Salam manis dari Sumatera


 Subforum Sumatra 
47 bezoekers





Startpagina
Je bent nu in > Forum > Sumatra > Bekijk onderwerp

18-01-2015 01:48 · [nieuws] Politieagent Indonesië gepakt met xtc-pillen  (0 reacties)
18-01-2015 01:32 · [nieuws] Nederlander Ang Kiem Soei geëxecuteerd in Indonesië  (3 reacties)
17-01-2015 01:27 · [nieuws] Brandstofprijzen opnieuw flink verlaagd  (0 reacties)
16-01-2015 02:13 · Indonesië gaat veroordeelde Nederlander executeren  (160 reacties)
05-08-2014 23:16 · [nieuws] Jakarta wil parkeermeters gaan plaatsen  (0 reacties)

nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen
Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Sumur Tiga, pulau Weh, 4 januari 2011

Alweer 4 dagen in de verre oost.
De Schipholperikelen vielen mee. Ik wist alleen even niet hoe ik die 10 meter van huis in de taxi moest komen. Het overgrote deel lag nog een pak platgetrapte sneeuw en daar waren mijn reisschoenen niet echt op berekend (lees: dunne enkellaarsjes met gladde zolen) Een paar huissokken met van die rubberen nopjes eronder waren een goede oplossing.

Het was knetterdruk op Schiphol. Een voorspoedige vlucht. In KL waren er werkzaamheden aan de skytrain (niet alleen bij ProRail dus……) en dat betekende met de bus van C naar G. Alles on time.

Op het vliegveld van Medan hadden ze nu weer wat anders verzonnen bij de immigratie. Er stond nu een bordje dat een retourticket overlegd moet worden, prijs van VOA was ineens met Rp.10.000 gestegen (terwijl de koers in oktober net iets lager was)
Een uitleg over de fingerprints waarvan uiteindelijk alleen mijn rechterhand hoefde, een ambtenaar die vroeg of ik kaas en chocolade in mijn tas had (antwoord: nee, werkelijkheid: ja) en mijn bagage kwam als laatste letterlijk. Veel gedoe met het innemen van de bagagesticker (er werd nu om de instapkaart gevraagd…..?)

Die dag weinig meer gedaan behalve wat boodschappen, Indiaas eten en de champagne en durian oppeuzelen, en de dag erop slapen, heel lang slapen.

1 januari was een ramp in Medan met vervoer, geen taxi of angkot te krijgen. En over taxi gesproken. Ik was blij dat er nu Blue Bird was in Medan, echter nog maar 100 auto’s dus dat schiet niet echt op in de 3e grote stad van het land. Het betekende lang wachten op een bestelde BB of een maffiataxi nemen. Nieuwjaarsdag hebben we voornamelijk doorgebracht met familie- en vriendenbezoek, en … een ander hotel zoeken.
De kamer die we geboekt hadden in Ibunda was er eentje met een airco die niet goed werkte (kamer te groot, filter niet schoongemaakt etc) dus zouden we verkassen. Hotel Istana bleek ineens in erbarmelijke staat met gebladderde en beschimmelde muren, in hotel Cherry Pink werkte de airco ook niet naar behoren (de filters werden ter plekke schoongemaakt!) en uiteindelijk werd het Cherry Garden. Hehe, eindelijk…..

Maandag hadden we tijd om pelan2 op te starten. Sriwijaya zou pas om 12.00 uur vertrekken. Bij de check inn stond ik mijn verstand te verkijken toen een man voor ons twee pistolen op de desk legde en er de kogels uit haalde. Er werden wat formulieren ingevuld, de spullen werden in een papieren zak gedaan en dat was dat. Ik heb geen idee hoe zoiets in Nederland gaat maar ik voor mijn gevoel was dit wildwest. De vlucht naar Banda Aceh vertrok (natuurlijk) niet op tijd maar was met de marge 15 minuten te laat bij aankomst. De vlucht ging langs de oostkant dus Lhokseumawe. Ik had gehoopt dat we over Leuser vlogen maar gezien de oerwoudbescherming is de eerste keuze ook wel logischer. Mooie aanvlucht over nieuw aangegroeid land, het land zelf niet maar de begroeing na de tsunami. Het zag er erg nat, waddenachtig uit. Op het vliegveld geen Java of Medangedoe met taxichauffeurs of mensen die vanalles willen maar gewoon. En dat is ook wel eens lekker.

Banda Aceh is een aangenaam verschil met steden zoals Medan of Padang, het is er naar Indonesische begrippen schoon en opgeruimd, op wat macet in de binnenstad na geen pollutie. Naar de stad komen we over een paar nieuw gebouwde bruggen. Eigenlijk is er veel nieuw in BA, ook veel nieuwe gebouwen, huizen, winkels, het vliegveld zelf overigens ook met een mooie islamitische koepel. In de stad zijn geen grote malls zoals Matahari of Ramayana. Raar want zou je eigenlijk na de opbouw wel verwachten. We hadden het Guesthouse Gajah Putih geboekt omdat we dat kenden van de vorige keer (de drie grote hotels Medan, Prapat en Wisata aan de Ahmad Yani vonden we de vorige keer niets geweldig en nu nog niet). Wel weer jammer dat we in GGP niet de kamer kregen die we geboekt hadden (de Garuda). Het is en blijft moeilijk om hier afspraken te maken. De kamer die we kregen, Ramajali, had een slechtwerkende airco (op de een of andere manier kom ik dat steeds vaker tegen), en gistermiddag verhuisden we naar het rose-paarse Permata Hati waar bijna niemand was. Beide hotels vroegen geen surat nikah (bewijs dat je getrouwd bent), allebei hiervan ook geen melding bij de receptie.
Ook nog maar eens goed opletten hoe het nou zit met de Syariah. In anderhalve dag inderdaad geen alcohol gezien (maar zelf wel meegenomen natuurlijk….) wel vrouwen zonder sluier maar weinig heel weinig. Maar wel veel combi’s sluier en strakke spijkerbroek (van het model niets te raden overlaten). Ik vind de mensen voorkomender dan op veel andere plekken in Indonesie. Misschien dat dit komt door de vele sociale werkers die hier jaren actief geweest zijn en gewerkt en gewoond hebben. De grote moskee (echt heel groot en ook mooi) hadden we de vorige keer al gezien dus gisteren met de auto op pad. Het gebruik van taxi of angkot vind ik ik niet echt aan te raden. Taxi’s zijn er niet veel en zonder meter en zijn vaak alleen bij hotelclusters te vinden. Angkots zijn er ook niet zo veel maar zouden wel te doen zijn. Ik denk dat als we van pulau Weh terugkomen ook maar gewoon een motor huren, net zo gemakkelijk. Je stopt gemakkelijker en bent flexibeler.
BA is toch wel een eind weg en dat merk je inderdaad als er bepaalde niet zijn zoals cola light of de flessen groene thee zonder suiker en sinaasappelsap. Zelfs op Flores zijn die dingen, zij het niet heel veel, te koop. Alleen op Sumba en Timor niet. In de supermarkt wordt de muziek onderbroken en klinken Maghrebgebeden. Er is hier toch ook Nieuwjaar gevierd gezien de nog aanwezige spandoeken. En Nieuwjaar dat gevierd wordt door serieuze moslims, orthodoxe moslims blijf ik bijzonder vinden, tenslotte is het de Christelijke jaartelling. Ik vind Aceh een bijzonder deel van Indonesie. Jammer dat het tsunamimuseum na een korte opening tijdelijk gesloten is. Het zou eind van deze maand weer opengaan.
Ook weinig toeristen….. en die zagen we vanochtend allemaal (= een stuk of 7) verzameld op de snelboot.

Het was maar goed dat het inderdaad een snelboot was. Langer dan een kwartier van de 3 heb ik het rechtop zittend niet volgehouden, na de kustwateren van BA verlaten te hebben klapte de boot voortdurend op de flinke golven (en ik wilde daarom niet naar Belitung……) Bij aankomst was ik inmiddels een deel van mijn ontbijt, nasi bungkus, weer kwijt en voor mijn gevoel zag ik groen. Op naar Sumur Tiga waar we bij Freddie’s logeren, tenminste de eerste 2 nachten denk ik dan misschien ook nog een paar nachten in Gapang of gewoon in Sabang, daar reden we straks doorheen komend van de haven en dat leek me wel een leuk stadje. Ik ben niet echt iemand om dagenlang aan het strand te zitten. We wachten nu even dat onze kamer is schoongemaakt en dan wordt het brommeren denk ik. Hm…. Ik denk dat ik het hier wel even uithou.

Salam manis, later meer.
Anne Mieke


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

pierre
Gebruiker
spacer line
 

Hoi Anne Mieke

Leuk dat je ons je reisverhalen laat meebeleven.
Woow wat een gedoe met die pistolen zeg en mocht hij die papieren zak gewoon weer meenemen? Je zou er bang van worden.
Misschien is hij wel lid van die terroristische benden uit de jungle van BA.

Tja.. zeebenen zijn jou blijkbaar niet weggelegd, wat een zonde van het ontbijt....

Ik ben benieuwd naar de rest van je reis ervaringen op het zo mooie Sumatera. Emoticon: Yes!



paulana
Gebruiker
spacer line
 

Hey Anne Mieke

Ik sluit me bij Pierre aan, wat leest dat lekker!
Verheug me nu al op het vervolg van je reis. Emoticon: Yes!

Bewaar die verhalen en bundelen, heb nog nooit zo'n leuk en meeslepend reisverslag gelezen! Emoticon: Yes!

Pierre wat een avontuur he, pistolen in een papieren zak, zou me niet lekker voelen
als die in het zelfde vliegtuig zaten. Emoticon: Shut up!

Selamat Tahun Baru voor jou en je echtgenoot en fijne reis, genieten!


Om Swastiastu

sidia
Gebruiker
User icon of sidia
spacer line
 


On 04-01-2011 07:21 Anne Mieke wrote:
Bij de check inn stond ik mijn verstand te verkijken toen een man voor ons twee pistolen op de desk legde en er de kogels uit haalde. Er werden wat formulieren ingevuld, de spullen werden in een papieren zak gedaan en dat was dat. Ik heb geen idee hoe zoiets in Nederland gaat maar ik voor mijn gevoel was dit wildwest.

Waarschijnlijk dezelfde procedure.
Men mag geen vuurwapen bij zich houden (behalve airmarshall zoals bij de Amerikanen) .
Dus moet het afgegeven worden aan de bemanning.
Het kan zijn dat speciale groepen ook vrijstelling kregen op grond van hun functie.


Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Sabang, pulau Weh,6 januari 2011

Hotelperikelen en zeker niet de cherry on top zoals de Lonely Planet vertelt.

Nou had ik gedacht hier een mooi verhaal te vertellen maar dat gaat niet helemaal lukken. Pulau Weh valt ons tegen, meer kan ik er niet van maken.

