik na een paar dagen "rust" in Soe iets kunnen afspreken maar Aka praat er gewoon overheen.
Ik spreek af dat ik om 9 uur vanavond iets laat weten hoe en wat. Eerlijkgezegd ga ik liever morgen naar Atambua rechtstreeks.

Badderen, verhaal bijwerken en ik krijg een sms uit Nederland met de vraag of alles goed is met mij want er is een aardbeving geweest. Ik weet van niks en na een kwartier begrijp ik dat het 250 zuidoost van Banda Aceh loos is. Daar ben ik pakweg, zo'n 4000 kilometer vandaan.

Eerst maar eten rijst, perkedel vis en saus en 10 minuten later…ik schrik me helemaal dood; de rechterkant van mijn tong heft ineens twee grote zwellingen. Ik voel niks en ik heb het gevoel dat ik niet goed kan praten… Maar even aanzien hoe dat gaat. Ik zou ook niet weten wat ik er moet doen. Een bumbu die dit veroorzaakt? Het is inmiddels 9 uur en ik sms Aka dat het echt niet gaat morgen. Met mijn rug gaat het niet echt lekker en die tong zint me niet.

Misschien maar gewoon met de travel naar Atambua.

Salam manis.

PS: da's dan lekker geregeld met de bank. Het betekent dat zo ongeveer elke dag moet pinnen. En hoe doen mensen dat die er echt veel geld doordraaien....? Ik ga daar na mijn vakantie toch wel even achteraan




Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

ibusas
Gebruiker
User icon of ibusas
spacer line
 

Nou, luister naar jezelf en wat nou weer met de tong? Sterkte...
En over de aardbeving en de zware nabevingen: gelukkig is de tsunami waarschuwing net ingetrokken. Wel casualties door de ontstane paniek.
Emoticon: Bye bye



elsbeth
Gebruiker
spacer line
 

Zeker even goed in de gaten houden Anne Mieke.
Weet je inmiddels al wat meer, is het al geslonken? Het kan een allergische reactie zijn op iets. Heb je antihistamine in je medikit?



elsbeth
Gebruiker
spacer line
 

Anne Mieke, laat je morgenochtend even weten hoe het met je is? Ik maak me een beetje ongerust, al zal iemand als jij niet in 7 sloten tegelijk lopen.
Maar een allergische reactie (als het dat is) is niet ongevaarlijk. ga alsjeblieft bij twijfel naar een dokter.
En veel op je buik liggen, als tegenhanger van al dat zitten in de bus. Komt je rug weer een beetje in normale vorm!




Milani
Gebruiker
spacer line
 


Gaat het ondertussen weer Anne Mieke? Is de vis niet de boorsdoener geweest van je opgezwollen tong?
Is je rug ondertussen weer ok ?

Geniet van je van je verhalen en hoop vlug wat te vernemen.

Je sms ontvangen.





Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 11-04-2012 02:09 Jeroen wrote:
Email-adres is vervormd om spam tegen te gaan. Klik hier om naar het profiel van deze gebruiker te gaan.AM; betreffende het 'verboden' woord, dat is e-scorte wellicht, zonder het streepje. Dat is gedaan omdat dit goed is/was voor 2/3 van de automatische spam op dit forum.

En nu ik je verhaal lees... 'moet' ik dat eigenlijk ook zien. Schitterend. Kreeg er haast kippenvel van! Emoticon: Party!

Ik had het na een tijdje door. Je hebt me de vorige keer het lijstje gestuurd mar ik wist even niet zo snel waar ik het terug kon vinden. Ik gebruik dat woord wel vaker, maar ik bedoel er gewoon het Franse werkwoord mee.


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Terima kasih untuk suport.

Dankjewel allemaal voor de reacties. Het is soms moeilijk om met een been in Nederland te staan en een been in Indonesie. Ik merk ook dat ik in de taal niet gewoon aan het vertalen ben in mijn hoofd maar gewoon de hele mimiek erbij.

Ik zal niet alles doen of zeggen zoals een ander en ik schrijf het op zoals ik het op dat moment ervaar (en dat kan een paar uur of een dag later zomaar anders zijn). Ik kom zelden iemand tegen die op deze manier reist. Dat maakt het soms eenzaam maar ook uniek zowel voor mezelf alsook voor de mensen die ik op mijn reis tegenkom.

