Salam manis dari Bali


 Subforum Bali, het godeneiland 
67 bezoekers





Startpagina
Je bent nu in > Forum > Bali, het godeneiland > Bekijk onderwerp

18-01-2015 01:48 · [nieuws] Politieagent Indonesië gepakt met xtc-pillen  (0 reacties)
18-01-2015 01:32 · [nieuws] Nederlander Ang Kiem Soei geëxecuteerd in Indonesië  (3 reacties)
17-01-2015 01:27 · [nieuws] Brandstofprijzen opnieuw flink verlaagd  (0 reacties)
16-01-2015 02:13 · Indonesië gaat veroordeelde Nederlander executeren  (160 reacties)
05-08-2014 23:16 · [nieuws] Jakarta wil parkeermeters gaan plaatsen  (0 reacties)

nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen
Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Het heeft 3 dagen geduurd voordat ik eindelijk een internetverbinding heb. Ik ben ook zo ongeveer aan het eind van de wereld. nl. op Sumbawa.
Hieronder mijn eerste report vanuit Bima en is in twee delen, het eerste deel uit Bali en het volgende deel straks Salam manis dari NTB (Nusa Tengarra Barat)


_____________________________________________________

Eindhoven-Schiphol, donderdag 2 juni

Ruim 4 maanden later weer terug naar Indonesie. Bestemming het oosten maar wat precies is nog niet duidelijk. Fijn hoor zo´n feestdag (Hemelvaart) is het tenminste niet zo druk in de trein. Tenminste dat denk ik maar niets is minder waar….Robnd kwart voor 9 loop ik naar de bushalte en even later zit ik met mijn spullen een beetje alleen te zijn op het bankje, een stralend zonnetje en geen verkeer dat voortdurend langsraast maar alleen een paar niet-uitslapers. Dat is op het station wel anders waar de dagjesmensen zich hebben verzamelt.
Beetje veel te vroeg op Schiphol. Ik ben duidelijk niet gewend aan deze vertrektijd. Ik vlieg eens een keer heel luxe om 14.00 uur met Cathay Pacific. Dat scheelt toch een paar uur met SQ of MAS. Schiphol is al net zo vol als de stations vanochtend en ik moet drie uur vol zien te krijgen met windowshopping. Nou ja een klein cadeautje voor mezelf mag wel vind ik.
Het is prachtig weer, zo anders dan het drama van 5 maanden geleden met sneeuw en strenge vorst. Maar vanaf het begint zal CP zich voor mij toch iets minder zijn dan Singapore Airlines (zei het verwende nest). Niet instappen op stoelnummer maar iedereen tegelijk, het vliegtuig is bloedheet en het zal bijna een uur duren voordat er een normale temperatuur is bereikt ondanks de woest blazende ijskanonnen. Naat mij zit een stel voor wie de rest van wereld niet bestaat en dat is niet fijn als je alleen reist. Wat kan ik nog meer klagen. Nou, het eten is niet geweldig, het zij ze vergeven van ze schenken een superwijn, een Franse mix van mijn geliefde Syrah en Carbet Sauvignon en het personeel is niet te zuinig met de inhoud. Ik krijg twee keer een limonadeglas vol. Daarna snap ik zelf ook wel dat ik ermee op moet houden . Maar goed, dat en redelijk on time waren de grootste pluspunten. En net iets beter slapen, het gevolg van een goed glas wijn.

Hong Kong, vrijdag 3 juni

De luchthaven van Chek Lap Kok in Hong Kong is mooi om aan te vliegen, links en rechts groene bergen en daartussenin water en scheepjes. Niet meer zo spectaculair als vroeger op het oude vliegveld waar piloten een special training kregen om op Kowloon te vliegen om niet rakelings langs de appartementen te scheren. Het nieuwe vliegveld is er eentje zoals vele andere nieuwe in Azie, modern, veel staal en glas, functioneel…. Nou ja behalve de overstap dan dat is best wel een gedoe en minder professioneel. Chek Lap Kok modern? Misschien in aanleg maar faciliteiten zoals internet kon ik niet gevonden krijgen en ik verbaasde me over het zeer kleine aanbod aan winkels. Wel een beetje jammer voor de terugreis. Nee, dan toch maar Singapore

Denpasar/Ubud vrijdag 3 juni

14.55, 29 graden. Precies op tijd landen we in Denpasar. Omdat ik vooraan in het vliegtuig zit kan ik redelijk snel naar het betaalkantoortje voor de VOA (Rp 218.000 voor geinteresseerden) daarna wordt het drama. Ik probeer een voorzichtige telling/schatting te maken. Er staan ik denk tussen de 500 en 800 mensen (ik denk dat laatste getal nog het meest in de buurt komt) en het schiet niet op, ik mag samen met allen andere zuchtende, kreunende en klagende, vermoeide, geirriteerde reizigers in de rij staan, 35 minuten om precies te zijn en degenen die wat verder in het vliegtuig zaten hebben er minstens een uur moeten staan. De bagage is van de band gehaald, de bekende Denpasar blues en nu snel naar buiten, hindernis douane gaat goed en even later neemt Daniel mijn spullen over. We nemen ook maar meteen het besluit om maandag naar Sumbawa te vliegen, dus eerst even naar domestic om een ticket te kopen met Merpati nog wel. Geheel tegen mijn principes maar 8.00 uur vertrekken als je vanuit Ubud komt is geen optie (en in plaats daarvan een nacht naar Kuta verkassen is nog minder optie) dus voor heavens sake toch maar Merpati met een leuke vertrektijd van 10.35 en langsung naar Bima.
Het is druk op de weg naar Denpasar en we doen er veel langer over dan we dachten.
Pas tegen kwart voor 6 zijn we in Ubud, Homestay Jati aan de Hanoman, een van mijn favo’s. Daniel heeft vorige week gebeld maar zij namen geen telefonische boekingen aan. Ik heb via internet geboekt, kamer beneden gevraagd, een bevestiging gehad. Vanochtend heeft Daniel nogmaals gebeld om zeker van een kamer beneden te zijn. Tidak apa2 pak, tidak masalah pak.
De werkelijkheid is anders. Voor ons geen kamer beneden maar boven. En dat betekent stennis. Ik krijg een beetje argwaan omdat net voor ons een gezin zich meldde en ik wil weten hoe het zit. Er zijn welk twee kamers beneden, er is maar een kamer beneden. Het gezin krijgt de kamers, of toch niet, nee wij krijgen ze uiteindelijk. Het gezin komt uit Nederland, het is hun eerste keer Bali, Indonesie, ze hebben al in januari alle hotels geboekt. Ik krijg last van plaatsvervangende boosheid en schaamte. Zo ga je niet om met mensen en al helemaal niet als ze hier de eerste keer komen. We praten wat heen en weer, de baas aan de telefoon die uiteindelijk aanbied dat het gezin naar Jati 3 kan. Dat is echter een heel ander hotel met ook een andere prijs. De eigenaar is niet cooperatief en mevrouw is bezorgd dat ze nu niets van een dergelijke prijs kunnen vinden in Ubud. Uiteindelijk gaat het gezin op zoek naar iets anders. Ze hebben gelukkig een chauffeur bij zich uit Denpasar die hier ook goed de weg weet en wij….. er is nu een kamer vrij beneden maar ik ben solidair en Daniel is intussen al een alternatief aan het bellen. Een half uur later zitten we in Donald Homestay aan de Goutama. Ietsjes minder luxe dan Jati, geen sawah maar wel een mooie tuin.
Anna ya, zegt Ketut als we met iets meer licht in de kamer staan.
Ondanks de vermoeidheid toch maar eerst naar Bintang Supermarkt om er straks niet meer uit te hoeven. Een paar uur later een badje, lekker eten en de meegebrachte rose (Lidl)