Zei ik een paar dagen geleden dat ik het hier wel een tijdje zou uithouden, echter toen wist ik nog niet wat ik nu weet. Het “resort” Freddies ligt mooi aan een turquoise blauwe zee (met golven die een hoop lawaai maken). Het zijn in feite allemaal paalhuisjes (cottages) waar je alleen naik/turun kunt komen. Dat we lang op onze kamer moesten wachten was minder. De eigenaar wil blijkbaar het maximale uit zijn business halen en de huurders van de huisjes wisselen zo ongeveer op het midden van de dag met dien verstande dat je wel vooraf boekt maar alsnog enige uren moet wachten als je een beetje pech hebt. Hier een boekings- en annuleringsysteem en het bestellen van maaltijden de avond, ochtend of middag vooraf. Verder geen openbaar vervoer naar/van Sabang. De westerse toeristen die tegelijk met ons arriveerden konden meteen in het huisje, wij niet. En ik denk dat dat komt omdat Daniel de boeking heeft gedaan en er dus anders wordt omgegaan met locals dan met orang putih. Allemaal dingen waar ik niet senang van werd. Ik vind het vervelend afhankelijk te zijn van een hotel en/of locatie. We konden pas na 14.00 uur in de kamer en na een snelle douche een motor gehuurd en gaan touren. Natuurlijk hadden we niet meer zoveel tijd. Het was al na drieen en om half 7 is het hier donker. Sabang was inmiddels wakker aan het worden, letterlijk en figuurlijk. Ze hebben hier elke middag siesta wat betekent dat het meeste dicht is, weinig activiteit.
We wilden ook eigenlijk verkassen maar pech want er is een meeting van een paar dagen en dat betekent dat de beste kamers in de “stad” geboekt zijn. Voor de zekerheid, en de nieuwsgierigheid ook maar naar Gapang en Iboih gereden. Ik begrijp intussen dat pulau Weh toch voornamelijk een duik- en snorkelbestemming is en dan kan het haast niet anders dan dat het onder water toch echt mooier moet zijn dan erboven. Gapang zou de luxere versie moeten zijn van Iboih maar ik zie die luxe niet, behalve dat je in Gapang niet moet klauteren of een boot moet charteren om bij je hotel of guesthouse te komen zoals in Iboih. Op beide locaties vind ik de stranden verre van mooi of schilderachtig, een hoop rommel (zoals wel vaker op stranden in Indonesie) en vanuit de verte zijn de vele reddingsvesten al te zien. Nu is het weer op dit moment ook niet van het model strakblauwe lucht en meerkleuren blauwe zee maar ik denk toch dat het vooral komt omdat ik de prachtige stranden van Maluku den NTT gewend ben. In het noordwesten is een flink stuk bos waar we doorheenreden naar en van Iboih en Gapang.
De Lonely Planet spreek over de "cherry on top"mbt pulau Weh maar ik vind het bvasteland van Aceh vele malen meer de moeite waard.

Kilometer 0

Gisterochtend zijn we van Sumur Tiga naar Sabang verhuisd en hebben een goede kamer in Putra Salju (hoe toepasselijk als je de sneeuw net voor de zon verruild hebt)kunnen krijgen. Dat ging niet helemaal zonder slag of stoot maar om 13.00 uur zaten we toch op de motor richting kilometer 0. Eerst even “tanken” met een emmertje en een slang en naar het zuiden met stranden met pandanbomen. We kwamen niet ver, ongeveer 15 kilometer, toen we een slappe band hadden. Op pulau Weh betekent dat buiten Sabang eerst een heel eind lopen Emoticon: Angry . Niet alleen de binnenband maar ook de buitenband was naar de mallemoer. Rp 182.000 en een uur later konden we verder…….
Van Sabang tot Merauke…. Nou ja bijna dan. Gisteren naar kilometer 0 gereden, of kilometre zero zoals het in het Engels staat aangegeven. Er is behalve een spuuglelijk monument, gedateerd uit 1997 en gemaakt met drie kleuren badkamertegeltjes (wit, lichtgroen en roze) weinig te zien. Inderdaad zero dus. Ik verwachtte iets met afstanden naar grote plaatsen in Indonesie of in elk geval tot aan Merauke maar niet dus. Nou weet ik nog niet hoeveel kilometer het is. Merauke heb ik nog niet gehaald, ben in 2009 tot Manokwari geweest, ook al een respectabele afstand. Merauke komt vast nog wel. Er waren militairen bezig de trap schoon te maken (mocht ook wel) want morgen werd hoog bezoek verwacht. Op weg op diverse plekken brutale apen (de beesten dan he….)Kilometer 0 begint eigenlijk bij een lus in de weg. Ik heb geprobeerd het exacte begin te zoeken (met behulp van het monument). Heb die plek vereeuwigd met mijn voeten en die van Daniel. Op de terugweg toch nog maar eens langs Iboih, misschien had ik gisteren mijn dag niet. Maar, nee, er zijn beslist mooiere plekken in Indonesie.
Vanochtend de rest van pulau Weh begonnen. Eerst de oostkust. Buiten Sabang weinig bebouwing of inwoners maar alleen natuur, maar erg droog. In het uiterste zuidoosten heb ik zelfs cactussen gespot!

Na de lunch (nasi campur) op weg naar de Merapi. Nee, ik ben niet in de war, heb niet teveel arak gedronken (zou overigens nog steeds niet weten waar ik die vandaan haal hier in Shariahland). Heb altijd gedacht dat er drie Merapi’s waren in Indonesie maar inclusief deze zijn er dus 4, te weten 2 op Java, eentje ergens in het midden van Sumatera en deze dus. Deze is wel de laagste maar 565 meter en zijn tot aan de krater gereden met kokende/rokende/stinkende lava. En ook hier kun je er eieren koken net als op de Batur in Bali. Het was vandaag helderder dan de dagen ervoor en dus brandende zon. Geen sarung meegenomen, = Anne Mieke bakar……!
En toen kwam het leukste van pulau Weh. Emoticon: Smile Al het water was op en Daniel zou pp wat flessen gaan halen om mijn pootjes te blussen en te drinken. Een aardige mevrouw kwam vragen wat ik daar deed langs de kant van de weg en nodigde me in haar huis uit. Dat was echter 100 meter naar beneden en dan zou Daniel me nooit meer terugvinden dus toch maar even wachten. De dochter had al een paar manga’s geplukt die ik beslist moest meenemen. De aardige mevrouw vroeg of het in Belanda ook zo panas was, wijzend naar mijn rooie pootjes. Jawel, maar nu even niet. Ik vertelde dat ik nog maar een week geleden vanuit een min 10 naar Indonesie ben gereisd maar dat het in de zomer zeker zo warm kan zijn als hier. Daniel was intussen terug en we gingen in optocht naar de minikampung. De families hadden er een paar huisjes, een paar speciaal om te slapen en een keuken. De “badkamer” buiten natuurlijk. De familie was compleet met mannen met gevaarlijke klewangs, de geiten, de katten. Er werden een paar kelapa muda uit de bomen “geklommen”. Een schitterende locatie aflopend naar zee waar ze een grote kweekvijver met vis en garnalen hadden. Grasland met kokospalmen en die mangabomen natuurlijk. En buiten de kweekvijver wachten de perahu’s. De heer des huizes had familie in Ternate, of we daar ooit geweest waren. Hij vertelde ook dat hij een uur verderop lopen 500 (!) durianbomen had, voor pulau Weh begrippen een familie in goeden doen. Het plaatje was echt zoals iemand Indonesie zich voorstelt die er nooit geweest is. Dit maakte ons bezoek aan pulau Weh zeker goed, maar ik vind het nog steeds geen topper.

Op de terugweg naar Sabang het Anuek Laot (ik denk dat dit Bahasa Aceh voor Anak Laut = kind van de zee is), een meer dat zorgt voor het zoetwater voor het gehele eiland. Boven het meer en inderdaad de zeer dichtbij gelegen zee boze wolken die wel voor prachtige plaatjes zorgen. In de supermarkt lang moeten wachten totdat de bui over was en in die tijd een echtpaar uit Banda Aceh voorzien van info van het eiland. Ze zochten een hotel en vroegen zich af where to go.

Eerder dan verwacht gaan we morgen terug naar het vasteland. We hebben echt alles gezien hier. Moeten alleen wachten tot a.s. maandag voor de vlucht naar Bangka. Morgen is het vrijdag en ik denk dat dit een prachtig gezicht is bij de mesjid raya met vast heeeeeeeeeeeeeeeel veel mensen.
Er is in de buurt van BA vast nog wel eea te zien. Ik vind het een aangename stad. Al met al is voor mij vooral het binnenland van Aceh de moeite waard zoals we afgelopen mei gezien hebben in de Alasvallei en het Nationale Park van Leuser. Het is alleen heel erg jammer dat het tsunamimuseum tijdelijk gesloten is.

To be continued. Emoticon: Bye bye

NB: volgens mij heb ik per abuis een dubbel topic gemaakt en al eens eentje gemaakt met dezelfde naam maar ik weet het niet zeker. Zo ja, excuus.




Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Banda Aceh, Zondag 9 januari 2011

Het was vrijdagochtend stil en nog een beetje donker toen we in Sabang om kwart voor 7 op de labi2 wachtten om ons naar de haven te brengen. Het had op zijn pulau Wehs geregend en ook hier betekent dat mati lampu. Dat het licht dan uitvalt is dan altijd nog tot daaraantoe, maar die airco…. Waar die muggen dan ineens allemaal vandaan komen....
Na twee rondjes keliling Sabang om passagiers te zoeken bleven wij toch de enigen om naar de haven van Balohan te gaan, 11 kilometer naar de andere hap van het hoefijzer in het zuiden. Erg lucratief was de rit voor de chauffeur dus niet met Rp 15.000 per persoon. Intussen was het licht geworden maar de lucht was maar akelig grijs met snel en laag langsdrijvende wolken. Het viel mee, geen spiegelzee maar ook niet het Lunapark van een paar dagen ervoor. Erg druk ook op de boot, misschien omdat het weekend was? Maar zover ik kon zien niet overloaded.