Dankjewel allemaal. Fijn om te lezen.

gr
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Kembang
Gebruiker
User icon of Kembang
spacer line
 

Anne Mieke...ik heb je verhaal gelezen....a.u.b. wees alert op je gezondheid meis....
en inderdaad je reist alleen en je ben afhankelijk van de personen om je heen.
Die Aka....even mee opassen, ik kreeg de rillingen toen ik las hoeveel je al hebt gegeven...1 miljoen Rph is wel ég veel....
Reist lekker verder en geniet van alles om je heen, ik kijk alweer uit naar je volgende verhaal..... Emoticon: Party!



Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 12-04-2012 12:38 Kembang wrote:
Anne Mieke...ik heb je verhaal gelezen....a.u.b. wees alert op je gezondheid meis....
en inderdaad je reist alleen en je ben afhankelijk van de personen om je heen.
Die Aka....even mee opassen, ik kreeg de rillingen toen ik las hoeveel je al hebt gegeven...1 miljoen Rph is wel ég veel....
Reist lekker verder en geniet van alles om je heen, ik kijk alweer uit naar je volgende verhaal..... Emoticon: Party!

Ik ben niet zo afhankelijk hoor. En met dat oppassen. 1 miljoen is veel maar niet helemaal ongewoon in gebieden waar je verplicht bent een gids te nemen. De prijzen hier liggen anders dan op Java of Bali, de noodzaak voor een gids ook. Helaas maken gidsen vaak gebruik van standaardroutes en stops en houden niet altijd rekening met de wensen of historie van de gasten. Het is een groot verschil of je voor de 1e keer in Indonesie komt, nog maar weinig weet van vanalles en nog wat en ikzelf bijvoorbeeld.
Ik heb gisteren 3 weefgetouwen gezien (plus wat ik ooit eerder al gezien heb) bijvoorbeeld en het arakproces (ook al eerder). Ik hou van de natuur maar de focus is dan toch de homeindustry en de adat.

De jeep die we gisteren hadden rammelde aan alle kanten en de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik dat miljoen uiteindelijk wel veel vond. Echter de afspraak over de prijs was geen discussiepunt. Tawarren was niet mogelijk en ik was toch akkoord. En ik weet ook niet waarom ik dan midden op de dag het totale bedrag betaald moet hebben. Het komt op mij toch als wantrouwen over. Nou ja allemaal zaken die ik niet gewend ben. Ik heb een paar jaar geleden op Sumba ook prachtige adathuizen gezien gewoon met een chauffeur die de lokale taal sprak en daar heb ik toen de helft voor betaald. Verder kan ik dat miljoen ook niet delen met iemand. Ik had me in eerste instantie toch een beetje om laten praten voor 2 dagen in plaats van 1 dag die ik van plan was. Nog afgezien van het geld is het net zoals Elsbeth zegt, dat is gewoon niet bevorderlijk voor je rug. Ik had zelf beter moeten weten.
Maar goed, ik heb Aka gisteravond netjes laten weten dat het echt niet door zou gaan vandaag. En toen met dat gedoe met die zwelling van mijn tong. En het horten en stoten in zo'n jeep kun je gewoon niet opvangen. Ik hou me me vandaag ook voor mijn doen redelijk koest.

Straks het vervolg.

gr
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Atambua, donderdag 12 april

Het is druk in de lobby. In de ontbijtzaal is bijna alles al opgegeten en trek ik de aandacht van een paar groepjes mannen. Het is meteen onrustig. Die met de meeste berani komt met een opengevouwen notitieboekje naar mij toe. Waar ik vandaan kom en of ik maar meteen mijn naam, adres en telefoonnummer op wil schrijven. Dat wordt dan valsheid in geschrifte vandaag. Nog geen twee minuten later nummer twee. En wat had ik nou alweer opgeschreven.....?
Lekker muziek uit Timor l`Este met een mix van Indonesische en Portuguese up-tempomuziek maar jammer genoeg besluit een van de dames het cassettebandje te wisselen en even later "Waarom huil je toch nona manis"......(in het Nederlands dus) ik moet er wel om lachen.

Bij de receptie nogmaals de travels proberen te bellen maar het lukt niet. Ik vraag of een van de hoteljongens dan even met mij naar het kantoor kan rijden. Echter Timor Travel zit vol vandaag, ze hebben morgen om 11.00 uur nog wel plaats. Ik vind Kefa niet leuk genoeg om nog een dag te blijven. Er zou nog een andere travel zijn, of misschien toch niet. Verhuisd? Onverrichterzake terug naar het hotel. Ik ga de bus nemen heb ik besloten. Zo eentje waar ik een paar dagen geleden achterhing. Met autobanden, rijstbalen en misschien wel kippen mee. Twee uur naar Atambua moet te doen zijn.