Ubud, Bali, zaterdag 4 juni
Het piept, kakelt en krioelt net zo lang tot ze ons wakker hebben, de verrekelingen. Eigenlijk iets te vroeg naar mijn zin. In Kuta heb je kans niet te kunnen slapen van de herrie en in Ubud is nog genoeg natuur om je …. Wakker te maken.
Ontbijt met `plak`brood, scrambled egg (ik weet niet eens hoe dat in het Nederlands heet), thee en fruitsalade. Blauwe luchten en echt mooi weer. Ik heb alleen weer last van de switch van waterbed naar gewoon bed. Paracetamol met cola zero voor de caffeine dan maar.
Bestemming vandaag is Denpasar, ik wil lenzen kopen en kijken hoe het nu met de wijnverkoop zit. Verder geen echte plannen. Veel eenrichtingsverkeer in Denpasar en dat kost tijd. Op de Jalan Dipo zouden veel optiekwinkels zitten bij de Ramayana in de buurt. Een uur later heb ik mijn lenzen. Denpasar uitrijden bedenken we dat we eigenlijk wel zin hebben in ikan bakar. Daarvoor is in Jimbaran de variatie en aanbod het grootst.
Maar we komen onderweg eerst nog vanalles tegen zoals de afslag naar pulau Serangan. Nog nooit geweest. Het is een hengelbestemming en de Blue Water Express, de snelboot naar Gili-eilanden blijkt vanaf hier te vertrekken. Ook niet erg handig zo’n beetje tussen Sanur en Kuta in (of misschien net wel…) Eerst moet er retributie betaald worden, dat is tegenwoordig schering en inslag op wel heel veel plaatsen in Indonesie. Mooie plaatjes van perahu en vissers die tot hun liezen in het water staan. Een afslag verder gaat naar de haven van Benoa waarvandaan oa Pelni vertrekt en de lokale vissersboten. Er liggen veel “tonijnboten”met grote lampen in megawatt zo te zien zodat ze de tonijn sneller kunnen ontdekken. Tonijn schijnt gehengeld te worden en dat in een hoog tempo. Zou beter opschieten dan met netten of fuiken. Ik heb er geen verstand van dus je kunt mij vanalles wijs maken.
Na een paar uur zijn we dan eindelijk in Jimbaran. Ook hier weet de retributie maar de weg is nog even slecht als jaren geleden. Zal dus wel een creatieve vorm van het wekelijke traktement zijn. Geen veranderingen op de pasar ikan. Het blijft altijd mooi om te zien, vissen in alle soorten en maten en vooral kleuren. Daniel moet er maar een paar uitkiezen. Ik zou het liefst voor de blauwe gaan omdat ik die zo mooi vind maar daar zie je niks meer branden als ze een tijdje op de houtskool hebben gelegen. Dan toch maar een snapper erbij en nog iets. Het is druk bij de warung bakar waar we de net gekochte vis kunnen laten roosteren, rijst erbij, heerlijke sambal (van het soort dat je het zo uit het kommetje kan lepelen) en acar bawang (dat is mijn favoriet onder de acars). Een half uurtje later kan het feest beginnen. Daar rij ik graag een stukje voor om.
Het is al bijna vier uur als we even het strand oplopen. Het is er druk, de boten varen uit. Het is ook druk op de runway die een kilometer of zo verderop ligt en waar de vliegtuig in line staan.De zon staat al laag en maakt een spiegel van de zee. In het oosten is om deze tijd een mooi licht dat mooie foto’s geeft.
Op de terugweg even naar de Carrefour. We hebben niet echt iets nodig alleen even kijken of ze er een goede Australische verkopen. Het wordt een Hardy’s Shiraz/Cabernet die nog net onder de Rp 300.000 is. Veeeeeeeeeeeeeel te duur maar af en toe mogen we onszelf wel verwennen. Dan nog een ijskoude verrassing. Er staat een ijskraampje dat zo te zien heerlijk schepijs verkoopt. Yes, ze hebben durian………….. We hebben een ijsje gekocht met durian en chocolade. Mjammie. Daar ga ik nog wel een keer voor terug naar Kuta. Zoooooooooo lekker. Ik kan het jullie aanraden.
Voor de tweede keer in de file vanaf Kuta en we zijn dan ook pas tegen half 7 weer “thuis”. De fles wijn gaat in twee delen op, als aperitief en de andere helft bewaren we voor straks buiten op het terras. Zo ongeveer tegenover in de straat zit Warung Saya, de kleinste warung die ik ook gezien heb van maar een paar vierkante meter. Er kunnen met moeite 4 mensen binnen eten of 5 maar dan is er geen bewegingsruimte meer. En dan op het `platje´van een vierkante meter maar dan moet je wel oppassen dat je niet teveel met je stoel schuift anders val je een halve meter naar beneden. Op die vierkante meter zit nu een dame die chique sigaretten rookt. Ze heeft gezelschap van een cremewitte poedel met een cremekleurig jurkje aan versierd met strass en pailletten. Ik denk niet dat dat bij mijn Minou zou lukken. De eigenaar van het inieminierestaurant is een bijzondere verschijning uit Java en past goed in de Baliscene. We bestellen twee fruitsapjes, gado gado en cap cai met naanbrood. Intussen er gekookt wordt vertelt de eigenaar van zijn verblijf in Duitsland en vanalles wat hij op het gebied van hotellerie geleerd heeft. Hij snapt het. Het is een gezellig stukje om te eten en het eten zelf blijkt een aangename verrassing, het is heel erg lekker. De gado gado zwemt niet in de olie van de pindasaus en de cap cai smaakt ook heel erg lekker.
Dit was wat betreft eten en drinken een topdag met ikan bakar, durianijs, lekkere wijn en lekker eten.
Ubud, Bali, zondag 5 juni
Een herhaling van het ontbijt van gisteren en intussen worden de offers in de tuin neergelegd en bij het trappetje naar beneden moeten we omzichtig om de offers stappen die er zijn neergelegd. Dewa krijgt er vandaag een koekje bij. en om half 10 zitten we in de auto. En weer een mooie dag. Bestemming moet Tamblingan gaan worden maar Kintamani mag ook. We zullen het straks maar van de vele afslagen laten afhangen.
Richting Sayan zien we een bord "Nice view of Ayung River, filmshooting Eat Love Pray, 100 meter". Ik denk wel een idee te hebben van het uitzicht over de vallei van de Ayungrivier. En jawel, na vele traptreden naar beneden worden we getrakeerd op het prachtige uitzicht. De trappen gaan nog verder naar beneden. Maar, die moeten straks ook allemaal terug, maar dan omhoog. Tja we zijn geen twintig meer. We rijden verder naar de richting van Bedugul, tenminste dat denken we maar zelfs na een paar keer vragen komen we een bord tegen: Kintamani 7 kilometer…. Die wegen die allemaal op elkaar lijken op midden Bali en het ontbreken aan richtingaanwijzers, dwz, soms wel, soms niet. De restaurants van Kintamani zijn nog leeg maar die zullen vast binnen een paar uur volstromen met toeristen die hier komen lunchen voor een eenheidshap. De weg gaat stijl naar beneden naar het Baturmeer maar eenmaal beneden blijken we de verkeerde weg te hebben genomen naar Troyan. Dus de volgende afslag maar dan opnieuw naar beneden. We rijden eerst linksom maar na een kilometer blijkt daar niet zoveel te zijn. Net als ik wil roepen om maar om te draaien staat links van de weg een berg durians. Ze zijn niet heel groot maar het is ook moeilijk om er eentje te vinden met de goeie geur en goedkoop zijn ze ook niet voor Rp 20.000 (na afdingen!) Ik denk dat ik teveel verwend ben op Sumatera voor een groot exemplaar voor Rp 10.000 en een kleintje Rp 4000. Maar als ik ze hou naast de prijs van onze aardbeien dan is het een koopje natuurlijk. En mmmmmmmmmmm lekker. Dat was dan deel een van de lunch. Na vier verschillende info rijden we terug richting Ubud in de hoop alsnog die afslag naar Bedugul te vinden. We worden aangehouden door een agent, die aan Daniel vraagt wie ik ben.
Op een toeristenplek is het druk omdat er een mooi rijstterrasitzicht zou zijn. Ik denk een ingelast pauze voor de tours op weg naar Kintamani.
We rijden een crematie tegemoet. Op het kruispunt draaien de dragers de overledene een paar keer rond. Ik weet het niet zeker maar ik meen dat dit is zodat de overledene niet meer weet waar hij is en zo los komt van het aardse leven. Maar eens googlen.
Geen afslag maar we komen weer uit in Ubud en hebben dus een rondje gemaakt. Het is verschrikkelijk druk in Ubud met dagjesmensen uit Kuta en Sanur, busladingen vol. Alles staat vol en vast met auto’s, brommers en zwaaiende mensen (die niet willen dat ze voor de zoveelste keer worden aangesproken voor transport, houtsnijwerk, massage of wat dan ook) en daartussenin krioelen de sarongs, de poppen, het zilver, de maskers en de hebbedingen in veelvoud. In Ubud is zoveel dat je er gek van word. Ik koop zelf graag iets af en toe maar hier begin ik er niet aan. Ik weet nooit of ik rechts of links moet dus laat maar zitten.
Maar hoe komen we nou in Bedugul. Het is al bijna half 3 en vanaf Ubud is het toch 2 uur rijden met alle slalomwegen. Met al het vragen onderweg (en verkeerd rijden) zijn we zoveel tijd kwijt dat het beter is om maar in de buurt van Ubud te blijven. Op zoek naar een volgende durian, het worden twee volgende dus vandaag zijn het dan met zijn tweeen 3 durians voor de lunch. Terug naar Ubud is weer een hele toer, er zijn maar af toe borden en natuurlijk op het verkeerde moment.
In het bos staan op een brug over een kleine rivier vol met brommers. Beneden is er “iets” aan de gang maar we moeten nog uitvinden wat. De rivier ligt in een bocht met mooi overhangende tropische bomen. Er zit een priester die voorbidt. Eer is iemand overleden en gecremeerd en de as wordt nu in de rivier uitgestrooid om met de stroom mee een nieuwe bestemming te vinden. Hetzelfde ritueel als in India dus. Bij een dorp staat een bord met twee op elkaar gekropen varkens. Het zou een tempat kawin babi zijn, een plek waar varkens in de echt worden verbonden om de vruchtbaarheid te stimuleren. Zou het waar zijn? Ook maar eens googlen. Even verdrop een tempel in een mooi meer met aan de overkant een dikke waringinboom en om de hoek een solitaire kelapaboom met oranje kokosnoten in plaats van gele. Onderweg veel vrouwen met een schaal op hun hoofd. Het is al een eind in de middag en weer tijd om te offeren.
We hebben de dagen op Bali goed besteed vind ik. Vanavond pretboodschappen doen voor Sumbawa waar we vast aan het eind van de wereld zullen zijn met alle ongemakken van dien = geneugten die we gewend zijn en zo graag willen. Het hotel in Bima reserveren lukt niet dus we zien wel morgen.
Zo lekker we guisteravond aten in de Warung Saya zo slecht is het vandaag. We eten schuin aan de overkant bij Warung Lokal waar niks lokaals aan is. De nasi campur heeft 0 aan bumbu, er is alleen een beetje zout gebruikt en daarmee is het een smakeloos geheel geworden. Misschien op toeristen afgestemd die niet zo van de bumbu's zijn? Jammer. Ik eet er bijna niets van en we gaan nog even langs de warung Padang voor wat ikan tuna en perkedel en god weet hoeveel Padang we de komende weken nog te eten krijgen bij gebrek aan.....