Het hotel in Banda Aceh, Permata Hati (mooi he) was nog even leeg als toen we weggingen. Omdat we geen ontbijt hadden gehad en drie dagen op zijn Sabangs hadden gegeten (= simpel en weinig keuze en haast geen groenten) was de eerste bestemming een upperclass padangrestaurant (met een upperclass prijs natuurlijk). Toen naar de moskee, het was inmiddels tegen 12.00 uur. Het was erg druk in het centrum, zo druk dat we maar amper konden oversteken (als buitenlands wild).
De mesjid raya in BA is groot, groter dan die in Medan met een aparte minaret aan de voorkant gebouwd (of was het nou de achterkant, dat snap ik nooit bij een moskee) en de ijzeren hekjes stonden nu open (afgelopen mei niet maar toen was het ook niet op een vrijdag geloof ik). Het is een flinke lap grond, beetje parkachtig en we slopen door de hekjes naar binnen, maar op de een of andere manier verwachtte ik al een vermaning of zoiets. En jawel, we zaten op een paaltje op naar schatting 100 meter van de moskee en ik werd weggejaagd want ik was met mijn lange broek en lang shirt met kort mouwen niet als moslima gekleed. (en Daniel volgens mij ook niet als moslim met zijn armybroek en Sabang t-shirt en zonder topi maarja mannen mogen meer…) Daar gingen we weer, letterlijk en figuurlijk. Ik kan me van Medan herinneren dat daar sarongs en jilbabs voorhanden waren voor (westerse) vrouwelijke bezoekers zodat ze toch naar binnen konden. Geen idee of dit intussen veranderd is. Wat is dat toch he, we proberen dichterbij te komen maar vanwege zoiets onnozels wordt de afstand juist weer groter. Ik had fatsoenlijke kleren aan (weleens Chinese dametjes gezien in Indonesie? Precies dat bedoel ik)
Ok, jammer dan.
Een uur later was niks meer te zien van alle drukte. Alles was verplicht dicht met tralies, kartonnen platen, stukken stof en er waren alleen nog vrouwen op straat en in de paar warungs die nog open waren. Bijna geen man te ontdekken. Banda Aceh was uitgestorven maar de imam van de moskee zorgde er wel voor dat zijn preek tot in tientallen meters in de omtrek te horen was. Zo’n preek van het model wij vroeger van de pastoor in de kerk aanhoorden “U zult dit en dat, anders……” Nah, dan maar een es campur en dodol en even terug naar Permata Hati want ook WiFi en supermarkt ging niet. Emoticon: Confused
Gelukkig niet zo heet in BA door de bewolking en de zware moessonregens. Ik heb sinds de ritten op pulau Weh met steile wegen pijnlijke spieren in mijn onderrug opgelopen en had die ochtend moeite om uit mijn bed te komen. Dat betekent dat ik mobiel moet blijven zodat niet alles vast loopt. Lang zitten betekent het opnieuw alles in de goede stand zetten. Maarja, je hebt ruggegraat of niet…..
Na de op zoek naar sinaasappelspeurtocht even een haram mix van wodka (hij is bijna op…..) om de pijnlijke spieren wat te verlichten en naar het WiFi-cafe. Toch wel handiger dan een warnet. Kan ik tenminste met mijn eigen laptop op het internet en zit ik niet te hannesen met verouderde Word- of andere versies. Om half 6 zijn we terug in ons lilaroze hotel om daar degenen op te wachten die naar verwachting rond 6 uur in het hotel zullen zijn dat we voor ze gereserveerd hebben. Na zessen hebben we ons op de trappen geïnstalleerd en alvast de kamer laten sprayen (wat een drama toch altijd dat er in Indonesie gewoon op kamers gerookt mag worden) en de airco aan laten zetten. Ze zullen zo wel komen. Tegen 19.00 uur maken we ons toch een beetje zorgen. Nog niemand te zien. Vlucht vertraagd? Problemen met immigratie? Geen retourticket? Het nummer van de luchthaven wordt niet opgenomen. Onze chauffeur van afgelopen zondag is al thuis, de betreffende vlucht was gewoon op tijd. Maar wat dan? Sms gecheckt. Nee, ik heb toch echt duidelijk naam van hotel en straat opgegeven, kamernummer. Het antwoord op de sms is dat ze al ingecheckt zijn in kamer 2.05 maar volgens de receptie zit daar iemand uit Sabang. Lang verhaal > kort verhaal. Er zijn twee hotels met exact dezelfde naam maar een paar kilometer verder en we hebben elkaar dan uiteindelijk och ontmoet in het hotel dat we voor ze gereserveerd zijn s’avonds om half 11. Ja ja, had de taxichauffeur gezegd toen ze de straatnaam aan hem vertelden…….
Ach het is maar dat wij van de straat zijn . Emoticon: Shut up!

Gisterochtend kon ik mijn bed weer moeilijk uit en toen ik eindelijk uit was duurde het een tijd voordat alles recht stond. Toch maar een tukang pijat gaan zoeken. Een uur later lag ik op een kunstleren bankje en een half uur later ervan af ging een stuk gemakkelijker. We konden geven wat we wilden, kregen nog een flesje toegesproken (wonder?)olie mee en misschien tot morgen. Enfin, ik kon weer redelijk lopen dus maar meteen naar het centrum dan.
In de buurt van de moskee zijn veel edelstenen te koop in BA van eigen bodem en die van Kalimantan, de meesten verkocht als grote stenen in grote voornamelijk herenringen. Hoe groter hoe mooier zal hier de gedachte zijn. Je moet wel verstand van zaken hebben om de echte te kunnen onderscheiden, de meeste verkopers kennen hun eigen verkoopwaar wel maar het lastige is dat stenen hier soms een andere, locale naam hebben dan in Nederland. Tijgerogen, goudzandstenen en jade zijn vrij makkelijk te herkennen maar met sommige rode of blauwe stenen wordt het al moeilijker. De slijping van de stenen is niet van de kwaliteit zoals in Nederland maar dat kan ook eigenlijk niet met de krakkemikkige maar toch vooral vindingrijke “apparatuur” hier. Op de pasar Atjeh (inderdaad hier wordt nog de oude spelling gebruikt) vooral veel goud, stoffen en moslimattributen, en…. messen afgewisseld door flinke pistolen die dienst doen als aansteker…………..Ik denk niet dat ik daarmee aan hoef te komen op Schiphol.
En toen begon het vet te regenen en viel er niks anders te doen dan de nabije moslimwinkeltjes kijken, maarja daarvan is de collectie al jarenlang hetzelfde…

Malam minggu in BA is hier en daar best wel hip met zelfs een paar echte grote cafés met Wifi en bomvol met moderne jongelui en trendy kleding (en Blackberries en minilaptops). Vooral de dames doen hun best om van de jilbabnood een deugd te maken en zorgen wel dat andere lichaamsdelen dan wat meer aandacht krijgen. Je zou haast vergeten dat je in een Syariahgebied bent. Geen alcohol natuurlijk.

Vanochtend kon ik al beter lopen en voor de laatste dag hier een brommer gehuurd. Stralend blauwe lucht en dat scheelt echt 5 graden. Eerst nog even naar het busstation om voor onze vrienden uit te vinden welke routes er staks zuidwaarts mogelijk zijn. Aceh is relatief duur met transport en en het meeste aanbod is naar Medan. De binnenroute duurt 2 tot 3 keer zo lang maar is vele malen mooier dan de oostkustroute. Van de westkust hebben we afgelopen mei vooral veel tsunamiherinneringen gezien en veel projecten.
We rijden nog even langs Lampulo waar een boot ten tijde van de tsunami in een huis geramd is
Veel borden en aandenken van de vele landen die hebben meegeholpen aan de wederopbouw (en nog) met name de US, Japan en Duitsland komen nogal eens langs.

Er was gisteren geen kaart te vinden van Aceh Besar, de deelprovincie in het noordwesten zodat we een beetje weten waar we terecht komen dus dan maar op gevoel. Nu kun je niet zoveel kanten op, de weg naar Lhokseumawe is gewoon een drukke weg met niks te zien, het zuiden richting Meulaboh hadden we ook al gehad en het binnenland in kom je al snel bergen tegen (en dat moet ik nu even niet doen met die vervelende rug). We rijden vanuit BA noordoost en komen in een ground zero uit. Je kan zo zien dat hier iets niet klopt, dat het eigen anders was. Het lijkt wel of we in de buurt van Gouda rijden. Tropisch polderland zo plat als een dubbeltje met vele stukken water, afgedamd, ingesloten, puur natuur, met nieuwe bootjes, nieuwe bomen, nieuw aangegroeide mangroves en een deel van de 40.000 huisjes die na de tsunami gebouwd zijn. Alles is hier nieuw en schoon. De rommel en de geur van Indonesie ontbreekt hier. De zee is begrensd met grote rotsblokken. Het is kaal. Ik heb vanmiddag me wel honderd keer voorgesteld hoe dat geweest moet zijn, in no time alles weggevaagd. Wat moeten mensen bang geweest zijn niet alleen van het water maar alles wat het water meenam. En ook hier veel borden met allerlei projecten, reconstructies etc. In niemandsland en in de kale en zinderende hitte (geen bomen!) eten we een paar stukken papaya en watermeloen op.

We rijden verder richting Krueng Raya(veel woorden met ue, moeilijk het Acehnees) en komen op het strand van Ujong Batee (Ujung Batu?). Het is breed genoeg maar een vreemde groenbruine kleur zanden geen swaying palms maar uitgeleefde pijnbomen en in de zee iedereen met kleren en al aan (en al= en jilbab….). Ik zie ook groene kleding in de zee. Ik dacht dat dat niet mocht in Indonesie, is toch gevaarlijk of is dat alleen op Java (Pelabuhanratu). Af en toe komt er een uitdruipende moslima uit. Het is een bijzonder gezicht en ook dit ziet er niet echt volgens de Syariah uit.

Het is nu al na tienen en dat was het dan voor Aceh.
Morgenochtend geen last van de nooit gelijktijdig beginnende "" concerten" want we zullen zelf op de onchristelijke tijd van 4.00 uur op moeten staan om op tijd op het vliegveld te zijn. En dan maar hopen dat Lion Air ook op tijd is. Lion Air was de enige optie om op een dag van BA naar Bangka te komen. Alternatieven waren overnachting in Medan of Jakarta.

Het volgende bericht komt dus uit Bangka en kan haast niet anders of dit moet het tegengestelde zijn van Aceh in zo ongeveer alles. Ik ben erg benieuwd. Ben ook wel toe aan een verandering van omgeving en ook zijn de alcoholische versnaperingen op.

NB: Paulana, dat bundelen heb ik al een keer gedaan, van mijn reis in 2009 naar Jambi, Sulawesi, Maluku, Papua en Bali. Dit is totaal 61 pagina’s inclusief foto’s. Ik loop wat achter, wel een beetje jammer want ik vind het zelf ook wel leuk om terug te lezen hoe ik op een bepaald moment tegen dingen aankeek.



Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

paulana
Gebruiker
spacer line
 

Anne Mieke,

Weer een verhaal om te genieten, vooral je schrijfstijl het leest lekker en je "ziet" als het ware die beelden voor je geest. Chapeau Emoticon: Shiny


Om Swastiastu

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 


On 09-01-2011 17:24 paulana wrote:
Anne Mieke,

Weer een verhaal om te genieten, vooral je schrijfstijl het leest lekker en je "ziet" als het ware die beelden voor je geest. Chapeau Emoticon: Shiny
Dankjewel.
Ik probeer een nieuwe te fabriceren maar de verbinding is niet geweldig op Bangka. Zo niet dan morgen of over een paar dagen. Sabar saja ya.


Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

Iris8
Gebruiker
spacer line
 

Hallo Anne Mieke,

Leuk om je verhalen te lezen. Wij zijn diverse keren in Aceh en Pulau Weh geweest voor de tsunami en zo te horen is er behoorlijk veel veranderd. Heb je in Gapang Ton en Marianne nog ontmoet? Het is inderdaad zo dat onder water de echte schoonheid pas te zien is. Ik heb wel begrepen dat na de tsunami veel veranderd is, wij hebben echt prachtige herinneringen aan de west kust, maar hebben nog niet de moed opgebracht om te gaan kijken hoe het nu allemaal is. Tja en het is natuurlijk zo dat als je al veel gezien hebt je ook steeds kritischer gaat kijken. Ik ben benieuwd hoe je Bangka vind, wij zijn deze zomer naar Belitung geweest. Stranden waren mooi en bijna geen toerist gezien, wel in het weekend wat lokale bezoekers. Het eiland zelf is net een gatenkaas, allemaal oude bouwputten van de tinmijnen.
Nou geniet nog maar lekker van de zon en de warmte en laat ons arme koukleumen een beetje meegenieten! Emoticon: Smile
Iris



Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Belinyu, pulau Bangka, donderdag 13 januari

Maandag 10 januari

Haal-ik-het-vliegtuig-wel stress en Pangkalpinang, de stad zonder transport……

Om 4.50 uur maakten we de hoteljongens wakker die op het vloerkleed in de lobby lagen de slapen. Ze hadden blijkbaar geen last van de lawaaierige tv die de hele nacht aan was blijven staan. Even later zaten we buiten op de trap, onze taxi zou zo komen. Zou, want de bestelde taxi van Faizel van het reisbureau zouden we nooit te zien krijgen. Om 5.00 uur Faizel gebeld, de afspraak was dat hij om 5.00 uur bij het hotel zou zijn, geen jam karet. Hij was onderweg en zou zelfs zo de straat inslaan. Het werd 5.05, 5.10, 5.15 ….. geen taxi. Stress. Het vliegtuig zou om 6.40 vertrekken en de luchthaven 15 kilometer ver was nog altijd 20 tot 30 minuten. Faizel nog maar eens gebeld. Hij had een lekke band, en die moest eerst gemaakt worden……. Nou ja ik hoef niet te vertellen wat er dan allemaal in je omgaat en vooral hoe je dan vindt hoe er gehandeld moet worden. In elk geval op zijn minst iets laten weten. Maar dat gebeurde allemaal niet. Een nieuwe taxi proberen te bellen in het donker en verlaten Banda Aceh. Het was al tegen half 6 toen we de stad uitscheurden. De chauffeur had de boodschap begrepen, iets te goed naar mijn zin. Dus maar een schietgebedje dat deze coureur het er goed af zou brengen. Om 5.50 uur stapten we uit, 5.55 bij de desk. Deze zou om 6.10 sluiten……. Pffffffffffffffffff