De terminal is vlakbij en een van de jongens loopt even met me mee.
Er staat al een bus klaar, maar die zit al behoorlijk vol. De bijrijder heeft al een mooi plekje voor me in gedachten. Mijn koffertje gaat het dak op maar mijn handbagage met met hele identiteit en waardevolle dingen wil ik toch mee in de bus nemen. De plaatsen zijn smal en er maar net genoeg plaats om alle voeten kwijt te kunnen. De bijrijder zal het wel regelen met een andere dame en haar vertellen ergens te gaan zitten. Dat voelt niet zo fijn en ik zeg dat ik dan wel op de volgende bus zal wachten. Van iedereen die in de buurt staat gaat meteen commentaar op. Het zijn wel twee plaatsen, eentje voor mijn handbagage. Dus dubbel betalen, Rp 40.000. Ik vind het allang goed en nog voor 10 uur vertrekken we richting Atambua. Maar meteen langs een klimmende en slingerende weg.

Alweer die gezellige en vooral Ambonese muziek. We stoppen af en toe voor het in- en uitlaten van passagiers, sigaretten voor de chauffeur, boodschapje afgeven, snacks kopen, even de familie gedag zeggen..... zoals overal in Indonesie. Een mevrouw naast mij heeft een ketting kom met....... rijksdaalders met Wilhelmina erop. Ik vraag waar ze die vandaan heeft, maar ze verstaat me niet, spreekt geen Indonesisch, haar meereizende buurvrouw ook niet. Een man achter ons vertelt dat het geen echte rijksdaalders zijn, want het is susah sekali om die nog te vinden tegenwoordig. Nou, in Nederland ook hoor vertel ik hem, maar ik moet er wel achteraan vertellen dat dat komt omdat we inmiddels alweer 10 jaar de euro hebben. Oh ja natuurlijk.

Hoe verder Timor in hoe mooier het landschap wordt. Glooiende graslanden met grazende bruine koeien met een witte pantat, veel loofbomen met fijn blad en pampa-achtige grassoorten met witte pluimen en de bergen op de achtergrond. En weer tabak, hele bossen met tabak.

Ik ben een stuk Lonely Planet vergeten te kopieren (het hele boek meenemen doe ik niet altijd) en mis het Atambua stuk (niet dat dat meer dan een hele bladzijde gweest zou zijn). Heb een pdf-je gekregen via de mail maar dat waren te veel mb's voor de simpele warnet. Het hotel wordt een blind date en wordt Timor Hotel geannexeerd met Timor Travel. Het hotel is kanariegeel geschilderd met buiten veel bloemen. Het ziet er buiten beter uit dan binnen behalve die LG flatscreen dan weer. Maar MET Wifi.

Eerst mijn vervoer naar Soe regelen voordat dat straks weer niet goedgaat. We zullen 4 uur onderweg zijn overmorgen. Ik maak er 5 uur van. Ook maar meteen een auto met chauffeur voor morgen. Ik wil bij de grens kijken (grenzen hebben op mij een onwaarschijnlijke aantrekkingskracht) en misschien een strand aan de westkust en er is vast nog wel wat meer te zien.

Ojek John brengt me naar het centrumpje. Atambua is de tweede stad van Kupang en volgens de Lonely Planet een scruffy town. Ze bedoelen waarschijnlijk een rommelig stadje zonder iets te zien of te doen. Dat is ook wel waar en daarmee erg Indonesisch. Er wordt veel gebouwd en op veel plekken is de cement nog maar amper droog of het is al in gebruik.
EN ze hebben een BNI die 2 miljoen Rupiah uitspuwt, maar een keer, dat wel. Naast de BNI een winkel vol met religieuze beelden. Christus met een rood gewaad (waar is dat grote beeld jaren geleden van mijn moeder gebleven....?) van 10 cm tot ware grootte, Maria's, Maria en Jozeffen met en zonder hun nieuwgeboren kind, rozenkransen.

Staalblauwe wolken in de verte, er worden haastig anti-regen maatregelen genomen. Komen er in Kefa, Soe en Kupang nog een paar toeristen, hier zeker helemaal niet. Ik word voortdurend gevraagd of ik uit Dili kom of dat ik er heen ga. Sommige worden wel erg uitbundig als ik in de buurt kom. Ik heb een beetje een dierentuingevoel maar dan aan de verkeerde kant van de tralies.