Zie voor het vervolg topic Salam manis dari NTB

Salam manis
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

vervolg van Salam manis dari Jawa Timur

Banyuwangi, 28 juni

Om 8.00 uur zitten in de bemo naar de ferry, 500 meter verderop en dan begint de kermis... Twee mannen zijn er als de kippen bij om onze bagage mee te nemen. Ze willen het allemaal vooral snel zodat het voor ons onoverzichtelijk wordt. Er gaan vanuit Ketapang rechtstreekse bussen naar Denpasar dus inclusief bootticket en bus van Gilimanuk naar de Ubungterminal in Denpasar. Bij de ingang een hoop gedoe. Een pas masuk (de toegang tot de haven) zou Rp 6000 pp zijn. Dat kan helemaal niet maar eea gebeurt buiten mijn gezichtsveld. We worden bij de opstapplaats geparkeerd. De informatie verandert met de seconde. Er komt een bus om 9.00 uur, een om 9.30. Kosten Rp 50.000 Allemaal best wel lang terwijl ik de ene na de andere zie binnenkomen/vertrekken. Na een minuut of tien begin ik me af te vragen of het niet handiger is om gewoon op de boot te stappen en straks in Gilimanuk een bus te regelen. Volgens mij is dat sneller en goedkoper. Tegen half 9 een hoop paniek, de mannen beginnen te rennen (?) met een deel van onze bagage en manen ons wat sneller door te lopen. Dit is van de gekke. Het Ketapangcomplex is heel groot met meerdere aanlegplaatsen voor de ferries en waarvoor zijn die bushaltes dan....? Toch maar erachteraan. De bus is al binnen en eigenlijk iedereen al die mee wil. We lopen over ongelukkige oprijdplaten naar de bus die ons mee zal nemen. Niksd gemakkelijker met een bus, nu moeten we nog onhandig sjouwen. Achter ons gaan de ooprijdkleppen omhoog en een minuut later varen we al. De bagage gaat in het ruim en wij in de bus. De bijrijder loopt een paar keer wild heen en weer en zwaait en froemelt met Rupiahbiljetten voor mijn neus. Apakah maksud pak? Ik vraag hem wat de bedoeling is. Bayar, bayar... betalen, betalen...... schudt hij agressief met zijn hoofd. Oh, u bedoelt dat we voor de bustickets moeten betalen? Ja, dat snap ik. Hoeveel? Rp 200.000! Tweehonderdduizend! Hoeveel? Ja ik heb het goed verstaan en begrepen, de man vraagt het dubbele. Nou dat denk ik toch niet en vertel dat de normale prijs Rp 50.000 is en daarmee Rp 100.000 voor twee personen. Nee hoor, ik snap er helemaal niks van zwaait hij voortdurend agressief met de Rupiahbiljetten. Nou ik denk dat ik het wel snap en dat is dat jullie mij een oor aan willen naaien. Ondertussen is Daniel klaar met de bagage in het ruim en is inmiddels ook in de bus en vraagt wat er aan de hand is. Nou, dat kun je beter aan deze meneer vragen, hij wil namelijk op voorhand uang rokok voor de hele week..... Na veel gedoe en stappen we uit en bedanken voor het aanbod. De bijrijder is pissed off maar niet zo erg als ik. Ik heb er zo genoeg van al dat gelieg en gebedrieg. De man hijgt in mijn nek, duaratus, duaratus..... Ik schiet uit mijn slof. Toelichting, ondertiteling en vertaling niet voor herhaling vatbaar. Vijf minuten later zitten we onder aan de trap met onze bagage. Terwijl ik op het bovendek ben is inmiddels de bijrijder naar Daniel gekomen en naar ik hoor is het maar net goedgegaan. De man vond nl. dat het geen stijl was wat wij deden. Pardon? De zaken nog omdraaien ook? Maar goed dat ik daar niet bij geweest ben.

Bij het trapje staat een rujakverkoper. Ik kan wel wat sambal gebruiken nu. De toehoorders spreken schande van de actie van de bijrijder. Al nadenkend klopt er helemaal niks van. Die Rp 6000 van daarstraks was nl. de prijs voor de boot voor voetpassagiers. Bussen vanuit Gilimanuk kosten Rp 25.000 per persoon.

We gaan bij Gilimanuk aan wal waar ze een constructie verzonnen hebben dat hier voortaan iedereen zijn/haar KTP moet laten zien. Op de terminal staan minibussen klaar die ons naar Denpasar brengen en daar gaan ze 3,5 uur over doen. Eerst maar bellen met de autoverhuurder hoelaat we ongeveer op het busstation zullen zijn, rond 14.00 uur dus.

Op Bali is het weer beter dan aan de overkant. De altijd aanwezige tempels geven altijd gezelligheid, het landschap groen en gevarieerd. Tot Negara gaat het snel, daarna iets minder vanwege het vele stoppen voor in/ en uitstappers. De "probleembus" hebben we intussen ingehaald. Lekker, puh. Daarna is het een wedstrijd van wij weer op kop en de grote Akasbus weer op kop en dan wij weer. Al voor Tambanan zijn we hem kwijt. Niet meer gezien.

Precies volgens de dienstregeling om 14.15 zijn we op de terminal van Ubung. Maar..... geen auto. Bijna een uur geleden voor Tambanan nog gebeld, ze waren al onderweg. Zes keer bellen, nog 10 minuten, macet en nog vier andere smoesjes maar het is ondertussen wel half 4 geweest voordat de auto komt. Woest. Het is bijna 4 uur dat we werkelijk op weg zijn na de auto gecheckt te hebben, tanken. Het eerste stuk naar Singaraja gaat via de weg naar Tambanan en die is verschrikkelijk druk. Taman Lily bellen om te herbevestigen en dat we eraankomen. Er zijn nu ineens toch geen kamers meer vrij ondanks de reservering van gisteren. Het hotel hanteert "wie het eerst komt......." Wat is dit nu weer, we hebben gisteren toch gereserveerd. Ja, maar toen heeft iemand anders de telefoon opgenomen want dat kan helemaal niet. Ze zitten nu al in het drukke seizoen en reservering per telefoon worden niet aangekomen. Dat is bijzonder want het is niet de eerste keer dat ik er overnacht. Druk seizoen? Lovina? Zeven minuten aan de telefoon zonder succes. Het beltegoed is inmiddels ook op. Na de afslag richting Singaraja zal ik zelf maar eens bellen. Even later weet ik wat er aan de hand is. Reserveringen van Indonesiers worden niet geaccepteerd, die van Nederlanders wel. Taman Lily is van een Nederlandse eigenaar met zijn Balinese vrouw. Ik ben not amused. Het kan wel zijn dat Indonesiers vaak vanalles reserveren en niet op komen dagen maar niet iedereen is hetzelfde en de ene persoon die een reservering aanneemt en de andere niet is op zijn minst niet professioneel. Ook nu ben ik ontstemd, het is "pas" de derde keer vandaag.

Geheel passend in het verhaal van vandaag begint het voor Pacung te regenen, mist, laaghangende wolken, slecht zicht en trage bussen voor ons. Het duurt verschrikkelijk lang voordat we in Lovina zijn.

Banyuwangi v 8.00 Lovina a 19.30. Als ik er het uur tijdsverschil aftrek en de stop voor de boodschappen bij Hardy's in Singaraja hebben we 10 uur gedaan over een afstand van hemelsbreed ongeveer 70 kilometer. De receptioniste biedt in alle toonaarden haar excuses aan, maar....... de beloofde WiFi is er niet. We moeten eerst een kaart kopen. En ik had TL nog wel uitgezocht vanwege de internetverbinding. Dat wordt dan een overnachting hier. Het hotel is in een paar jaar tijd fors duurder geworden en nog erger, er zijn inclusief wijzelf 4 gasten. Ik weet niet of je dan high season prijzen kunt berekenen. De receptiedame zegt dat dit ook een misverstand is. Ook? Misverstand? Helemaal niet. Ik heb al spijt dat ik hier naar toe gekomen ben.