Een lange dag. Eerst met een stop in Medan en rond half 11 in Jakarta wachten op de volgende vlucht om 14.05 uur. We moeten ons melden bij de transitdesk waar het wringen en dringen is en iedereen probeert om vooral v o o r zijn of haar beurt te gaan. Ik begrijp niet wat we daar moeten gaan doen. We hebben de instapkaarten al in BA gekregen, de bagage is doorgelabeld. 20 minuten later een bevestiging van mijn onbegrip. Er is niets met de tickets gedaan of opgeschreven. Efficient, maar niet heus.
In het enige restaurant dat beschikbaar is op de terminal, is veel te duur en het eten niet lekker. Weinig stoelen in de kleine vertrekhal dus het is je beurt afwachten. Ik installeer mijn laptop op mijn schoot want we hebben nog een paar uur. Na een tijdje vraagt de jongedame naast mij of dat Nederlands is wat ik aan het typen ben. Schrik, want ik ben eerlijkgezegd een persoonlijke en vertrouwelijke mail in concept aan het maken. Ja dat is Nederlands en onder het mom van als ik nou ga zitten kletsen is het zonde van mijn batterij zet ik intussen mijn laptop maar in de slaapstand. De dame gaat naar familie in Lampung en begint het studiejaar 2012 aan een communicatieopleiding van 16 maanden in… Groningen. Ik ben verrast en betrap mijzelf erop dat ik onmiddellijk denk dat dat meer Indonesiers zouden moeten doen. We praten wat over Nederland en mijn reizen naar Indonesie en zullen conctact houden. Een voortvarende dame, leuk. Na een tijdje nemen we afscheid, misschien tot ooit in Nederland.

We gaan maar eens naar de gate. Lion Air heeft een naam hoog te houden als het gaat om delays dus waarom zou vandaag een uitzondering zijn. In de gang naar de gate en de wachtruimte zelf zit het vol. De wachtruimte heeft airco maar geen plekjes meer om te zitten, de gang is warm waar veel mensen op de grond zitten en er wordt gerookt ondanks de non smoking bordjes. Het is inmiddels bijna half 2.
Er wachten mensen voor Jambi en Pangkalpinang. Voor Jambi wordt omgeroepen dat er een delay is en dat mensen een gratis maaltijd kunnen komen halen bij de desk.( en de verstrekking van eten betekent een echte vertraging). Er ontstaat bijna een vechtpartij en er wordt krasse taal gesproken. Mensen pikken het niet. Goed zo. Lion Air denkt dat ze altijd alles maar kunnen doen. Van de week een bericht in de krant dat een boze reiziger het glas van het Lion Air loket, ik geloof in Medan had kapotgeslagen omdat hij met zijn gezin niet op de vluchtlijst stond. En zo is er altijd wat.
Om 14.15 is er voor ons ook nog geen teken van instappen. Sebentar wordt er aan de balie gezegd maar dat is een begrip dat voor mij nooit duidelijk is geweest. Sebentar is letterlijk en figuurlijk een ruim begrip variërend van 2 minuten tot volgend jaar. We stappen ver na de geplande tijd in en landen om 16.35 uur met anderhalf uur vertraging op Pangkalpinang Emoticon: Angry Het land onder ons vlak voor de landing is er een met grote happen eruit. Dit is het gevolg van de tinwinning.

In Pangkalpinang wachten oranje taxi’s en een ervan brengt ons naar de stad. Ik heb wel een lijstje met namen van hotels maar verder geen info. We spreken met de taxichauffeur af dat hij ons naar Jati Wisata brengt maar dat is zo smerig dat we binnen een paar minuten weer buiten zijn. Relatief duur ook nog. We proberen nog 4 andere hotels, twee zijn in renovatie de andere twee echt duur. Op weg naar nummer 6 komen we langs Wisma 88 aan de achterkant van de alun2. Ziet er aan de buitenkant wel leuk uit, beetje model bunkermotel met schuine oud zalmroze geverfde muren. Dat gaat ‘m worden. De kamer is een meter of 9 lang en ongeveer 3.50 breed (!).
Vroeg in de avond lopen we richting centrum en iets anders dan lopen wordt het niet. Er is hier GEEN OPENBAAR VERVOER na een uur of 5 , wordt tegen ons gezegd. Natuurlijk geloven we dat niet maar het blijkt uiteindelijk echt waar. GEEN angkot, GEEN becak, GEEN ojek. Vooraf hadden we al geïnformeerd naar autohuur. Nou dat is maar goed ook blijkt nu, dus vanaf morgen onze eigen wielen. Of toch niet? Iets afspreken blijft, laten we zeggen een verbeterpunt in Indonesie. Dus opnieuw aan de gang om toch iets te pakken te krijgen. We kunnen dinsdag vanaf 13.00 uur een auto hebben. Nou ja dan maar dinsdagmiddag. Na de laatste korte nacht in Banda Aceh van amper 3 uurtjes en een reis van 12 uur ben ik toch niet van plan om vroeg op te staan. Eerst maar eens goed slapen en uitrusten straks.

In de supermarkt vind ik eindelijk weer zaken van de bewoonde wereld; sinaasappelsap en groene thee zonder suiker. En op een beetje achterafweggetje (natuurlijk) wordt bier en wodka verkocht. De whiskey is helaas op (kan ik zelf met een blikje Nescafe een Baileys maken, nou ja met een beetje fantasie dan). Lang leven de Chinezen.

Dinsdag 11 januari

De beroemde stranden, rood zand en een eiland vol gaten


Slapen was goed gelukt tot een uur of tien en toen ik mijn hoofd naast het gordijn stak zag ik dat we buiten niks gemist hadden met de dikke grijze wolken.
Eerst even eten en dan snappen hoe de wegen hier in elkaar zitten. We gaan maar meteen naar het noorden richting Sungailiat waar de stranden top 3 van Bangka zou moeten liggen. Wat onderweg opvalt is het rode zand, de redelijk goede wegen en dat het erg vlak is in dit deel. We moeten er allemaal zelf achterkomen. Internetinfo is vooral gericht op de stranden in het noorden. De Lonely Planet komt maar tot een halve pagina. Het eerste strand is Matras (Parai Tenggiri hebben we op de een of andere manier gemist maar dat komt wel op weg naar een andere route van de week). Bij Matras een breed strand en een lichtgrijsgroene zee met beukende golven en wazig zicht. In de verte wiebelt een boot dus dan moet het ter plekke wel heel erg wiebelig zijn. Er is niemand behalve een handjevol mensen. De gigantische stenen waar Bangka om bekend is zijn niet echt helder te zien. Dat komt vooral door het weer wat niet echt meewerkt. Het is zo ongeveer droog maar daar hebben we het net mee gehad. Af en toe toch wat spatjes. Op het laatste stuk van het strand staan een handje vol palmbomen nodig voor het RC gevoel maar dat gevoel heb ik hier niet. Ik probeer mij voor te stellen hoe het hier is bij een blauwe lucht en turquoise zee Verder naar Tanjung Pesona waar we moeite hebben om het publieke strand te vinden. Maar, dat is er helemaal niet. Het mooiste stuk wordt geëxploiteerd door het Tanjung Pesona Resort, model armbandjes, en is langs het strand volgebouwd met cottages, winkeltjes, speeltuinen, restaurants en allerlei vermaak om de gasten binnen de poorten te houden. De toegang naar dit strand gaat via de hotelentree, kosten Rp 10.000 pp, dus duur voor de gemiddelde Indonesier. Maar dan zien we ook eindelijk die gigantische stenen. Dit is al een stuk beter dan Matras als ik alle eromheen gebouwde faciliteiten wegdenk.

Onderweg naar de stranden zien we de drama’s van de tinwinning met zoveel plekken totaal uitgegraven zodat er uiteindelijk meertjes zijn ontstaan. De tinbedrijven zelf zijn moeilijk toegankelijk (tot nu toe). De wegen ernaar toe zijn met dit weer zo modderig dat de kans groot is binnen no time vast te komen te zitten met een gewone auto. Een ander afweermiddel is dat we afgeblaft worden, letterlijk door honden die het terrein moeten beschermen tegen ongewenste bezoekers. Bij een bedrijf dat redelijk kort aan de weg ligt vragen we of we eea mogen zien maar het tin zelf (ik heb nog nooit ruwe tin gezien buiten die lelijke asbakken en vazen van mijn moeder vroeger) ligt achter slot en grendel. Morgen maar weer proberen.

Op zoek naar een kaart van Bangka vind ik een interessante atlas van Indonesie in een grote Gramedia. Het ziet er naar uit dat Bangka misschien geen topbestemming is maar voor de broodnodige verandering zeker de moeite waard. Maar dit was nog maar 1 dag. We zullen zien.

Woensdag 12 januari

De benzine is op, huizen met rooie dakpannen en eindelijk een tinmijn.

Vanochtend naar het zuiden richting Toboali en hebben al onze spullen meegenomen. Het is toch 125 kilometer en misschien is het wel leuk om daar de nacht door te brengen. Geen idee waar we allemaal terechtkomen. Eerst maar even pinnen en tanken. Nou dat laatste niet dus. Bij het eerste tankstation staan 4 rijen dik tot een sliert buiten op straat. Premium habis, de benzine is op. Dit zijn de buiteneilanden ten voeten uit. De aanvoer is vaak niet op tijd en het gemotoriseerd verkeer wordt letterlijk lamgelegd. Volgend station dan maar (tegen beter weten in). Zelfde aanblik, zelfde verhaal. Er is hier en daar nog wel Pertamax voorhanden maar die is Rp 7.800 (tegen Rp 4.500 voor Premium). Zo zullen er nog 6 tankstations volgen = tot ver halverwege onze bestemming.

Het landschap na Pankalpinang wordt wat heuvelachtiger, weinig verkeer. We komen een leuke visserhaven tegen in de monding van een rivier. Geen idee, hoe ie heet. Een vissersstrand zonder al te veel rommel, veel viskwekerijen, het stadje Koba met een mooie hoofdweg en in plaats van een echt tankstation maar “getankt” met twee keer 5 liter jerrycan. De verwachting is dat de pompen, die om aan de voorbijganger zichtbaar te maken dat er niks meer is in een blauwe zak zijn “ingepakt”, rond de middag weer bevoorraad worden. De langs-de-kant-verkopers weten wel raad mee met de situatie en “passen” de prijzen spontaan aan, in hun voordeel natuurlijk. Veel minder tinmijnen hier (heet dat eigenlijk zo, voor mij is mijn een plek ver onder de grond…) maar die we tegenkomen zijn van een gigantische omvang. Eindelijk eentje waar we zonder in de modder vast komen te zitten een kijkje kunnen nemen. Het is eigenlijk een grote bouwput en tin wordt misschien op dezelfde manier gewonnen als goud dus best wel vies werk. De mannen die er werken zijn heel ver weg op het terrein. In het kantoor is niemand. Nou nog geen “verse” tin gezien. Rond het middaguur dan eindelijk een pompstation waar weer gewoon verkocht wordt. Pfffffffffffff. Stel je voor dat we een paar dagen vastzitten in Zuid Bangka. Zou zomaar kunnen.
Onderweg vallen de nette stenen huizen op, ze zien er bijna allemaal netjes uit met een echt pannendak. Misschien is de tinindustrie en de peperplantages (nog niet gezien) hier inderdaad lucratief.