Atambua is niet bezaaid met warungs (of ze zijn op dit tijdstip allemaal dicht). Ik vind een zeer dubieus en donkere warung en daar dan maar het gewone recept van rijst, groenten en vis.
Buiten gaat het geschreeuw weer verder en is bule vandaag het meest gehoorde woord in de stad. Wat ze normaal op de televisie zien komt nu onaangekondigd en heel dichtbij langs. Af en toe zou ik hier het liefst met een nikab over straat gaan.

Ik moet maar eens wat funshopping gaan doen. En, daar zijn ze dan de eerste vcd's met muziek uit Timor en Timor l'Este. Een mooie (fout?)houten stamper en vijzel lijkt me toch net iets gemakkelijker straks in Nederland in plaats van de staafmixer voor de eenpersoons kookjes. Met de bijna zwarte lucht wordt het natuurlijk hujan besar, maar oh wat lekker in het hete Atambua.

Ik krijg John niet te pakken om me terug naar het hotel te brengen. Maar met net een paar uur hier ben ik natuurlijk allang gespot en weet iedereen blijkbaar waar ik logeer. Er bieden zich veel ojeks aan, ik krijg geen respons van John, sms komt ook niet aan (geen leesbevestiging tenminste) en een van ojekrijders zet zijn motor aan de kant en zegt me terug te brengen naar het Timor hotel. Ik ben even bingung maar ik stap toch maar op. Dat was niet zo'n goed idee. Waar gaan we in godsnaam naar toe? Het hotel was toch niet zover? Hier hadden we toch al linksaf gemoeten? Ik herken de weggetjes niet, de huizen worden minder, de bossen meer...... Ik vraag waarop we zo'n eind omrijden en hij antwoord door naar links te wijzen dat daar het hotel ligt. Ik weet het niet. Ik weet niet wat nu precies de bedoeling was. Bij het hotel betaal ik Rp 3000. De normale ritten naar het centrum zijn Rp 2000 en ik wil alvast "iets" voor zijn, wat dat iets ook is. Fout. Tambah lagi, zegt ie. Er moet nog wat bij, Rp 2000 om precies te zijn. Hoe zo, weet ik niet. Ik betaal nu toch al meer dan de normale prijs. Tambah lagi, Rp 1000. Oh het wordt al minder. Ik tambah helemaal niks meer. Ik sta in de stand om meteen verder te lopen maar de ojekrijder probeert nog dat het wel erg jauh van de stad is. Ver? Dat is het helemaal niet, maar jij maakt er zelf een lange rit van.... Discussie gesloten. Jammer dat John niet meer heeft gereageerd.

Ik wordt gebeld door een nummer dat ik niet ken dus moet nu even op mijn hoede zijn. En nog 6 keer daarna. Wie wil mij zo graag spreken. Even niks doen helpt. Maar er is uiteindelijk niks om me zorgen over te maken. Van hetzelfde nummer krijg ik een sms. Het is Abroos die ik boodschappen uit Nederland kom brengen. Ik had alleen zijn nummer niet maar wel van zijn vrouw. Een half uurtje later kom Abroos naar het hotel. We praten wat en ik zit op het puntje van mijn stoel om te horen dat hij uit Flores komt, want dat wist ik nog niet. Uit Bajawa nog wel dus ik zit helemaal te glimmen. Er is tegenwoordig een rechtstreekse boot op dinsdag vanuit Kupang naar Aimere, een uur zuid van Bajawa. Da's mooi om te weten. En het mooiste strand in de buurt (=1 uur rijden...) zou Tanjung Sebastian zijn.

De hoteljongens zijn druk met Baygon in de weer en ik heb zelf ook al vanalles gespot dat ik liever niet op mijn kamer wil hebben. De WiFi van het hotel blijkt een knipperverbinding te zijn. Ik ben dan weer wel, dan weer niet aangesloten. Er over klagen heeft niet zoveel zin. De receptioniste heeft er geen verstand van. Volgens haar is het op de kamer niet mogelijk en in de lobby wel. Mijn kamer heeft de deur in de lobby en heeft 4 streepjes signaal dus daar ligt het niet aan. Mijn ProRailmail checken gaat hiermee echt niet.
Ik besluit er vandaag maar een rustdag van te maken en gewoon maar eens naar de televisie te kijken. De aardbeving wordt breed uitgemeten op alle zenders. Sterker nog, ik ga de deur niet eens meer uit. Ik bestel een nasi goreng (met worstjes...) en zometeen lekker vroeg geslapen. Past helemaal bij deze uithoek van de wereld.