Snel douchen en alvast onderweg kijken voor een ander onderkomen. Ik hou niet van meten met twee maten en heb eerlijkgezegd dit genomen omdat ik het geboekt had (dat dachten we tenminste) en als er totaal bijna 10 minuten welles en nietes gespendeerd moet worden heb ik er al geen zin meer in. Hotels genoeg, daar komen we een uur later wel achter. En..... bijna allemaal zo goed als leeg. Morgenvroeg verhuizen we naar Angsoka. In Lovina blijken overigens weinig hotels WiFi te hebben maar dat zeggen ze dan ook gewoon. In elk geval beter dan valse informatie geven.
Niet voor herhaling vatbaar deze dag. Maar even ontspannen met lekkere muziek in de Kantin.

Lovina, Bali 29 juni

Al om half 9 zijn we verhuisd naar het Angsoka hotel. Goedkoper, beter en een stuk gezelliger in een mooie tuin. De kamer helemaal in bamboe, balkon met een grote rozebloeiende bougeanville.

Het is zwaar bewolk boven de bergen dus maar beter eerst de rit naar het westen in de hoop dat het in de loop van de dag beter wordt. We rijden via Seririt, home van de locale Hattenwijn met haar duizenden druivenstruiken. Het landschap wordt afgewisseld door sawah´s en palmbomen op de achtergrond omzoomd door de bergrug. Ergens rechts van ons is de zee. Het is een gezellige weg en hier schijnt de zon tenminste. Even kijken in de Kelompangbaai waar gecharterde boten vertrekken naar Menjanganeiland en de stranden in het westen. De zee en de boten zijn een, alles is in schakeringen van blauw. Verderop op weg naar Gilimanuk gaat het laatste stuk door het Nationale Park van West Bali. In Gilimanuk geen mooie berggezichten aan de overkant van Oost Java. Teveel mist en wolken. Op de terugweg houdt ook noordwest Bali het niet droog. Het klettert eruit en de ruitenwissers kunnen de regen zelfs op de snelste stand amper bijhouden.

Terug in Seririt gaan we eerst richting Pupuan en dan de afslag naar Munduk. Het eerste deel is mooi met groene vergezichten. Na een kilometer of tien weet ik het niet..... Als we op het hoogste punt rond Munduk zijn zien we kilometerslang vrijwel niets. Het is zo mistig en de wolken hangen zo laag dat het zicht op plaatsen maar amper 20 meter is. Niet fijn rijden over een bochtige weg. Het Tamblingan en Buyanmeer is niet echt goed te zien. Jammer. Als we morgen tijd genoeg hebben misschien even terug, het is maar tien minuten van de weg naar Bedugul.

De Hardy´s Supermarkt op de weg van het oosten naar Singaraja is niet meer. De nonfood nog wel maar de supermarkt is nu een Carrefour in miniuitvoering geworden. Maar alvast beginnen aan de boodschappen die mee naar Nederland moeten.
Net op tijd terug voor de zonsondergang in Lovina maar niet een echt spectaculaire door de bewolking. We hebben morgenavond nog een herkansing.
Sinds gisteravond zijn we erachter dat WiFi niet gebruikelijk is in de hotels hier. Er zijn hooguit een stuk of 3 duurdere hotels die het hebben. Dat in Taman Lily was dus nep. Wel restaurants gezien met WiFi dus dat ga ik vanavond maar proberen. Het blijft bij proberen, bij twee pogingen in een cafe werkt het bij nader inzien toch niet. Dan maar even naar het internetcafe. Schrik, een uur internetten kost hier Rp 12.000

Lovina Bali, 30 juni

Het ontbijt in het Angsoka hotel is een voorbeeld voor andere. Om kwart voor 9 even de was ophalen, maar niet heus. Alles is nog potdicht. Even bellen dan maar. Pas bij poging nummer 7 wordt opgenomen. Hoe is het toch mogelijk dat er altijd maar "misverstanden" zijn. We haddeen goed afgesproken gisteren dat we tussen 8 en 9 zouden komen ophalen. Nu zou het "een uur of 10" worden want er moet nog gestreken worden. We hebben helemaal niet om strijken gevraagd. Het is met strijken nu al een paar keer verkeerd gegaan, de kleren worden er niet mooier op dus voor mij alleen maar wassen. Het meeste is strijkvrij dus ook nergens voor nodig. Na op strepen te staan wordt de was dan toch gebracht. Het is inmiddels 10 over 9.

De reis gaat vandaag naar het zuiden via wat zijwegen. Het is mooi weer dus maar even opnieuw de meren van Buyan en Tamblingan proberen. Ze liggen er stralender bij dan gisteren. Mooie blauwe meren omzoomd door groen. Onderweg zitten aapjes te zonnen. Voorbij het Tamblinganmeer begint het alweer mistig te worden. We keren om met bestemming Bedugul voor de tempel in het Bratanmeer. We hebben geluk, er is een grote ceremonie aan de gang. De tempel is versierd en er zijn duizenden Balinezen op de been die bidden, eten, offeren, voorzingen of....... foto's maken en met hun mobiele telefoon aan het spelen zijn. Adat anno 2011. De scene rondom de tempel is en blijft mooi met de drijvende waterplanten en dan nu ook de vele parasols in wit ein geel en nog meer offers dan normaal. Met de kunstig gemaakte versieringen op varkenskoppen is men wel een tijd bezig geweest. Wat een werk.Op de terugweg naar de parkeerplaats wordt ik gevraagd om samen met een gezin op de foto te gaan met op de achtergrond de poort tot de tempel. Veel professionele fotografen op de been.
De weg verder naar het zuiden. Bij Pacung nemen we de afslag naar Jatiluwih, een prachtige weg binnendoor met vele bochten, heuvels, vergezichten en op de achtergrond de een na hoogste berg van Bali

Rijstvelden in allerlei hoedanigheden, nat en groen, geel en bijna rijp, okergeel klaar voor de oogst en afgebrand om de grond weer opnieuw vruchtbaar te maken. Vandaag de ene processie na de andere, veel bruiloften. Op Bali is het altijd wel ergens feest of een bijeenkomst waar alles en iedereen voor wijkt, letterlijk en figuurlijk.

Terug op de hoofdweg eerst maar wat eten uit een mandje met een rondje vetvrij papier: rijst, gesneden kip, groene aubergine, tempe en tomatensambal.

De tempel van Mengwi: het is een jaar of 15 geleden dat ik hier voor het laastst was en herinner me nu ineens dat toeristen niet meer op het complex mogen komen. Jammer, nu is alles alles alleen van buiten de muur te zien. Ik zoek nog een Bintang Supermarkt voor wat boodschappen en bestellingen voor de terugreis overmorgen. De dichtstbijzijnde is die in Ubud vlakbij Sayan.
De kassabon geeft Rp 571.000 aan maar dat is wel inclusief een Shiraz van Jacobs Creek, bruin vokoren brood en Emmenthaler. Ik heb nog nooit zoveel in keer betaald in een supermarkt.

Het is al bijna half 7. De weg terug gaat weer een probleem worden met al die kleine weggetjes en afslagen. Steeds maar vragen, 20 keer, 30 keer..... Het is rustig op de weg terug naar Lovina. Beter dan vanochtend toen alles nog vol was met touringcars.
Om half 10 dan eindelijk mijn broodje kaas met Australische rooie. Lekker. En een uurtje WiFi kopen. Morgen via het noordoosten naar Candidasa. Kan ook nog Kuta worden. Maar Candidasa is wel te doen als je een vliegtuig in de middag moet halen.

Salam manis
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Candidasa 1 juli

Heb even nagedacht wat slim is. Ik heb eigenlijk geen zin in Kuta.
We nemen de route via het noordoosten. Even kijken wat er tegenwoordig in Candidasa allemaal is en natuurlijk via Amed voor het mooie uitzicht op de Agung. Het wordt dus of in Candidasa slapen, de dag voor mijn vertrek of toch in Kuta.