Toboali ligt in het uiterste zuiden en heeft een paar penginapan van de soort die je liever niet herinnert, met heel veel pootjes die er eigenlijk niet thuishorenb en een echt hotel, het Grand Marina, dus de keuze is gauw gemaakt. Alleen jammer dat ze het plastic nog om het matras hebben laten zitten…
Het haventje bestaat uit een enkele smalle steiger met tientallen verwaarloosde, uitelkaar gevallen boten drijvend tussen een indrukwekkende hoeveelheid afval. Hoe komt het toch dat je dan daarvan altijd de mooiste plaatjes schiet en de haven er ineens schilderachtig uitziet op de foto……
Na de lunch wagen we een poging om maar wat wegen in te slaan. Het weer is intussen omgeslagen, de verkeerde kant op bedoel ik, en het duurt niet lang of het knettert eruit. Tien minuten later weer brandende zon en blauwe lucht over een kaal landschap met veel grassen en palmbomen. Bij nader inzien blijkt de weg door een mangrove te lopen. Geen wonder dat we hier en daar al door een verzakking hebben moeten worstelen. Na nog zo’n leuke vissershaven vinden we een strand met grote gladde rotsblokken. Maar geen faciliteiten hier, te ver van alles. En we ontdekken nog een inkomensbron, een kebun kelapa sawit, een palmolieplantage die streng bewaakt wordt (?)
De bestelde nasi goreng in een warung laten we achteraf gezien maar inpakken. Het twee deuren verder gelegen VCD toko heeft maar een volumestand en dat is niet zo lekker om bij te eten.
Wel internet maar ik kan mijn laptop niet gebruiken.
Die plastic hoes om het matras vind ik maar niks. Zullen we ‘m eraf halen??????????? Neuh, toch maar niet…

Donderdag 13 januari

Van uiterst zuid naar uiterst noord, tinmijndrama's, peper en grote glibberstenen

Na wat alternatieve wegen te hebben bekeken en naar geïnformeerd besluiten we toch maar via Pankalpinang naar het noorden te gaan. De foto’s zijn gisteren al gemaakt dus de terugweg gaat wat sneller.
Bestemming Belinyu. Je vergist je gemakkelijk in de afstanden hier. Het eiland is groter dan Bali en noord-zuid Bangka is een behoorlijk eind.
Ontbijten in Koba met (alweer) nasi goreng en soto ayam. De helft van de portie zou genoeg geweest zijn. Geen echte sambal maar een ABC-tje. Het lijkt de laatste jaren om sambal vragen in een restaurant of warung steeds meer een oneerbaar voorstel.

Na Gebak zo’n beetje in het midden van het eiland maar eens gevraagd hoe witte peper er nu uitziet. Ik heb altijd gedacht dat dat bomen waren maar het zijn dus rechtopgroeiende struiken van een paar meter hoog en tamelijk smal. Wel leuk die knalgroene bolletjes.

Tegen 3 uur eindelijk in Belinyu maar dan zijn we er nog niet. De stranden liggen nog zo’n 20 kilometer naar het noorden en daar zullen we strompelend van het ene gat naar het andere (soms wel 20 cm diep) en proberen om niet vast te komen te zitten in de oranje modder (is wel mooi eigenlijk) een uur over gaan doen.
In dat uur zien we ook veel tinmijnenleed. Op een paar hele grote plekken wordt hard gewerkt met machines en mensenhanden. In een ervan is een turquoise meer ontstaan omlijst door een achtergrond die wat uitgedroogd, herfstig aandoet. Er zijn echter meer verlaten overhoop gehaalde plekken waar eens tin werd gewonnen. Het lijken wel gebieden waar een bom is gevallen en zelfs veel plekken is niet eens de moeite genomen om alles weer een beetje terug op zijn plaats te stoppen laat staan dat er een programma is voor herbeplanting of zoiets. Dit is echt allemaal heel triest. Het noorden van Bangka heeft kennelijk het meeste tin in de grond zitten. Sommige plekken tot zelfs maar enige tientallen meters van de zee. Vanuit de lucht waren de “gaten" al zichtbaar maar ook gewoon op de grond is het een verontrustende aanblik.

Tanjung Penyusuk is een flinke lap strand die de aantrekkingskracht vooral moet hebben van de vele gigantische gladde stenen die mooi gedrapeerd ophet volgend millenium wachten. De vormen van de stenen zet onze fantasie aan het werk…. Het strand loopt vrij steil af en bovenaan staat een handjevol lege houten warungs te wachten tot het weer zondag wordt. Druk zal het er niet zijn denk ik, ook dit is te ver van de grote bevolking en je moet toch erg je best doen om hier te komen.
Het strand van Remodong is “om de hoek” van een zo’n gigasteen. Niet zo mooi als Tanjung Penyusuk en de stenen zijn kleiner. Bijzonder zijn wel de “entreestenen” op een paar meter van het strand. Het lijkt of ze daar zo neergezet zijn dienstdoende als toegangspoort. De twee authentieke stenen zijn bruingrijs met een verticaal reliefpatroon, de afstand ertussen is ongeveer 2 meter net genoeg om er een weg door te laten lopen.

We zijn pas tegen half 6 terug in Belinyu. Even iets eten, een soto ayam en sate kambing, en nadenken over waar te overnachten. Dit is een superwarung die we per ongeluk ontdekt hebben, vanavond maar even terug. Met de kaart van Bangka erbij toch maar het beste om hier te overnachten. Er is EEN hotel het Golden Dragon van het model waarvan je je afvraagt wat het hier doet. Met een balzaal van een entree, goede en efficiente kamers (in de kelder….) en WiFi.
Zojuist verse arak gevonden, in een plastic zakje (!) en sinaasappels gekocht en daar een mix van gemaakt. Emoticon: Devil

----------------------------------------

Ik dacht begin van de week dat we hier teveel tijd zouden hebben maar ik heb behalve achter mijn laptop nog geen 5 minuten gezeten.
Tot nu toe heb ik me nog niet verveeld op Bangka. Inderdaad geen topbestemming en ik begrijp wel de niet al te enthousiaste meningen over het eiland. Maar (voor mij) zeker wel de moeite waard van een eenmalig bezoek waar ik geen spijt van heb tot nu toe.Het zullen ook niet de voorgenomen 8 dagen worden. Morgen gaan we heen en terug naar Mentok. Jammer dat we daar de auto niet kunnen achterlaten (kon in Toboali wel maar daar hebben we niet zoveel aan) zodat we morgenavond terug in Pankalpinang moeten zijn. Dan zaterdagochtend met de bus naar Mentok en dan zal het waarschijnlijk a.s. zondag naar Palembang worden.
Bangka is toch anders dan ik dacht. Had gedacht er toch meer Chinese invloeden aan te treffen maar dat valt wel mee, zeker zoveel in Medan of Surabaya. Ik had ook een moderner eiland verwacht maar dat is het zeker niet. Ben verrast door de goede woningbouw hier van wat ik tot nu toe gezien heb.
En de stranden….leuk en bijzonder door de stenen maar: nothing can beat Maluku en eigenlijk in het algemeen oost Indonesie. Ik heb gewoon veel vergelijkingsmateriaal. Emoticon: Puh!
Ik zit nu zo’n beetje aan de 1000 foto’s.

To be continued. (Palembang)

Salam manis
AM



Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

pierre
Gebruiker
spacer line
 


Hoi Anne Mieke.

Wat een verhaal weer, gewoonweg geweldig.
Of je in een film zit, je ziet het gewoon helemaal voor je.
Met spanning wacht ik op het volgende verhaal.




simpati
Gebruiker
spacer line
 

Hoi Anne Mieke,
Heel leuk om te lezen, ik zal een link naar een landkaart toevoegen dan is het voor iederen duidelijk waar jullie zijn.
www.parpulo.nl/jpg/bangka_bilitung_web.jpg
Salam,
Jan
Malang



Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Palembang, Sumatera Selatan

Vrijdag 14 januari

Nog meer (illegale) tinwinning, rood zand voor de verzameling en het saaie Mentok