De zwellingen op mijn tong zijn nu bijna verdwenen maar het rare gevoel alsof ik tandartsverdoving heb gehad, niet. Ook mijn rug is weer rustig. Morgen vast weer nieuwe belevenissen.

Selamat tidur!
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

siebjans
Gebruiker
User icon of siebjans
spacer line
 

Hee Anne Mieke,

Je hebt mijn zwager ontmoet lees ik.
Nogmaals hartelijk dank Emoticon: Party! Emoticon: Party!




http://www.nuafhalen.com (nieuwsgierig wat af te halen is? kijk zelf eens)

Kembang
Gebruiker
User icon of Kembang
spacer line
 


Wat vervelend voor jou dat je John niet te pakken kan krijgen....heb je hem al vantevoren geld gegeven? Misschien een dank je wel en niet meer terug komen, dat kan ook hé??
Fijn dat je tong is geslonken en hopende dat je niet veel last meer zal krijgen van je rug.
Heerlijk hoor als ik lees wat je allemaal meemaakt, ik ben best jaloers op je....
Trouwens spreek jij dan vantevoren geen prijs af met de chauffeur? Of is het meer van...je ben een vrouw alleen en je durft niet tegen me op?? Tja....ze proberen toch om meer te vangen....maar we mogen nog steeds niet klagen een bule is altijd rijk Emoticon: Shiny



Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Kembang, ik denk dat je het erger maakt dan het is. Het stikt hier van de ojeks.

Ik denk dat je sommige dingen echt verkeerd leest. Ik schrijf toch nergens dat vooraf geld gegeven heb? Ik heb John voor de rit naar de stad betaald en hem een sms gestuurd om mij weer op te halen. De andere ojekrijder probeer een slaatje te slaan omdat hij dacht dat ik niet weet hoe het hier werkt.
Verder spreek ik natuurlijk een prijs vooraf af met een chauffeur, dat is toch logisch. En ik heb er zeker geen last van dat ik een vrouw ben. Ik heb ook geschreven dat oost Indonesie gewoon duurder is. Dat kunnen hier mensen wel beamen. En als het echt zo is dat ik een paar dagen veel te veel betaald heb dan is dat maar zo. Ik probeer ook altijd naar het eindprodukt van de reis te kijken. En alles is relatief. Ik ben over een paar dagen in Kupang en mis mijn Australische wijn. Die kost hier goudgeld maar zoiets doe ik wel gewoon als ik daar zin in heb.


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 13-04-2012 09:25 siebjans wrote:
Hee Anne Mieke,

Je hebt mijn zwager ontmoet lees ik.
Nogmaals hartelijk dank Emoticon: Party! Emoticon: Party!

Yep zwager ontmoet. Hij heeft me aangeboden om eventueel als ojek te fungeren, maar ik heb het gewoon te druk, haha. Morgenochtend ook alweer naar Soe.
Atambua is overigens helemaal zo gek nog niet buiten het centrum. Het verdient het bij nader inzien niet om als scruffy afgeschilderd te worden. En de omgeving is hier prachtig. Enfin, je leest het later.


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Atambua vrijdag 13 april

Slecht geslapen. Mijn bed is hard met spiraalveren die af en toe ongemakkelijk in mijn lijf priemen. Om 3.00 uur herrie voor het hotel (mijn kamer is aan de voorkant vlak bij de ingang. Heel irritant als mensen geen rekening willen houden met de algemene rusttijden. 3.00 uur 's nachts lijkt me algemeen genoeg.

Ik wil om 7 uur opstaan, heb om 8 uur met de chauffeur afgesproken maar om 6.30 uur wordt ik gesmst door een nummer dat ik niet ken.

Pgi ibu, sy su tggu di dpn
Goedemorgen mevrouw, ik wacht al voor het hotel


Ini siapa?

ibu yg mau cater oto ini, hri, tmr trefel
Mevrouw wil vandaag toch een auto charteren met Timor Trave
l


Ya tapi sy pesan jam 8. Skrg set. 7. Belum bangun dll.
Jawel maar ik heb om 8 uur besteld. Het is nu half 7. Ben nog niet wakker etc.