Om kwart voor 9 op weg. Het is druk rondom Singaraja. Een bijna/aanrijding met een motor voor ons die plotseling midden op de weg stopt. Maarja d´r bijna bovenop zoals alle Indonesiers hier doen is ook niet handig. Dit moest een keer gebeuren. Het gaat net goed. Alle bagage op de achterbank ligt nu op de grond.
De weg is slecht tot Tejakula en er zijn veel projecten. Het schiet dus voor geen meter op. Dit is ook niet het meest aantrekkelijke landschap van Bali. Al snel de Agung eerst voor ons en dan rechts van ons. De vegetatie is droog. Tulamben is er uitgebreid de laatste jaren met de ene duidschool na de andere. Bij Culik gaan we eerst linksaf naar Amed. Ook hier is veel bijgebouwd. Wat een verschil met 15 jaar geleden. We kunnen zelfs doorrrijden naar Amlapura via de kustweg. dat ging vroeger helemaal niet volgens mij. Na 15 kilometer van de hoofdweg toch maar omdraaien. Ik wil de Agung voor mijn neus zien. Ik heb nog geluk. Er hangen nog maar enkele wolkjes boven de top. Het ziet er prachtig uit vanaf de kustweg en later vanaf de weg die terug naar Culik gaat.
Verder langs de rijstvelden bij Tirtagangga. De foto´s zijn weer pijn-aan-je-ogen-groen. In de verte zijn eenden aan het badderen. Wat een leven. Het zoveelste bord "Hati hati ADA upacara agama" Rustig aan er is een ceremonie aan de gang (vrije vertaling). Hoeveel van die borden hebben we nou al gezien de afgelopen dagen. Net zoveel als de vangpunten voor een nieuwe moskee op Madura denk ik.

Er is een Hardy's in Amlapura en nog een verrassend uitgebreide ook. Sowieso de beloofde shampoo kopen voordat ik deze niet meer tegenkom. Aan de sterke drankvoorraad is te zien dat er nogal wat expats wonen. We rijden verder naar Candidasa. Toch maar hier blijven. Ik heb nu echt geen zin in de kermis van Kuta. Het eerste best hotel is er eentje waarvan ik me afvraag of het zien ver boven mijn budget is. Maar, dat valt mee, zeker als ik vraag of er nog over de prijs te onderhandelen is. Geen probleem. Ik had tevoren niet eens een boek in gekeken, geen Lonely Planet, geen internet. Nog nooit zo snel een hotel gevonden. Het Kelapa Mas hotel ligt zo ongeveer naast de lotusvijver, heeft WiFi en een prachtige tuin. Qua locatie is dit samen met het hotel in Kalibaru het beste dat we gehad hebben. En dat voor de laatste dag en nacht op Bali. Een groot minpunt: als ik onze ingang tot de kamer goed bekijk blijkt dat de muren gemaakt zijn van rif en rood koraal, dat wat tientallen jaren geleden massaal uit de zee geplukt is en ervoor heeft gezorgd dat Candidasa bijna geen strand meer heeft. Niet dat het wellicht veel uitmaakt. Veel hotels zijn gebouwd van en op zeematerialen.
Het "strand" is een richel zand met een betonnen muur stijl naar beneden. Tientallen meters verderop nog zo'n keermuur.

Even kijken in Padangbai. Rondom de terminal is inmiddels een grote muur gebouwd zie ik. In no time verkoper om me heen met sarungs, kraaltjes en massages. Er worden ongevraagd kamers aangeboden. Ook hier (te) weinig toeristen om alles met een redelijke bezetting te krijgen. De snelboten naar Gili zijn nu Rp 350.000 volgens een verkoopster. Daar geloof ik niks van. Bij Blue Waters is de prijs ook heel anders, beginnend bij Rp 590.000 en ik heb het idee dat hun boten ook "anders" (=beter=zeewaardiger) zijn. Voor de zonsondergang zitten we aan de verkeerde kant van de baai. Maar even een late lunch en terug naar Candidasa. Ik ben op zoek naar schelpenslingers. Die kon je hier een aantal jaren geleden op iedere hoek van de straat kopen maar zijn nu nergens meer te vinden. Ik koop nog wat last minute dingetjes en twijfel. Zal ik dit of zal ik dat. Ik koop bijna niks want eigenlijk heb ik "alles" al. Mijn hele huis staat vol Indonesie. ben de laatste jaren ook overgegaan op gebruiksdingen. Dit keer zijn dat bumbu's, lulur mandi, sigaretten (die ik zelf helemaal niet rook maar ik vind het zo lekker ruiken), gebakken uitjes (ook al zijn ze hier ook fabrieksmatig gemaakt nog altijd vele malen lekkerder dan die tepungdingen in Nederland) een paar cd's (want ik heb er pas een paar honderd....) van die bordgrote rondjes vetvrij papier voor in een rieten mandje en dupa, de wierook van Bali. Verder alleen lenzen en een leuke watermanbeker met een deksel. Dat valt dus best allemaal mee. Ook de Indonesische versie van Julio Iglesias heb ik niet meer kunnen vinden. Geeft niks, over 3,5 maand een nieuwe herkansing. Ik vind Candidasa overigens duur, duurder dan Kuta, Ubud of Lovina.

Ikan bakar in een restaurant....met een knoflookdressing, frietjes en groenten in botersaus. En, mes en vork..... Dat gaat dus niet. Ik zou niet eens weten hoe ik vis moet eten met mes en vork. Candidasa is de zuidoostelijke uitvoering van Sanur.

Op de vooravond van mijn vertrek terug naar Nederland stel ik voor mezelf vast dat ik van alle mogelijke toeristenplaatsen Op Bali, Lovina en Ubud toch wel de fijnste basis vind. Bali is niet my most favourite maar ik kan mij heel goed voorstellen dat dit voor veel (misschien wel de meesten) mensen DE bestemming is. Er is geen/minder gedoe met mati lampu, alles is voorhanden, vervoer gemakkelijk(er) te regelen, variatie aan eten en drinken en mensen zijn gewend aan toeristen. Ik kom regelmatig op Bali al was het maar om "over te stappen" maar dit keer alles bij elkaar aan het begin en eind wat langer. Ik ben weer helemaal bij. De volgende reis gaat echt 100% zeker weer (veel verder) oost. Er is nog genoeg van Maluku dat ik nog niet gezien heb en ik moet terug naar Papua. En..... Flores.

Selamat tidur. Besok pulang kampung.
AM



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Candidasa, 2 juli

8.30 uur. Kelapa Mas is uitermate geschikt als basis voor een lange reis. Een goed bad en bed. De omelette en roerei zijn van uitzonderlijk formaat. Het meeste is al ingepakt. Nog maar even een rondje Candidasa en een kijkje nemen in kampung Belanda.

De checkout tijd van 11.30 uur komt overeen met de tijd dat we daadwerkelijk naar het vliegveld moeten vertrekken. Het is ongeveer twee uur rijden naar de airport maar een extra half uurtje kan geen kwaad.

Zometeen nog even douchen en weg. Om 16.05 vliegen via Hong Kong met Cathay Pacific.

Salam manis
AM

****************************************THE END****************************************


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

en na tien maanden hier verder vanuit `Salam manis dari NTT`

Sanur, Bali donderdag 3 mei

Titip salam buat pak Willem besok. Doe Willem morgen de groeten. Dat schept meteen een band met de hoteleigenaar. Ken je die dan?
Ondertussen antwoord van Yohanes, hij woont op dit moment in Seminyak dus dat komt mooi uit. Later op de dag of morgen maar iets afspreken. Ook nog wat anderen laten weten dat ik eraan kom en kijken of het past.

Transnusa nu weer samenwerkend met Aviastar heeft belooft om 10.05 uur te vertrekken en meestal doen ze dat ook wel. Vandaag niet... Het vliegtuig wordt om 9.53 uur verwacht. Sinds wanneer werken ze in Indonesie met minuten :-)

Ontbijten in het enige cafe dat de airport rijk is. Ze hebben broodjes met chocola of kaas. Doe mij dan maar eentje met kaas. Ja, maar die hebben we vandaag niet..... Het is nu toch vandaag? Kalau begitu, pop mie saja. Hoewel ze alleen soto en kari ayam hebben. Nou ja, beter dan die pannekoek van vanochtend die ik sowieso niet opgegeten heb.
De luchthaven van Denpasar is een grote bouwput met weinig voorzieningen vooral voor de aankomers op domestic. Het is via de international termimal bijna een kwartier lopen naar de parkeerplaats waar alweer een zilvergrijzd Avanza op ons wacht (die kleur is zo lastig, grote kans dat je in een verkeerde stapt, mocht ie niet op slot zitten, parkeerplaatsen zien "zwart" van de grijze Avanza's)

Het is alweer drie jaar geleden dat ik in Sanur heb overnacht. Voor hetgeen ik van plan ben is dat nu het handigst. Met een eigen auto is het allemaal geen probleem. Hotel Ramayana is ook voorzien van een bouwput en ondanks de lieve Balinese glimlach verandert in een grimmig gezicht dat alleen maar bayar kan zeggen. Boos of niet, ik ga de laatste dagen niet tegen cement en allerlei andere zooi aankijken en al helemaal niet naar luisteren.
Het wordt een paar deuren verder Warisana.
Een douche, een-au-ik-verbrand-mijn-pootjes-bijna hete douche. Even uitzoeken waar we naar toe moeten, ergens bij Kerobokan in de buurt en dat kan letterlijk rechtsom of linksom. Het wordt via Denpasar waar het goedgaat tot we ineens eenrichtingsstraten tegenkomen. Maar ik heb een kaart dus we zullen er wel komen. Het is druk op de weg. Uiteindelijk maar een kwartier op de afsproken tijd op bestemming, dus een vrij lichte karet.
Van de hoofdweg af een steegje in waarvan je denkt, hm, maar dan ineens een mooi huis tussen de sawahs, prachtige tuin, een vijver vol met de nadruk op vol, watersla waarvoor je in Nederland een vermogen zou betalen.
Het is gezellig, rijst, sate, Bintang voor de mannen en voor mij mag er wel een scheut arak in de jus. Ach wat is het mooi hier, dit is zoals je je een huis overzees voorstelt.