Het ontbijt in Belinyu is niet in overeenstemming met de luxe van het hotel. We zullen het moeten doen met roti, Blueband en jam. Dan maar alleen koffie voor mij. Ook wat brandstof voor de auto. Het is druk aan de pomp. Mensen met meerder jerrycans per persoon staan in grote rijen te wachten. De voertuigen gaan echter voor. Verderop passeren we vaak brommers met een nieuwe voorraad benzine.
Volgens de weerberichten krijgt Bangka vandaag een 6 en dat klopt ook wel, elk uur wel een regenbui(tje). We komen langs flarden ooit uitgediepte en verlaten tinmijnen waar gelukszoekers hun tentje hebben opgeslagen om in erbarmelijke omstandigheden uit te vinden met simpele apparatuur of er nog iets te halen valt. Ze werken met simpele “apparatuur” en dikke geribbelde slangen om dieper de bodem uit te slurpen. De illegale tinwinning dus. Nou ja eigenlijke weinig illegaals aan als dit al van verre te zien is. Zo’n blauwe tent valt op tussen het enorme overhoop gehaalde duinachtige vlaktes.
Bij de splitsing van de jalan raya slaan we rechts af richting Mentok. Het is onverwacht rustig. Omdat het vrijdag is? Geen knetterende brommers, hoestende uitlaten en wild overstekend verkeer. Het landschap is groen gepeperd (soms letterlijk) met oliepalmplantages en nog stukken echt bos
Dan richting noordwest naar Jebus. De grote rivieren lijken op een Nescafemix en ook hier bamboevlothuisjes (of huisvlotjes) om in de bodem van de rivier naar tin te wroeten.
We moeten veel moeite doen om bij het Bembangstrand te komen via een oranjerode grindzandweg met hier en daar modderachtige uitglijers, en dan ineens, ongeveer 100 meter voor het strand gaat de weg over van oranjerood naar verse zwarte asfalt, mooi wit afgestreept, ernaast het terracottazand. Dat wil ik straks hebben.
Op het strand stil en verlaten, maar ik zie daar geen meisje staan. Helemaal niet, alleen 3 afgedankte boten en helaas wat weekendplastic maar te zien aan de hoeveelheid zal het zondagtoerisme niet al te veel zijn. Yep, alweer te ver weg. Alleen een rare Nederlandse is bereid om 1 uur van het padje te hobbelen. Twee minuten, meer krijgen we niet voordat de zoveelste regenbui uit de nog zonnige hemel valt. Nee, geen geluk, geen regenboog. Maar even wachten, het duurt maar tien minuten.
Als ik het plastic wegdenk en een paar bamboe cottages en een paar waunrkjes ervoor in de plaats, dan zou dit een topbestemming kunnen zijn met een achtergrond van pijnbomen en kokospalmen.
Een kwartier later ben ik een paar lege Aquaflessen aan het vullen met Bangkazand, eentje rood, eentje geel, voor de herinnering straks tussen de collectie stenen, schelpen en woestijnzand
Op weg verder naar Mentok waar alle benzinestations gesloten zijn, over de pompen de bekende er-is-niks-meer-zak de hekken op een kleine doorgang na gesloten.
Mentok is geen idyllische havenplaats maar een troosteloze verzameling van huizen en warungs en daartussen bruine riviertjes en kanalen waar het leven van Mentok in drijft. Eerst maar eens naar informatie zoeken over de snelboot naar Palembang. De speciaal hiervoor gebouwde terminal (kapal cepat en ferry) ligt heel ongelukkig een paar kilometer buiten de stad. Hier helemaal geen angkot maar alleen ojek. Volgens de deskundigen in Pangkalpinang zouden er meerdere snelboten per dag zijn maar dat klopt niet. Er zijn er twee, eentje om 10.00 uur en eentje om 14.30 uur maar deze laatste vaart op het moment niet vanwege harde wind in de namiddag en daarmee hoge golven. Ik ben helemaal niet blij met die informatie.
Maar even nadenken tijdens de lunch. Alternatief is het vliegtuig met een zeer alternatieve prijs. Eigenlijk wil ik ook graag een stuk van de Musi varen en met deze snelboot hebben we dat in een keer gehad. Ik wil vanavond eerst het weerbericht zien om te kijken om het dan morgen of zondag wordt. Het kantoor van de Bahari Express in Pankalpinang is vanavond tot 9 uur open dus moeten we toch wel op tijd terug uit Mentok.
Op zoek naar Tanjung Ular het “slangenstrand” (omdat het slingerend langs de zee ligt) komen we langs Batu Balai met gigantische stenen waarvan de mooiste twee lijken op een grote geopende schelp. Hoe is het mogelijk dat zoiets kan ontstaan. Drie dames met dezelfde moslimakleding willen met mij op de foto. Dat gebeurt wel vaker. Omgekeerd natuurlijk ook maar ik heb een hekel aan poses dus maak de foto’s als ze er geen erg in hebben.
De weg naar het strand zelf slingert ook door het zuidoosten van Bangka maar na een paar houten bruggetjes, model bij elkaar gelegde planken die eigenlijk alleen voor motors bruikbaar zijn. De auto past er wel op maar ook niet meer dan dat. Links en rechts is water en na die puzzel twee keer gedaan te hebben – we zien meer soortgelijke oversteekplaatsen en de verte en ze lijken steeds smaller en krakkemikkiger te worden vind ik het wel goed. Ik zie het al in de krant morgen: auto te water geraakt etc etc. Ook vanwege de tijd draaien we om (wat overigens ook nog niet zo gemakkelijk is….) Het is op plaatsen vanwege de veelvuldige regenbuien ook oranjegeel met modder en de banden van de huurauto zijn aan vervanging toe, dus…
In Pangkalpinang ticket geboekt voor de Bahari Express morgen. Als de weerberichten kloppen dan is het morgen een redelijk goede dag met matige wind. Het is een all in prijs. De boot vertrek om 10.00 uur maar dat zou zomaar 11.00 uur kunnen worden. Morgenochtend op half 7, of zoiets (!) worden we opgehaald door de travel.
Het naastgelegen restaurant is dicht en de auto is al opgehaald dus het avondeten wordt simpel van een kaki lima. Maar wel lekker. En nu komen we er ook achter hoe het nu werkelijk zit met het transport. Inderdaad alleen angkot tot een uur of 5, 6 in de middag. Geen ojek maar je kunt wel iemand met een brommer aanhouden en hem voor de rit een paar sigaretten geven of zo….. Volgens de jongens die aan dezelfde tafel zitten gaat dat hier zo. Je moet het maar net weten.

Zaterdag 15 januari

Gelukkig geen woelige baren en weer vasteland in zicht en een superdouche

De receptionist van het hotel heeft geen wisselgeld en wil het hier dan maar bij laten. Dat is wel heel erg gemakkelijk niet? Vaak een probleem in Indonesie, er lijkt gewoon nooit wisselgeld te zijn, maar….. uiteindelijk….. nou ja ze kunnen het altijd proberen toch?
Geen travel om half 7. Ik vind die tijd sowieso aan de krappe kant maar goed ze zullen wel weten wat ze doen. Het is 140 kilometer naar de haven van Mentok en daar horen ze 3 uur over te doen. Om 6.50 uur dan eindelijk. We zijn pas passagiers nummer 2 en 3. Er moeten er nog 5 opgehaald worden. Op 3 verschillende adressen blijkt achteraf en geen van de passagiers staat klaar. Eentje moet er zelfs nog gebeld worden. Ongelooflijk. De chauffeur vertelt dat de boot altijd op de travels van de Bahari Express wacht. Nou snap ik waarom de boot tussen 10 en 11 vertrekt, gewoon omdat iedereen maar doet waar hij zin in heeft en tijd aan zijn laars lapt. Het eigenlijk vertrek uit Pangkalpin ang is pas om 8.25 uur! En waarom denk ik nou dat dit een racecircuit gaat worden?
En inderdaad, af en toe wil ik niet weten wat de snelheidsmeter aangeeft. Wij hebben de plaatsen vooraan in het busje en zijn daarmee als eerste getuige van bijna-ongelukken-situaties. Een paar keer komt een auto of bus recht op ons af om op het laatste moment het stuur terug naar links te draaien of weer achter onze voorganger te duiken. Grrrrrrrrrrrrrr. Er staat ook ergens een feesttent tot halverwege een weghelft.
Bijna half 9, we zijn Maras Senang ongeveer op de helft. Het is tijd om te eten. Ik weet nu wel zeker dat die boot niet om 10 uur vertrekt.
Er rijden veel mensen met zoveel mogelijk jerrycans op hun motor. Ook vandaag bij elk benzinestation tientallen wachtende auto’s en motoren, op sommige stations misschien wel 100! Op de laatste dag op Bangka horen we van de chauffeur nu ook wat er nu precies aan de hand is. Het is niet zo dat het schip van Pertamina te laat was. Nee, deze situatie blijkt al meer dan een jaar zo te zijn. Het probleem is de grote afname van benzine die nodig voor apparaten en werktuigen voor de illegale tinwinning, zo groot dat er elke keer een tekort ontstaat. Al die jerrycans zijn dus niet voor de bengkel of voor de verkoop om voertuigen te voorzien maar grotendeels voor de mensen zelf of verkoop aan de illegale tingravers. Mijn god, dit is echt verschrikkelijk. En dan een regering die hier niets aan doet, tenminste….
….een kilometer of 10 voor Mentok rijden we een benzinestation in. Ik begrijp er niks van. Het is hier helemaal niet druk, tenminste niet echt. Er zijn blijkbaar speciale benzinestations voor openbaar vervoer dus angkots en travels, juist om ervoor te zorgen dat deze wel kunnen blijven rijden. Er is een Rp 100.000 systeem en er wordt geregistreerd. Meer dan dat bedrag per dag kan niet getankt worden. Ik realiseer me dat we toch wel geluk gehad hebben dat we een paar keer “gewoon” hebben kunnen tanken zonder een uur of nog langer in de rij te staan. Dit is zeker iets om rekening mee te houden voor mensen die hier een auto huren
Om 10.20 uur rijden we de parkeerplaats van de haven binnen. Het is er druk. Er gaat nog een boot van een andere maatschappij naar Palembang. Onze tickets worden 4 keer gecontroleerd. Het weer is goed en precies het cijfer zoals het weerbericht voorspelde, een 7. Maar hoe het vanmiddag op zee is weten we dus niet. Het zal niet voor niks zijn dat de middagboten niet varen.
Met grote snelheid crossen we het stuk zee over naar de monding van de Musi, maar dan zijn we wel een uur verder. De Musi is hier een paar kilometer breed. Dan is het nog 80 kilometer naar Palembang, de eerste 20 vooral mangroves. We komen weinig andere vaartuigen tegen die ik eigenlijk wel had verwacht hier. Jammer dat het bewolkt is en het zicht daardoor wat heiig.
De grote dikke tankers krijgen we zo’n 10 kilometer voor het centrum van de stad te zien. Ook een groot complex van Pertamina, ’s lands oliemaatschappij. En eindelijk wat huizen langs de oever.
De beloofde drie uur later komen we in de Boom Baru haven. Dat viel me 100% mee maar ik ben toch blij dat we voet aan wal zetten.
Iedereen wil tegelijkertijd naar buiten en dat betekent dringen en wringen. Maar even blijven zitten dan. Rappe mannetjes springen aan boord om bagage te dragen. Goed oppassen dat er niet eentje vanalles in zijn handen heeft wat niet de bedoeling is. Het “insluiten” (reiziger komt aan, alles is nieuw, wordt omringd door mannen die vanalles willen en aanbieden, hoofd tolt rond, etc etc) gaat hier op zijn typisch-grote-stad Indonesisch. Eerst iedereen van ons afslaan, op de kaart kijken waar we nu eigenlijk zijn.
Een beetje bingung welk hotel we moeten nemen. Het gaat Lembang worden. Maar we staan 20 minuten later weer buiten. Grote kamers maar ac die het letterlijk maar half doet. Technici erbij, de discussie wederom wat nu wel of niet koud is. Het helpt allemaal niks. Geen capaciteit, niet op tijd schoongemaakt en filters gewisseld. Dan maar iets anders zoeken, maar Palembang is groot en het duurt even voordat we iets passends gevonden hebben. Van een hotel mogen de kamer zelfs niet eens zien, andere hebben hetzelfde ac probleem. We nemen hotel Limas aan de Letkol Iskandar, niet te groot, de kamers ook niet en daardoor een redelijke werking van de ac, hoewel het nog niet echt goed koud wordt. Dat is eigenlijk wel nodig want het is warm in Palembang, vergelijkbaar met Surabaya en Medan. Ook warm van de luchtvervuiling.
Bij nader inzien hebben toch wel een lotje uit de loterij. Hotel Limas heeft al vele prijzen gewonnen in de hotellerie.
Veel verder dan een teleurstellende supermarkt komen we vandaag niet. De reizen van A naar B dagen zijn altijd het vermoeiendst. Het is weer malam minggu maar vreemd genoeg is daar in deze buurt weinig van te merken. Ik geniet vandaag nog het meeste van de douche met een keiharde, volle straal, met warm water nog wel. Dat doet aan thuis denken.

Zondag 16 januari

De highlights: de Amperabrug en Musirivier en het Harlem van Palembang

Als een blok geslapen en eerst de deur uit om een travel voor Jambi te regelen. Ik heb het gevoel dat een dag Palembang wel genoeg is voor mij, de tijd herinnerend dat ik hier voor het eerst was.
En, dat gaat helemaal kloppen. Eerst met de stadbus naar de rooie Ampera brug, toch de meest beroemde landmark voor Palembang. De bijrijders van de bussen blijven bij elke stop voortdurend op de buitenkant van de bus tikken (slaan, rammelen…..) om de chauffeur te laten weten dat ie nog niet weg mag rijden. De brug was destijds de langste in Zuidoost Azie (de Musirivier is hier 500 tot 600 meter breed).
Met het bezoek aan de brug begint ook de Palembangblues. Ik ben gewend (of eigenlijk niet gewend, want het went nooit) dat ik aangegaapt, aangesproken (in niet altijd even postieve taal), nagekeken wordt. Vooral deze reis – en naarmate de reis vordert werd het erger – heb ik het moeilijk gehad en Palembang blijkt de overtreffende trap. Het is echt verschrikkelijk en ik heb moeite om mezelf in de hand te houden. Mannen die regelrecht op me af komen (en niet door hebben dat Daniel bij mij hoort, we lopen niet voortdurend naast elkaar maar niet dat dat altijd iets uitmaakt), me ineens de pas afsnijden, vanalles roepen tegen mij en tegen elkaar wat vaak allesbehalve netjes is. Ik wordt benaderd alsof ik regelrecht van de maan kom. Oh, wat is oost Indonesie toch anders. En ook, je zou zoiets in een grote stad (de 6e van het land als ik het goed heb) niet verwachten, of juist wel….?
Vanaf de brug een mooi uitzicht op de bedrijvigheid eronder, markten, verkoop van vanalles en nog wat. De omgeving van de brug is gemoderniseerd sinds mijn laatste bezoek maar het gezicht op de rivier zelf is nog altijd hetzelfde.