Pgi ibu, nti jm 8 jmpt di mna?
Goedemorgen mevrouw. Waar kan ik u ophalen straks om 8 uur


Di depan hotel aja.
Gewoon voor het hotel


Even nog snel mijn ogen dichtknijpen zit er niet meer in. Drie kwartier later twee bammetjes met Blue Band en ananasjam. Veel gele kleurstoffen dus om de dag mee te beginnen. De nasi goreng was met ketchup gebakken en daar hou ik niet van.

De receptie belt me om tien voor 8 dat de chauffeur er (weer) is. Ik denk dat Timor Travel hem op het hart gedrukt heeft om vooral goed op tijd te zijn. De chauffeur stelt zich voor als Migun en we nemen even de route door. Ik wil richting grens van Timor l'Este en naar Tanjung Sebastian en verder zien we wel wat er voorbij komt tenzij Migun een idee heeft.

Eerst naar Atapupu dat aan zee ligt en een haven heeft. Van hieruit gaan boten naar Surabaya en naar Kalabahi op Alor. Maar eerst uitzicht op de zee beneden langs een weg waar bijna niemand lijkt te zijn. Beneden aan het strand zwaaiende en lachende kinderen die net uit een houten bootje zijn geklauterd. De haven liggen in een langgerekte smalle baai, dan gaat de weg verder naar Mota'ain, eerst de politiepost, dan immigratie en de grens voorzien van twee nieuwe meditterana torens in wit en rood. Farewell, selamat jalan. Voor mensen die hier mogen passeren en dat betekent vrij alleen Oost Timorezen en Portugezen betekent het dat ze eerst een stukje door neutraal gebied moeten lopen tot de Timor l' Este post. Alle andere nationaliteiten inclusief Indonesiers kunnen alleen passeren met een vooraf geregeld visum in Kupang, Denpasar of Jakarta. De grens is open van 8.00 tot 16.00 uur. Kosten 30 dollar. Dat is nog al wat voor een gewone Indonesier. Er zullen dan ook vast banyak jalan tikus zijn (muizenwegen=smokkelroutes). Er is dan ook niks te doen aan de grens.

Ik koop water in het winkeltje er naast. De eigenaresse komt van Surabya, haar man was politieagent toen ze in Dili woonden. Je was voor een vrij Timor of voor Indonesie. Ik denk in dit geval het laatste. Ze zijn dus naar de grens gevlucht. Maar dat je na Dili (ik ken de stad nog niet maar het moet best leuk zijn en wellicht destijds samen met Kupang de grootste steden) in zo'n gat gaat wonen waar echt helemaal niks is, dat begrijp ik niet. Misschien niet welkom in andere plaatsen in nu West Timor? Ze vertelt ook dat Dili duur is (en als ik de Lonely Planet lees kan dat wel kloppen). Daarmee is West Timor dan wellicht een aantrekkelijke bestemming voor de oost Timorezen.

Na Atatapupu nemen we de semikustweg naar Wini, waar het mooiste strand van de regio zou liggen. Schitterende waaierpalmen, zwermen libellen en een brede halfdroge rivier waar trucks langs de uiterwaarden naar beneden rijden om met het beetje water nog het stof van de auto en zichzelf weg te wassen.
De weg is smal. Het landschap wordt mooier en mooier.In de berm struikjes die aan de stam te zien familie van de appel of de kers zouden kunnen zijn. Het lijkt een beetje op Cyprus of Kreta in de groene tijd. Inclusief de kleine bomen met een ovale kroon die gemakkelijk olijfbomen zouden kunnen zijn. Zelfs het blad en de vruchten lijken erop. Geen verkeer en geen probleem om midden op de weg een goede fotopositie te zoeken. Maar....met de maagdelijk witte kayuputih bomen zijn we toch echt in de (sub) tropen.

Het strand van Tanjung Sebastian (de naam is vast een Portugese erfenis) is tegen betaling van Rp 20.000 toegankelijk. Behoorlijk voor de plaatselijke standaard. Het is vrijdag dus er is niemand behalve twee vissers die hun boot aan het prepareren zijn voor de volgende vangst. Er is ooit een smal stuk boulevard gebouwd maar inmiddels kapot en de honderden meters stukken cement verstoren het mooie plaatje van de azuurblauwe zee, helderblauwe lucht, vandaag met schapenwolkjes, strand met zwarte stenen en op de achtergrond de "Kretaheuvels".