De tijd vliegt en tegen half 7 gaan we een station verder, Seminyak. Ik krijg Yohanes niet te pakken dus eerst maar bij Bintang boodschappen doen. Vier weken zonder aardse zaken en ik voel me een kind in de snoepwinkel. Toch wel lekker dat hier weer gewoon alles is. Maar helaas buiten ook met ALLE verkeer, ALLE hectiek, geroep, geherrie, gejaag. Het lijkt wel het westen hier. Elke keer als ik Bali kom kijk ik mijn ogen uit wat ze nu weer verzonnen hebben aan bouwwerken en het steeds voller stoppen met nog meer winkels. eettenten. Even eten in de warung aan de Jalan Sorga? Een half uur rijden, geen parkeerplaats te vinden, nog een rondje stapvoets achter de Blue Birds. Wat doe ik hier eigenlijk.

Naar Carrefour voor bruin brood en kaas en alsjeblieft terug naar Sanur. Yohanes moet tot 22.00 uur werken. Dat wordt wel wat laat. We spreken af misschien voor zaterdagochtend.

Abroos stuurt wat plagende sms-en. Hij is op afstand in Atambua nog een restje moke aan het opdrinken en dat de woordkeuze wat "gewaagder". Ik kan wel wat basa basi gebruiken. Maar dicht bij de waarheid komen over mijn relatie met Daniel vind ik moeilijk.
Ik ben Waterman en Abroos stelt meteen dat dat orang dengan kemauan keras zijn, met een sterke wil dus. Nah, dat klopt wel hoor Abroos.

Er zijn geruchten dat er nog durians zijn in het noorden..... Wee zijn gebeente die me voor niks naar Pupuan laat rijden.



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Milani
Gebruiker
spacer line
 


Anne Mieke, heb je bericht te laat gezien en hoop je morgen nog te zien. Vanaf 13.00u altijd goed op fb bij prive bericht mijn adres.




Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 04-05-2012 16:50 Milani wrote:

Anne Mieke, heb je bericht te laat gezien en hoop je morgen nog te zien. Vanaf 13.00u altijd goed op fb bij prive bericht mijn adres.
Dan denk ik dat het mogelijk morgen vroeg in de avond wordt. Ik heb het nl. druk met bezoekjes......
Ik laat me morgen nog horen, goed?

gr
AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Bali vrijdag 4 mei

Ik heb een klein waslijstje aan things to buy op Bali. De minisambalzakjes, scrubzeep (zoooo fijn), een nieuwe yin yanghanger, .een modem, voorraadje beltegoed en nog allerlei frutseldingen die ik niet nodig heb maar wel leuk zijn. En dan nog de bestellingen.
En de jacht op durian.

De durian is het grootste probleem. Rijden, stoppen, vragen. Straatje rechts, straatje links, pasar ini, pasar itu. Maar mooi niks. Op zoek naar een modem gaat iets gemakkelijker. Een groot bord langs de kant van de weg "Modem murah" Een kwartier stap ik met een Cyrus 14,4 MBps naar buiten en Rp 550.000 armer, inclusief een simkaart Flash Unlimited met 3 maanden gebruik. Ik heb tot volgend jaar februari de tijd om 'm te activeren. Zou zonde zijn om dat nu nog 2 dagen voor vertrek te doen. Voor de durian komen we uiteindelijk uit op de Pasar Badung. Het is 25 jaar geleden dat ik hier geweest ben. Veel bloemen los of in mandjes gedrapeerd en allerlei creatieve composities voor kleine offers. De Hindhugoden worden maar verwend. Het ruikt er heerlijk naar frangipangi en chempaka, zelfs de afrikaantjes ruiken hier lekkerder. Kue in alle soorten, maten en kleuren. Serundeng, ikan terie. Ik ben in staat om vanalles te kopen. Het ziet er allemaal zo lekker uit. En heel veel wierook. Begin ik niet aan want ik heb nog voor een paar jaar op te stoken thuis. Blote kippetjes, kippen zonder koppen (...) en koppen zonder kippen. Ah ik was toch wel even vergeten hoe leuk de Badung markt is. Denpasar verdient het sowieso niet om helemaal overgeslagen te worden. Ik kan er beter uit de voeten dan in Kuta. Maar nu nog die durian. EWen aardige mevrouw loodst ons langs de groenten en fruit en we we vinden de enige mand met durian. Nog erger, er is er maar eentje die enigszins door de goedkeuringscommissie komt. Twijfelgeval. Toch maar kopen hoewel een beetje duur voor Rp 20.000.

Aduh pecel Bali. Een oud vrouwtje maakt pakketjes met pecel Bali, die ik veel lekkerder vind dan de pecel uit Java. Doe ons er maar twee dan hebben we in elk geval vpoor vandaag de 2 ons groenten gehaald.

Geobsedeerd door de durian, en gefrusteerd dat iedereen zegt dat het seizoen voorbij is rijden we tot bijna Sangeh. Maar tevergeefs en om nou helemaal naar Pupuan te rijden is toch wel van de gekke. We zullen het met die ene (kleine) moeten doen. We rijden via de bypass naar Jimbaran. Net als ik heb uigesproken me te ergeren aan mensen die op de verkeerde rijbaan rijden (= rechts dus de inhaalrijstrook) als ze langzaam staan er borden langs de kant: "rijdt u langzaam dan beter de linkerbaan", "ben je moe, dan eerst uitrusten" Emoticon: Cry chauffeurs willen nogal eens in slaap vallen...)

In Jimbaran kopen op de pasar ikan een rode snapper van een kilo (...) en een kleine intvis. De vis laten we barbecuen bij een van de warung ikan bakar (=zelf eerst de vis kopen). Het is heerlijk met geweldige sauzen die ik probeer te ontleden voor namaak straks in Nederland. Geserveerd met nasi, kankung, pindasaus en pinda's. Kosten Rp 75.000 all in met drankjes. Zo'n zelfde vis kun je ook aan een mooi tafeltje eten in een van de vele restaurants of met de stoelpoten in het strandzand. De locatie is dan duurder dan de vis zelf.
Ondertussen een sms naar Yohan.
Of het uitkomt dat we vanmiddag even komen. We zijn nu weer dichtbij en dan hoeven we morgenvroeg niet eerst op en neer. Dat is goed. Jawel, maar waar is het dan en hoe heet het. Salon Rita aan Jalan Mataram, Kuta, Bali schrijft Yohanes. Da's leuk nou weet ik nog niks. Zo uitgebreid is mijn plattegrond niet. Yohanes krijgt het het niet uitgelegd zegt dat het vlakbij de M-markt is. De schat weet toch wel dat je van de M markten omkomt in Kuta. Nou ja we vragen het wel her en der. Eerst maar eens uit de macet zien te komen. Van Jimbaran naar Kuta duurt een half uur. Dan nog eens een half uur zoeken en vragen en dan eindelijk de M markt die Yohanes bedoelt. We blijven een klein uurtje. Intussen geen klanten in de salon. Ook niet vreemd als een van de honderden salons en spa's zoals ze zich tegenwoordig noemen. Yohanes kletst aan een stuk door. Over zijn geboorteplaats Labuan Bajo, zijn verblijf op Bali waar het gemakkelijker is om de kost te verdienen. En dat hij eigenlijk naar Nederland zou komen vorig jaar maar het op het laatste moment niet door ging. Hij is een tijd geleden zijn hp met alle nummers kwijtgeraakt en is ook blijverrast dat ik hem gevonden heb en eigenlijk nog redelijk snel. Bizar want Yohanes is net twee dagen eerder uit Labuan Bajo gekomen. Dat is jammer want hadden we samen nog iets leuks kunnen doen. We houden contact Yohanes. "Ik hou van jou" zegt ie bij het weggaan. Allez, manneke. Maar Yohanes mag dat zeggen hij is meer dan de helft jonger dan ik....

Ik ga een poging wagen om op Jalan Pantai een paar nieuwe slippers te kopen. Die ik nu heb hangen met 3 -seconden lijm aan elkaar. Maar ik ben het al gauw zat in Kuta. Nog even snel naar Matahari om zo ongeveer de tiende poging te doen voor het kopen van Off maar ook hier niet. De afgelopen anderhalve dag heb ik iedere Guardian, K,M en Indomart gecheckt zo ook supermarkten. De Off van Johnson die ik altijd kocht in tubes voor rond de Rp 12.000 was een supergoed muggensmeersel maar onvindbaar. Het enige wat te vinden is zijn de spuitbussen die bijna 3 keer zo duur zijn, een kwalijke geur hebben, in tegenstelling tot de tubes en je mag ze vaak niet meenemen in het vliegtuig. Ik zal dus een alternatief moeten verzinnen.