Migun stelt voor naar de grens met Oecusi te rijden, de enclave van Timor l'Este in west Timor, 5 kilometer verderop. Tamu wajib lapor, bezoekers zijn verplicht zich te melden dus dat doen we maar. Een paar honderd meter verderop is een nieuwe grensterminal in aanbouw en ik vraag of ik daar even naar toe mag lopen. Ben binnen 10 minuten weet terug. Of ik maar even binnen wil komen. De beambte kijkt bedenkelijk en vraag naar mijn paspoort. Dat heb ik veilig in het hotel liggen, zeg ik. En erachteraan, als het niet kan dat het dan ook goed is. Het is maar een vraag. Even ruggenspraak met een collega die net wakker is van tidur siang in een naastgelegen kamer. de deur gaat dicht, ik kijk even goed waar ik ben en laat mijn camera even ratelen in het kantoortje. De man komt terug. Het is goed maar wel onder begeleiding van een politieagent en Migun moet even zijn KTP of SIM achterlaten. Oeps, dat vind ik wel vervelend. Maar Migun zeg stellig dat dat geen probleem is. Inmiddels neem ik me voor als daar op de een of andere manier iets mee gebeurt ik de verantwoordelijkheid neem (een nieuwe SIM in dit geval). De agent en Migun gaan mee al stappend over de verse cement van de nieuw aangelegde stoep en eigenlijk alles van de terminal. We moeten nu even melden bij de immigratie van Oost Timor maar ik wend even mijn charmes aan en vertel dat ik mijn best doe om NTT en Timor l'Este te promoten en het is zo gepiept. Een minuut later ben ik in Oost Timor. Wat ben ik soms toch een raar mens en dat denken zij ook volgens mij.

De enclave is maar een klein stukje Timor l'Este en ik realiseer me dat die mensen toch erg geisoleerd leven. Het is toch iets anders dan Baarle Hertog net onder Tilburg. De oost Timorezen kunnen letterlijk bijna geen kant op. Met de boot van Sacato of Oenemu naar Dili of om overland te gaan ook een visum regelen voor Indonesie om vervolgens bij Mota'ain hun eigen land weer binnen te gaan. Oh, ja ze kunnen ook naar Portugal (...) en dan houdt het dus op. Triest buiten de gevechten die ze hebben moeten leveren en waarvoor velen nog steeds niet berecht zijn.

We eten wat in Wini en hebben de keuze uit drie warungs. En het is wat omreizen, naar schatting zo'n 40 uur non stop maar hier hebben ze de lekkerste perkedel ooit. In Wini gaan duimen omhoog nadat Migun voor de zoveelste keer uitlegt wie ik ben en wat ik kom doen. Voor Migun is het ook wennen (en misschien wel schrikken vanochtend). Hij is nog nooit met een westerling op stap geweest.

De bedoeling is via een B-weg (of C, D tm Z...) naar Manufui te gaan en dan via Oelolok terug naar Atambua. De informatie met betrekking tot de weg varieert. Ik zeg tegen Migun dat mij slechte wegen niet afschrikken maar hij moet ook aan de auto denken. We rijden zuidwaarts met zeer nabije bergen die met hun aanblik zeer vermoeid lijken te zijn. God weet ook hoe oud te zijn. Het landschap is schitterend en ik kan vaststellen dat dit stuk, noordwest van West Timor het mooiste gebied is wat ik tot nu toe gezien heb. Langs de kant van de weg zitten duizenden oranke krekels met zwarte kraaloogjes en leuke sprietjes maar stilzitten totdat ik ze op de plaat heb is een uitdaging. We rijden langs rivieren met stenen die ook heel goed in mijn tuin zouden passen. Oh wat is het hier mooi. Even weer uitstappen (ik heb Migun gewaarschuwd). Waar vandaan weet ik niet maar er komen twee mannen op mij af met uitgestoken hand. De ene heet Maxi, en de andere heet.... Maxi. Een waterval van mededelingen, vooral een hartelijk welkom en een kruisverhoor. Maxi nummer 2 is zanger. De twee mannen nemen meteen actie. Tien minuten later zitten we weer in de auto met 2 cd's van Maxi (want het is echt waar...) Gewoon zomaar gekregen. Op zo'n moment vraag ik me af hoe hard ik nog moet schreeuwen om mensen naar de andere eilanden te krijgen. Dit is toch geweldig. Het komt zelden voor dat hier iemand iets aan jou vraagt, het is eerder omgekeerd.

De weg wordt slechter en zit vol met gaten van de weggeslagen asfalt. We moeten vooral maar veel vragen hoe het zit met de conditie maar het is en blijft informatie die moeilijk en interpreteerbaar blijft. Al met al vind ik dat het wel kan en Migun hoor ik helemaal niet klagen.

Ik moet er even uit om de pampassoort op de plaat te zetten. En, dan ineens beneden hutten, maar geen verwaarloosden hutten, maar mooie hutten, een kleine desa. Er komt een jongedame met oranje tanden naar boven. Het Indonesisch gaat moeizaam maar Migun spreekt de plaatselijke taal. Ze weet zichtbaar niet wat ze met mij aanmoet. Het dorp wordt "wakker" en we worden naar beneden gemaand en even later zitten we temidden van de bijna complete bevolking (10 minuten geleden nog niemand te zien) beneden tussen de hutten, de sirihlippen, de kokospalmen. Er worden stoelen gehaald, een van de jongens wordt naar boven gestuurd. Dat wil zeggen, hij wordt vriendelijke verzocht (mededeling) dat ie even de boom in moet om wat kelapa muda voor ons te regelen. Even de pootjes schrap zetten en binnen no time zit ie in de meer dan tien meter hoge boom. Even de goeie uitzoeken. Ik ben de tweede buitenlander die hier komt zegt een van de vrouwen als ik daar naar vraag. Hij was destijds op zoek naar ikat. Bij het weggaan geeft ik de vrouw een klein bedrag als een bedankje. Ik kom hier ook zomaar binnenvallen. Toch wel anders dan een paar dagen geleden met Aka naar families die met enige regelmaat bezoek kunnen verwachten. Al met al vind ik dit eigenlijk veel leuker. Zonder gids. Migun is inmiddels zelf in zijn nopjes. Vanochtend duurde het een paar uur voordat hij begon te praten maar naargelang de dag vorderde ging het een stuk beter en had hij er zelfs lol in. En ik ook.

Omdat we ons een behoorlijk eind het binnenland in gekronkeld hebben kost het ook even tijd om weer de goeie weg terug te vinden. Nog wat boodschappen doen in de stad en weer naar het hotel. Het is mooi geweest voor vandaag, figuurlijk maar vooral letterlijk. Een fijne dag. Migun zegt dat ik straks maar even moet betalen bij Timor Travel. Ik geef hem een ruime tip. Volgens mij was ie best een beetje nerveus vanochtend. Hij vroeg steeds wat ik nu verder wilde doen. Ik was de klant, en zo voelde het ook. We hebben vele malen gestopt. Ik de fotootjes en hij zijn Sampoerna. Af en toe wat drinken, benen strekken, eten. Helemaal goed helemaal blij.

Om half 8 maar even naar Timor Travel in het kantoortje hiernaast. Ik kom de rekening van vandaag betalen. De man vraagt mij welke bedrag is afgesproken en hij begint de kwitantie uit te schrijven. Ik wordt op mijn woord geloofd. Dat is allemaal toch net iets anders dan een paar dagen geleden.
Voor het gemak ayam goreng Timor Hotel. Geen idee wat ik krijg. Twintig minuten later blijkt het KFC kip met geraspte kaas te zijn. Best lekker. Alleen jammer van de 4 schijfjes komkommer een een plakje tomaat.
Zojuist mijn mail gecheckt. Ik heb een vriendschapsverzoek van Alex op Facebook. Krijg ik toch nog koninklijke banden.

Tot nu toe 1200 foto's. Lekker slapen, oh nee die spiralen weer vanavond. Morgen terug westwaarts naar Soe.

Salam manis
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Yerun
Gebruiker
User icon of Yerun
spacer line
 

Illegaal - volgens de wet dan - in Oost Timor geweest joh! Prachtig!



Plaats een reactie op dit onderwerp

Je moet ingelogged zijn om een bericht te plaatsen. Je kunt inloggen door hier te klikken.
Als je nog geen lid bent, kun je jezelf hier registreren.


nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen

9,570,783 views - 117,907 berichten - 9,322 onderwerpen - 6,028 leden
 Gesponsorde links

© indonesiepagina.nl · feedback & contact · 2000 - 2019
Websites in ons netwerk: indahnesia.com · ticketindonesia.info · kamus-online.com · suvono.nl

81,913,013 pageviews Een website van indahnesia.com