Van Kuta naar Hardy's in Sanur. Ik vind dat een van de fijnste supermarkten op Bali. Ook veel souvenirs en hebbedingen, vaste prijzen. Bijna boodschappen zijn gedaan. Op de valreep een nieuwe Indonesie travelatlas met 30 pagina's uitgebreid, editie 2012 nu inclusief Banda Aceh, pulau Weh, veel aanvulingen op Maluku. Helemaal blij.
De durian is wederom een teleurstelling maar als verrassing chocoladeijs met cabe rawit......Het is heerlijk. Morgen een andere proberen. En als nagerecht een kleintje nasi bungkus voor Rp 3000.... in Sanur....!



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

ibusas
Gebruiker
User icon of ibusas
spacer line
 

Groetjes terug aan Bali... Emoticon: Cry heimwee!! Emoticon: Bye bye




Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Bali zaterdag 5 mei

Sanur is nog maar net wakker om 9.00 uur in de ochtend. Op het programma van vandaag staan het kilometerslange strand, een bezoekje aan Candidasa en eentje "om de hoek".
Alleen al via de weinige zijstraten naar het strand rijden kost geld. De rest van de de lengte is ingenomen door grote hotels. De lengte van het Hyatt komt dicht in de buurt van een kilometer! Een bruinverbrand lijf, de kuitbroek maar net op fatsoenlijke hoogte onder de navel een trendy Gucci zonnebril en de lange gekrulde haren op een nonchalante staart. Zo doen de beachboys van de duikscholen en surfscholen hun werk. Het verschil in tattoo vorm de identiteit. Op dit tijdstip een mengelmoes van duikboten en dobberende perahu en hier en daar een trendy speedboat. Sanur is klasse waar toeristen niet op een paar honderd duizend Rupiah kijken.

Het Hindhuleven is nog net als 20 jaar geleden, of misschien wel 40 of 50. Mannen en vrouwen gekleed in sarong dragen hun rieten manden eerst naar de tempels. De offers worden gezegend en met brandende wierook op de tempels gelegd, op de straat, op het strand, op voorruiten, op brommers, in winkels, op alles wat deze dag veilig moet doorkomen.
Een koppel heeft twee grote manden met verwelke bloemen. Ze sturen ze via de zee terug naar God en even later dobberen ze over de Straat van Badung.
Het ritueel wordt verstoord door geschreeuw in mijn oren: transpot (jawel zonder r), massage, you come in my shop, ekjoes me..... I don't accuse you.... Weliswaar een paar decibellen minder dan in Kuta zodat Sanur nog enigszins een badplaats van allure genoemd kan worden maar voor mij genoeg om dit deel voor gezien te houden. Op andere plekken is het niet veel beter behalve dat hier tenminste nog een paar mooie perahu liggen. De meesten hebben echter plaats moeten maken voor de luxe ligstoelen waar de gasten met het op tijd keren van het vege lijf de juiste bruintint kunnen verkrijgen.

Rond 12 uur nemen we de bypass richting Gianyar. Bij Denpasar zit het vast, daarna gaat het redelijk snel. Op bezoek met een conversatie in drie talen. Met de excuses voor het ongemak, er moet nog het een en ander geklust worden. Het ongemak is met een glaasje jambu arakmix, lekkere knabbels (krupuk Palembang) en muziek van "kent u deze nog" snel vergeten. Poes Minou vindt de kruip door sluip door plekjes wel leuk. Ze heeft meer speelruimte, letterlijk in dit geval.
Oude koeien uit de sloot, het leven op Bali en een paar uur later..... rijden we weer verder. Tot de volgende keer. Ik wil nog even naar het zwarte strand van Kusamba.

Een paar uur later zitten we op de veranda van een schitterend huis. Hier zijn ze al klaar met klussen en hoe. Houtgesneden steunpilaren, tuinbeelden, gezellige verlichting en homemade lumpia's, aardige mensen en goede gesprekken. Precies zo'n huis zoals je je een Nederlander in den vreemde voorstelt. Het leven kon erger zijn. Het is laat, veel te laat voordat we er erg in hebben. Op Bali en tijd tekort komen. Dat is nieuw voor mij.

Nog een nachtje slapen en weer terug naar huis. Met ondefinieerbare gevoelens. Ik heb geen richting kunnen geven aan de ontmoeting met Daniel. Het is net zoiets als een definitieve zonsondergang....

Salam manis
AM



Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

BintangJan
Gebruiker
User icon of BintangJan
spacer line
 

AM,

We hebben weer genoten van jouw reisverhalen. Soms herkenbaar, soms nieuw.
Wij willen in 2013 vanaf Bali richting Larantuka reizen en misschien kunnen wij gebruik maken van jouw ervaringen.

Goede terugvlucht gewenst vanuit een nog steeds zonnig Gaasterland.


Als je goed naar het verleden luistert, kun je de toekomst beter verstaan. Jika Anda mendengarkan dengan cermat ke masa lalu bisa masa depan lebih mudah dimengerti

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Tuurlijk BJ. Ik hoor het wel tzt

Dankjewel. Niet alleen vliegen, morgen eerst ook nog shoppen in Singapore..... Emoticon: Smile De economie een beetje steunen daar...


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Kembang
Gebruiker
User icon of Kembang
spacer line
 


Even je reisverhalen gelezen AnneMieke, ik liep achter.....ik heb genoten over je schrijfwijze hoe je alles om je heen en jezelf beschrijft....je hebt talent ervoor.
Hoe kan ik jou foto's zien? Doe je het op een aparte site of zo? Ik kijk ernaar uit....
Ik wens je een behouden vlucht naar huis toe en hopende dat je geen last krijgt van je rug door het lange zitten....



Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Sanur, zondag 6 mei

Het zit er weer bijna op.
Over een klein half uurtje naar het vliegveld.

Ik ga me focussen op hoe het met mij zelf verder moet. Ik heb een geweldige reis gehad maar die zonsondergang zit me behoorlijk dwars.

Ik gun mezelf niet al te veel tijd om er over na te denken. Het is goed zo al lijkt dat een vreemde uitspraak. Ik ben morgen voor de middag weer in Eindhoven en dinsdag weer aan het werk voor een maandje of 5.... Emoticon: Smile en nieuwe plannetjes maken, boddschappen bezorgen. Enfin tis maar dat we van de straat zijn.

Het accute probleem van nu is hoe ik in godsnaam die sasando mee naar huis krijg.... Enfin over een paar uur weet ik het. Dan vanmiddag om half 4 in Singapore spullen naar de het bagagedepot, metro in en het laatste restje van mijn slipperzolen wegslijten op Bugis market.

Salam manis, beta mo pulang
AM

______________________________________________________

Email-adres is vervormd om spam tegen te gaan. Klik hier om naar het profiel van deze gebruiker te gaan.Kembang: ik maak een verhaal van mijn postings die basis zijn voor het uiteindelijke "produkt". Dit betekent vaak onwaarheden eruit halen, vergeten dingen erin zetten, spelling, taaltechniek etc. Daar zet ik ook foto's in. Maar daar ben ik ook vrij lange tijd mee bezig. Ik denk dat het minstens ergens in juni wordt. Tzt meld ik me wel.




Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Milani
Gebruiker
spacer line
 


AnneMieke selamat jalan dan sampai ketemu.

Fijne reis en tot ziens. x



barubagus
Gebruiker
spacer line
 

Annmiek, wat een tempo zeg. Ik geloof dat jiij in een maandje meer doet en ziet dan ik
straks in 3 maanden.
Als geborene aldaar, heb ik toch dat luie ...zoiets van...aduh laat maar ...ik heb het wel gezien en geweten.
Ik vertrek vlgd maand voor 3 maanden, en iedere keer neem ik me voor om veel, en veel meer te zien...maar het komt er niet van.... te warm .....te boring .. te weinig goed eten .etc.
En In het kleinste gat wil ik graag ac, en het liefst met pool.

Echt orang batawi zullen we maar zeggen.




Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Stilzitten is niks voor mij. Ik wil altijd weten wat er achter die berg is. Stel dat ik iets mis. Ik heb al een stuk van je reis voorgedaan dus doen hoor. HET komt er niet van bestaat niet.....


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Nog een stukje Singapore dan.....

Het is allemaal niet al te best geregeld tijdens de verbouwing van het vliegveld van Denpasar. Koffer maar weer laten sealen want ik ben het slotje weer eens kwijt. Ik koop symbolisch een bronzen vlinder, die past wel bij de situatie. Opgelucht, blij dat ik naar huis ga, en verdrietig omdat ik een paar dagen geleden mijn Flores voorlopig vaarwel heb moeten zeggen. Ik moet natuurlijk niks maar ik wil ook nog veel andere dingen.

De vlucht naar Singapore gaat voorspoedig. Opvallend veel kinderen in het vliegtuig en daarmee ook buggy's bedjes, speelgoedjes. Schuin links en schuin rechts voor mij twee stellen met elk twee kinderen. Die van schuin links hoor je niet en snappen niet dat die van schuin rechts de boel bij mekaar kraaien. Ik ben erg moe. Afgelopen nacht pas om 2.00 uur gaan slapen, van de stress waarschijnlijk.
Met een glas wijn erbij en de kindjes eindelijk stil toch een half uurtje geslapen.

Aankomst 15.45 uur. Een flink eind wandelen naar terminal 3, mijn handbagage afgeven en de metro in. Dat lijkt snel gedaan maar het is toch al 5 uur geweest dat ik de metro instap. Makkelijk of=m eeven een dagje Singapore te doen, een vriendelijke glimlach, snel en zonder kosten. In Singapore weten ze heel goed dat ze hun spullen ook aan buitenlanders kwijtraken en dan moet je niet even 25 dollar aan visumkosten gaan vragen.
Reistijd met de overstap 25 minuten naar Bugis. In de metro is de laatste mode geod zichtbaar en de verandering ook. Jonge stellen frutten en friemelen mekaar gewoon in het openbaar. Geen mens die er aanstoot aan neemt overigens. Gewoon net als in Nederland. Dat was 20 jaar geleden toch echt niet zo, tien jaar geleden niet eens volgens mij. Een omroepbericht als je een verdacht persoon of ding ziet omdat te melden. Het gaat te goed in Singapore om hier gedoe te hebben. Het is alweer een paar jaar geleden dat ik zo´n lange stop maakte in Singapore. De ene keer is het Bugis en Albert Street, lekker fout winkelen. De andere keer Serangoon met Little India of Chinatown. Een een of ander park is soms ook wel eens leuk.
Het wordt een snackmiddag. Bij de mac een klein ijsje gekocht. Fruit. Wat ruik ik toch. Ik ruik durian. DURIAN??????????????????????????? Ooooohhhhh, ze hebben hier durian uit Maleisie, van die grote echte net zoals op Sumatera. Maar da's wel een beetje veel natuurlijk. Ze verkopen ook bakjes met 2,3,5 en 6 stukken. Dan maar zo'n bakje. Da';s minder romantisch en al helemaal niet als ik zie dat Singaporezen ze met een plastic handschoen eten. Zo'n tandartsding. Adhu, durian moet je toch gewoon met je pootjes eten. En dat doe ik ook maar, ter verwondering en vermaak overigen. Aan een tafeltje zitten twee mannen. Ik kan aan hun neus zien dat ze Indonesisch of Maleis spreken. Ze komen uit Batam, da's hier zo'n beetje twee straten verder om de hoek, 20 minuten met de boot geloof ik. Ze zijn volgens mij al een tijdjes hier want ze gebruiken veel lah achter hun woorden in het Indonesisch of in in Engels. Het zogenaamde Singlish zoals het hier genoemd wordt.

Door de hal schuifelen met allemaal dingen die een mens niet nodig heweft maar wel leuk zijn. Voor mij worden het slippers, kan ik mijn oude ter plekke weggooien. In Albertstreet op een scherm een life dvd van Adele. Die wil ik wel voor nog geen 15 Singapore dollar (9 euro). Een een idool uit Hong Kong. Helemaal in het Mandarijn Chinees (voor de zekerheid maar even gevraagd) maar hijs leuk.
Een blackpeppersausage en....................duriansap.............Ooohhh dit is geweldig, samen voor 1 euro 90.

Ik kan er weer tegen. Even nog bij Guardian een flesje water halen, het is plakkerig in Singapore waar ze.............. Off verkopen! Hier wel vier keer zo duur als in Indonesie (toen ik ze nog te pakken kon krijgen).
Het is druk in de metro en voor de eerste keer in mijn leven staat er voor mij iemand op. Een Indiaase jongeman. Ik schrik ervan.

In het Transithotel ff lekker douchen, schone kleertjes aan en wandelen. Zitten kan straks nog zo'n 13 uur. En ik hoop dat ik moe genoeg ben om de helft ervan te slapen.....

Sampai ketemu lagi.

AM


Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

Dhans
Gebruiker
User icon of Dhans
spacer line
 

Dag Annemiek,

Geniet van je verhalen. Ga deze zomer voor het eerst sinds 20 jaar weer nasr Indonesië en kom helemaal in de stemming. Dankjewel!

Hans


Www.reisfamilie.nl

cathy
Gebruiker
spacer line
 

Heel, heel hartelijk dank voor je prachtige verhalen Anne Mieke. Ik kreeg er geen genoeg van, heb ze meerdere malen gelezen. Wij proberen in de herfst naar Seram te gaan, maar het kan ook de Sumbawa eilanden worden, in ieder geval 'die kant' op. Mocht je nog niet in het vliegtuig zitten, voor straks een zeer plezierige vlucht en geniet nog lekker na als je thuis bent.



Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Nee nog niet in het vliegtuig. Wel net door de scan van de Grundlichkeit van SQ.
Ff benauwd. Ik heb de sasando heel goed ingepakt met vele lagen dun plastic en van dat brede plakband. De bamboe`kast`waar de snaren op zitten apart en de klankkast (Ingevouwen lontarbladeren dus) apart. Ik moest toch wel even goed uitleggen dat het om een muziekinstrument gaat. Er zitten nl. van die stel "schroevedraaierpunten"aan waarmee de snaren afgesteld moeten worden voor de juiste klank. Tjezus. Zo kun je alles wel als wapen zien. Waar zijn we toch mee bezig soms. Maar de twee dames en de drie heren (jawel er moest even hulp bijkomen) begrepen wel dat ik het goed kon uitleggen. Ik moet er niet aan denken dat ik dat ding uit zou moeten pakken. Dat gaat niet eens zonder mes of schaar.... Nu nog veilig straks in de bagagebak (ging daarstraks vanuit Dps goed)

Dankjewel allemaal.




Need information about Flores? Take a look at the website "FLORES SURGA KITA" https://www.travel2flores.info/ (including many photo's) Avatar: Sarotari, Larantuka, the exact place the Palmerah bridge will be built. http://www.tidalbridge.com/

elsbeth
Gebruiker
spacer line
 

Wel thuis voor straks Anne Mieke.
Ik hoop dat je een beetje slaapt nu. Ik ga een hoop van je informatie opslaan voor mijn volgende keer. Geniet nog een beetje na.

Groet Elsbeth



BintangJan
Gebruiker
User icon of BintangJan
spacer line
 


Op 06-05-2012 17:22 schreef cathy:
Heel, heel hartelijk dank voor je prachtige verhalen Anne Mieke. Ik kreeg er geen genoeg van, heb ze meerdere malen gelezen. Wij proberen in de herfst naar Seram te gaan, maar het kan ook de Sumbawa eilanden worden, in ieder geval die kant op. Mocht je nog niet in het vliegtuig zitten, voor straks een zeer plezierige vlucht en geniet nog lekker na als je thuis bent.


Cathy,

Als je twijfelt tussen Seram en Sumbawa, dan zou ik voor Seram kiezen. Eén brok natuur.


Als je goed naar het verleden luistert, kun je de toekomst beter verstaan. Jika Anda mendengarkan dengan cermat ke masa lalu bisa masa depan lebih mudah dimengerti

cathy
Gebruiker
spacer line
 

BintangJan,
Wij zijn in 2007 via Bali naar Ambon geweest en vandaar uit naar Saparua, Sulawesi en een fantastische ervaring rijker. Op Ambon spraken wij de hoteleigenaar en hij vertelde dat het op Seram heel mooi was. Maar .. ik lees heel weinig tot niets over Seram. De travellers onder ons gaan maar naar weinig plaatsen en dat is van Masohi (Amahai) naar Sawai en misschien eventjes naar Wahai. Dat is alles wat ik lees over Seram. Seram is toch groter.
Wij gaan meestal van de gebaande paden af en willen veel groen zien, de jungle in. Vier weken staat geplant, maar mogelijkerwijs zes weken. Wij hebben dus wel de tijd.
Mijn vraag meteen is, zijn er ook forumbezoekers die wat meer weten over Seram, dan hoor ik dat graag.




kaibesar
Gebruiker
spacer line
 

hoi Anne mieke

mooie verhalen je komt zelfs uit de buurt van mij Helmond !!

fijne reis en welkom thuis ,

wel koud dus hoop dat je warm aangekleed bent




Plaats een reactie op dit onderwerp

Je moet ingelogged zijn om een bericht te plaatsen. Je kunt inloggen door hier te klikken.
Als je nog geen lid bent, kun je jezelf hier registreren.


nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen

9,570,783 views - 117,907 berichten - 9,322 onderwerpen - 6,028 leden
 Gesponsorde links

© indonesiepagina.nl · feedback & contact · 2000 - 2018
Websites in ons netwerk: indahnesia.com · ticketindonesia.info · kamus-online.com · suvono.nl

66,903,155 pageviews Een website van indahnesia.com