We moeten een paar keer schuilen voor de regen. Een keer op het midden van de brug onder een van de staander (heet dat zo? Ik let niet altijd even goed op bij ProRail) waar net een halve meter plek is om enigszins droog te blijven. We zijn niet de enigen en vooral de motoren stroopt het verkeer op en ontstaat er een wirwar op vier plekken en jengelend getoeter. Gelukkig duurt de regen maar een kwartier
Tussen de brug en pasar 16 Lilir een reeks (letterlijk) aan kaki lima die kaarsrecht in lijn naast elkaar staan. De Palembangblues neemt hier zeer ernstige vormen aan en ik begin het erg zat te worden. Net als ik denk dat we hier vast lekker kunnen eten zien we een man de trappen af rennen (?), neemt een emmertje water uit de rivier en doet dit in een plastic bak. Ik zie nog net dat dit in een plastic gaat waarmee het serviesgoed gewassen wordt. Ehm………… ik weet het niet. Had ik maar beter niet kunnen zien. Geen honger meer.
Palembang heeft het begrip floating restaurant goed begrepen. Langs de oever veel bootjes die als warung zijn ingericht. Gewoon een simpele kleine houten bootjes, loopplankje (met de nadruk op “je”) van het model dat het maar goed is dat er geen Bintang geschonken wordt.
Tussen Pasar 16 Lilir en de brug is een parkje gebouwd en het ziet er allemaal mooi en opgeruimd uit met palmbomen, zitjes maar op de trappen naar de brug is het verschrikkelijk vies met een urinestank en we moeten goed uitkijken dat we niet in de (mensen!) poep stappen. En dan natuurlijk de zwervers en bedelaars. De clochards van Palembang. De stad heeft in navolging van Jakarta en Yogya haar eigen nieuwe transbussysteem die TransMusi heet en het beginpunt ervan is onder de pijlers van de brug.
De masjid Agung is een ander landmark van de stad gebouwd met Chinese accenten. We lopen het terrein op maar ook hier word ik net als in Banda Aceh vorige week weggejaagd. Op het waarom krijgen we geen antwoord. In Banda Aceh was het de kleding, in Surabaya een paar jaar geleden werd mij verteld dat ik geen moslima was (dat kun je nl. aan iemands neus zien…). Ik ben er nu echt klaar mee. Ik snap het ook niet omdat ik een paar minuten van de tevoren een vrouw naar binnen heb zien gaan zonder jilbab met soortgelijke kleding als ikzelf. Dat zeggen we ook tegen de man die ons aanhoudt maar deze is niet van plan tekst en uitleg te geven. Ze willen me er gewoon niet hebben. Het ontbreekt er nog maar aan dat alleen Indonesische vrouwen welkom zouden zijn.
Benteng Kuto Besak (Benteng Kota Besaar?) is vergane glorie en nu militair terrein. Het Fort Belanda kunnen we niet vinden maar is waarschijnlijk ook nu in gebruik voor militaire onderdelen volgens een van de jongens van de warung waar we een lekkere mie ayam eten.
Vanaf Jalan Merdeka lopen we stukje langs een kanaal waar mannen en kan tuak soldaat maken en ze zijn er al een eind mee. Een goed moment om te vragen waar we minuman keras, dus wodka en whiskey kunnen kopen. Nou gaat dat uiitleggen meestal niet zo goed en als er dan ook nog tuak aan de te pas komt…… Dus nog een keer of 10 vragen. We lopen door de kampung en komen bij een complex met rumah susun, wat wij appartementen zouden noemen. Ik sta als aan de grond genageld, heb toch al heel wat gezien in de wereld maar dit is de goorste, smerigste achterbuurt die ik ooit gezien heb. Dat mensen hier kunnen leven. Nog beter aan de oever van de rivier zoals de Deli in Medan dan dit. Ik heb misschien wel 20 keer Oh my God geroepen van louter verbazing. Dit is te erg voor woorden. Ik kan het ook gewoonweg niet omschrijven. Het Harlem van Indonesie misschien? Ik zie zo de ratten en kakkerlakken lopen die er helemaal niet zijn. Er is een bruiloft aan de gang. Hoe kun je in godsnaam hier een bruiloft vieren? En ook hier, op de gemaakte foto’s ziet het er allemaal cynisch genoeg schilderachtig uit. Nu nog de wodka. Blijkbaar zijn we er al langs gelopen maar we zagen door het luik waardoor je amper je hoofd kan steken een verkoophoofd met een kopiah (moslimhoofddeksel) en hadden geen berani om te vragen of dit inderdaad het goede adres is. Na wat straat op en neer lopen en vragen blijkt dit wel degelijk het goede adres te zijn. Moslims die sterke drank verkopen. Ja kan. Misschien dat her verkoopluik daarom zo verstopt zit achter de zakjes chips en wasmiddel. De volgende verbazing is de prijs die minder dan de helft is dan andere plaatsen. Nog maar eens goed kijken. Het is toch echt Mansion. Maar kopen dan. Ik wil hier weg uit de smerigheid. Tien minuten later lopen we in de gekoelde moderne winkelcentrum PIM (Palembang Indah Mall) met Samsonite en de Bodyshop. Hoe groot kunnen de verschillen zijn, en hoe snel ook.

De mix van whiskey en Nescafe Original smaakt redelijk en al beter nadat ik er eentje op heb….

Het was leuk om vandaag Palembang na bijna 18 jaar terug te zien maar de benadering van mensen hier trek ik niet. 379 foto’s gemaakt want vooral de Musi en rondom de Ampera zijn fotogeniek.
De travel vertrek morgen om 8.00 uur naar Jambi. Ik heb anderhalf jaar geleden wel het binnenland gezien maar de hoofdstad niet. Ben benieuwd naar de Batang Hari, weer zo’n dikke rivier, model Musi.

To be continued, mogelijk vanuit kota Jambi

Salam manis
Anne Mieke

Jan dankjewel voor de link. Misschien kun je er weer eentje bij doen. We reizen nu vanaf Palembang via Jambi, Pekanbaru en Rantauprapat naar Medan, misschien met een detour naar Samosir en/of Berastagi.



Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

simpati
Gebruiker
spacer line
 

simpati
Gebruiker
spacer line
 

simpati
Gebruiker
spacer line
 

simpati
Gebruiker
spacer line
 

simpati
Gebruiker
spacer line
 

En voorlopig de laatste met Sumatera in zijn geheel:
www.parpulo.nl/peta/peta_sumat(...)umatra-totaal-kl.jpg
Bij mij is de kwaliteit voldoende om te printen.
Een overzicht is te vinden op: http://www.parpulo.nl/peta/peta_sumatera.html
Heeft iemand graag een betere kwaliteit kan ik die opsturen per email.
Salam,
Jan
Malang



elsbeth
Gebruiker
spacer line
 

Hai Annemiek,
Leuk dat je nu in Palembang bent en jammer dat het je tegenvalt. Hoewel ik begrijp dat je n.a.v. je eerdere bezoek al verwachtte dat je aan 1 dag wel genoeg zou hebben.
Zoals je weet heb ik er in 88-89 gewoond/gewerkt. Ik ben er in 1991, 1992 en 2000 nog eens teruggeweest. In 1992 vond ik dat er veel verbeterd was, vooral de infrastructuur. In 2000 zag ik dat er toch behoorlijk veel weer was ingekakt.
Ik heb van een negatieve benadering nooit iets gemerkt. Er was me destijds wel verteld nooit 's avonds alleen op straat te gaan, maar daar heb ik me niet aan gehouden. Het gebeurde regelmatig dat ik 's avonds laat na een feestje in mijn eentje door de stad fietste, waar natuurlijk op iedere hoek van de straat wel een groepje becakkrijders stond. Ik heb altijd maar zelf het initiatief genomen en dan zwaaide ik en riep: selamat tiiiiidur!!!! Altijd lachen, nooit problemen gehad, ook in achterbuurten niet. Misschien is mij het negatieve commentaar ontgaan (ik sprak toen nog maar net Indonesisch), maar ik geloof het niet. Het enige waar ik echt heel erg aan moest wennen, was de vrijpostigheid: mijn foto's die altijd al beduimeld in het mapje zaten als ik ze op kwam halen bij de fotoshop, mensen die over me heen leunden als ik mijn brieven bij het postkantoor op kwam halen en gretig op de stoep las. Of zelfs de brief uit je handen rukten. Maar met een: "he, kurang ajar??" kreeg ik hem altijd snel terug en werd de betreffende persoon een beetje uitgelachen door de omstanders.
Je verbaasde je erover dat je juist in zo'n grote stad zo aangegaapt wordt. In geval van Palembang vind ik dat wel logisch. In "mijn tijd", woonden er ongeveer 30 buitenlanders en er kwamen echt nooit toeristen. Ik geloof niet dat ik er in die maanden ooit een buitenlander heb gezien die er niet woonde. In Jakarta, Bandung, Yogya etc. is dat natuurlijk totaal anders.
Ja, er zijn in Palembang vreselijk arme buurten, ik woonde ook vlakbij zo'n kampung aan de kali, en ook bij ons huisje heb ik vaak ratten gezien. Ik ken andere steden niet goed, dus ik kan het niet vergelijken. Als je tijd hebt, neem nog een kijkje in het Charitas Ziekenhuis, hoek Jl. Veteran/Jln. Sudirman, ga een glaasje limonade drinken bij de zusters. Veel plezier nog.



4yoke4
Gebruiker
User icon of 4yoke4
spacer line
 

Hoi Anne Mieke,
Net teruggekomen uit Indonesie in het koude kikkerland bracht je mij weer terug in de sfeer van de tropen, of het nou mooi, lelijk, netjes of vies is daar, het blijft trekken en ik zal je verhalen met plezier blijven volgen.
Wens je een goede verdere reis en veel schrijfplezier.
Salam manis
Yoke


Het zou in de wereld heel wat vrediger toegaan als men minder op elkaar zou letten en meer op elkaar zou passen

pierre
Gebruiker
spacer line
 



Helemaal geweldig weer Anne Mieke, je schrijft alles zo heerlijk weg en inderdaad of je er zelf bij bent....

Ha joke welkom terug in het kouwe landje alhier
Ik hoef je uiteraard niet te vragen of je het naar je zin hebt gehad ? ha ha ha



paulana
Gebruiker
spacer line
 

Dankjewel Anne Mieke het was weer smullen gisteren, en dat je de tijd neemt om ons mee te laten genieten..


Om Swastiastu

sidia
Gebruiker
User icon of sidia
spacer line
 

Heb meermalen geschreven dat Indonesia een land van tegenstellingen is.

Leuk om de verhaaltjes van A.M te lezen , ben benieuwd voor de route Palembang naar Medan .
Dat is namelijk de route die ik in Mei 2011 wil doen (insyaallah) samen met missis SA en SA jr.

A.M graag de vermelding van de hotels waar jullie gelogeerd hebben , dan kan ik andere hotels zoeken .

Wij hebben nooit "communicatieproblemen" gehad,(effe afkloppen), vaak ging mijn nyonya bepaalde zaken zelf regelen. Uiteraard met OmSid als centeng.




Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

Anne Mieke
Gebruiker
User icon of Anne Mieke
spacer line
 

Kota Jambi,Jambi, Sumatera

Zondag 17 januari
De avond voor ons vertrek naar Jambi lopen we op de terugweg naar het hotel over de Sudirman. Ik ben verbaasd, het is nog geen 9 uur en bijna alles is stil en verlaten, de winkels gesloten. De moskee en de brug zijn mooi verlicht en vanaf de voetgangeroversteekbrug kunnen we foto’s maken.

Maandag 18 januari
Anderhalf jaar geleden is kota Jambi er niet van gekomen dus deze route komt mij nu goed uit.
Voor de laatste maal genieten van de lekkere douche. Ik kan me niet voorstellen dat ik dit de komende weken nog een keer meemaak.
Zoals gevraagd zijn we vanaf 7.00 uur standby. De travel zal om 8.00 uur vertrekken dus ik vraag me al af waarom we zo vroeg in de startblokken moet staan. En dat klopt, we worden pas om 7.40 uur opgehaald in een warme minibus die hortend en stotend naar het TOP kantoor rijdt om daar over te stappen. Echter bij aankomst blijkt het precies dezelfde bus te zijn waarmee we naar Jambi zullen rijden. Allerlei vervelende dingen voor het kantoor waar we eerst worden klemgereden door een auto van de buurmantravel die niet een minuut kan wachten totdat we onze bagage hebben gezet en wij zelf zijn ingestapt. De auto wordt zo geparkeerd dat er hooguit 30 centimeter over is, niet genoeg om een deur open te doen en in te stappen. De medewerker van het kantoor is ronduit grof tegen ons en nu weet ik het zeker het wordt tijd dat ik weg kan uit Palembang. Nog maar 10 minuten…..
We stappen voorin en na een paar honderd meter stellen we vast dat de airco niet werkt (daarom was deze bij aankomst bij het hotel al/nog warm) Voor allerlei dingen te openen of te laten werken is een ringsleutel nodig, de voorste zitplaatsen zijn een wirwar aan kroonsteentjes, snoertjes, alles ligt open, de passagiersdeur aan de linkderkant gaat niet open en er is iets met de versnelling waardoor de motor een verschrikkelijk lawaai maakt en het lijkt of deze de versnelling de snelheid niet aankan waardoor een irritant geluid ontstaat. We hebben gisteren op het kantoor goed en diverse malen gevraagd naar wat voor bus we zullen krijgen, wat de faciliteiten zijn, reistijd etc. Hier klopt helemaal niks van. Dit is de slechtste travel die ik ooit gehad heb in Indonesie en ik trek dit ook niet tot Jambi in deze hitte in een voortdurend schokkende auto. En ik vind het doodeng dat mijn passagiersdeur niet openkan vanuit de binnenkant. Er wordt naar het kantoor gebeld en de chauffeur heeft ook nog ruggespraak met het personeel. Er wordt tot 5 keer toe gezegd dat “de bule” deze auto niet wil. Niet dat er vanalles aan de auto mankeert maar “die bule”... Ik doe mijn best of niet uit de bocht te vliegen. Niemand die zich verontschuldigt, een alternatief aanbiedt of zich in elk geval malu voelt. Nee er wordt alleen maar gelachen. De overige passagiers in de bus echter niet. Ze vinden dit ook niks en dat ik gelijk heb (waar ik niet veel mee opschiet zo) maar zij zijn Indonesiers en accepteren dus maar alles. Terug bij het kantoor weinig reactie van de dames aan de balie en het duurt 5 minuten voordat we een antwoord hebben op de vraag welke vertrektijd en auto of bus als eerste mogelijk is. Het is bijna half 9, we moeten tot 10.00 uur wachten, en maar hopen dat het dan goed/beter gaat. Intussen wordt mij duidelijk dat er een groot kwaliteitsverschil is in de auto’s en bussen. Gisteren al geprobeerd om informatie uit de dames te trekken want zo voelt het als je elke vraag minstens 3 keer moet stellen. Wachten tot 10.00 uur.
We zijn pas om 11 uur de stad uit. Palembang is groot en staat vol met macet die daarna overgaat in zijgezichten met kelapa sawit en rubber zover we maar kunnen kijken. De minibus is in fatsoenlijker straat dan die van een paar uur geleden, maar dat kunnen we van de chauffeur niet zeggen. Nadat we niet meer gehinderd worden door opstoppingen is het plankgas en als het aan de chauffeur ligt. Een nieuwe coureur in een paar weken tijd. Hij babbelt en grijnst veel. Het klinkt wat raar maar ik ben blij dat ik voorin zit zodat ik hem tenminste in de gaten kan houden. Iedereen, 3 mensen achterin slapen ben Daniel is aan het knikkebollen, totdat deze van mij een elleboog krijgt. De chauffeur doet nl. ook af en toe zijn ogen dicht… En hoe zou dat nou komen. Hij doet de route Bengkulu, Lampung, Palembang, Jambi, Bengkulu. Is gisteren in de late namiddag uit Lampung vertrokken, vanochtend om 5 uur in Palembang, om 10 uur weer de bus in, straks rond 4, 5 uur in Jambi en een paar uur later weer naar Bengkulu. Mijn god.
De weg is slecht, slechter dan in mijn herinnering. De Trans Sumateran Highway zoals ie bekend staat en berucht is. Gaten en nog eens gaten, zigzaggend en er met volle snelheid er omheen, soms het goede stuk missend en dan met een stevige schok weer verder.
We stoppen een half uur in een wegrestaurant en daarna gaat het weer met volle snelheid verder ondanks dat we af en toe trucs passeren die op hun kant liggen, een verongelukte auto als een soort standbeeld op een grote sokkel is gezet om mensen te waarschuwen dat er veel ongelukken gebeuren en een “spaarpot” op het midden van de weg voor de nieuwe plaatselijk moskee bijna omver rijdt……De travelmaatschappij heet TOP, nou ja in elk geval wel een topsnelheid. Een fikse regenbui zorgt dat de snelheid enigszins ingedamd wordt, met de nadruk op enigszins maar helaas (voor deze keer) duurt de bui maar een kwartier en hup daar gaan we weer met Nicky Lauda. En dan hangen we achter een truc, beetje naar rechts, maar weer terug, weer beetje naar rechts, maar weer terug. Inhalen lukt maar niet, totdat we in alle macht moeten schreeuwen dat hij moet remmen……. B 9974 EG………20, 30 centimeter? Ik zit stijf van de schrik, kijk achterom, het lijkt alleen ons te deren……
Er zit maar een ding op praten constant. Gelukkig weer een nieuwe regenbui.
Het lijkt of ik kan zien dat we de grens over gaan. Het groen van Jambi lijkt anders dan van Zuid Sumatera. Om 17.11 rijden we de poorten van kota Jambi binnen.
Een half uur later staan we in de lobby van het Abadi hotel. Dit moet een vergissing zijn, de prijs kan nooit kloppen met die we gisteravond telefonisch hebben opgevraagd. Er blijken 2 Abadi’s de zijn, een dependance zeg maar maar wel hetzelfde complex. Maar nog groot en luxe (voor mijn doen) genoeg. We checken in maar constateren dat de airco niet geweldig is. Wat is dat toch elke keer. We proberen meerdere kamers en nemen uiteindelijk gevoelsmatig de beste. Discussie aan de balie. Men wil een deposit van Rp 500.000. Dit heb ik nog nooit meegemaakt een deposit dat bijna tweemaal de prijs van de kamer is. Na wat op en neer gepraat wordt akkoord gegaan met de kamerprijs. Dan even douchen. Nou, niet even want ik moet van de ene naar de andere waterstraal lopen. Dit is 180 graden de andere uit van de douche in Palembang. Eenmaal weerd aangekleed wordt er geklopt. Iemand van het personeel staat met een grote plastic zak om de minibar leeg te halen omdat we niet het gevraagde deposit betalen…… Ik sta met open mond te kijken, laat haar silakan de kamer binnenkomen en alles in de plastic zak stoppen. Waar staat de verborgen camera?
Het zoeken naar een laundry en huurmotor loopt op niets uit. De laundry van het hotel is schreeuwend duur (bv broek Rp 15.000 nog exclusief strijken…) en daarmee uniek in mijn reisverleden. De laundries die we kunnen vinden/mensen weten zijn om 4 uur dicht (!) en het is al na zessen. Normale huurbedrijfjes voor een motor zijn er niet dus het wordt vragen en nog eens vragen aan een ojekrijder. De hoofdprijs van Rp 50.000 voor 3 uur. Naar de dagprijs hebben we maar niet meer gevraagd.
Eten en slapen want het is een lange reis geweest. Hm, er is iets met die Padangkip. Kip smaakt toch anders. Nog maar een stukje proberen dan. Nee, hier klopt iets niet, ik geloof niet dat ik dit door moet slikken.

Dinsdag 18 januari
Ik word wakker met een raar gevoel in mijn maag en even later weet ik waarom. De kip wil eruit, langs welke weg maakt niet uit. Jakkes, daar heb ik nou echt geen zin in. Maar zin of niet ik voel me niet lekker. Een uur later realiseer ik me dat ik geluk gehad heb dat ik maar een heel kleine beetje van de kip heb gegeten. Uurtje extra slapen zal wel helpen, hoop ik.
Eindelijk een motor, nog duur Rp 90.000 maar beter dan allerlei angkots en veel tijd kwijt. Met de Was gaat het niet lukken, duurt 3 dagen! Vandaar dus dat het hotel de hoofdprijs vraag.
Omdat de kamer niet op temperatuur te krijgen is verkassen we naar het Pundi Rezeki hotel en daar krijgen we hetzelfde gedoe met het deposit. Het kost nu alleen meer tijd dan in Abadi en dat is jammer. Ik heb nog nooit ergens in Indonesie een deposit betaald, hooguit de kamer voor 1 nacht vooruit maar ik heb ook reizen gehad waarbij ik 10 dagen in een hotel was in Sengiggi en mij nooit maar betaling werd gevraagd tot het moment van uitchecken. De hotelmanager is nogal sombong en stelt dat dit overal zo is in Indonesie, ook in Parapat of op Samosir. Nou ik denk het niet. Enfin een hoop ergernis en een hoop gepraat maar uiteindelijk accepteert het hotel de kamerprijs. Tien minuten later staat er wel een roomboy met een doos aan de kamer…… om de minibar leeg te halen…..Wat is dat toch hier.
Om 11 uur dan eindelijk tijd om een rondje Jambi te doen. Eerst naar de beroemde brug over de Batang Hari. Nou sta ik niet elke dag op een brug maar ik wist niet dat je daar zeebenen voor nodig hebt. Weinig beveiliging in de overspanning, je zou zo de Batang Hari in kunnen duiken. De rivier hier een beetje zoals de Musi hoewel wat minder breed en veel minder activiteit. Maar ooit zijn mensen toch actief geweest als we zien wat er aan de achterkant van de Ramayana allemaal aan afval ligt. Jak, je wil het niet weten. Hier geen mooie rivierscene zoals in Palembang maar de gebouwen tot steil op de over gebouwd en een oversteekplaats voor boten via roestige schuinaflopende trappen.
We zigzaggen wat door de stad. Ik ben inmiddels mijn landkaart van Sumatera kwijt. Heb ik denk ik bij de brug laten liggen dus vanaf morgen maar de atlas gebruiken of gewoon een nieuwe kaart kopen in Pekanbaru.
We vinden een heerlijke es campur met avocado, boontjes en chocoladesaus en de rust van een hindoetempel. We rijden nog een rondje en komen veel grijze gebouwen met gaten tegen. Ook op Bangka veel gezien.Grijze gebouwen met gaten zijn een alternatief voor grotten, die vogeltjes (ik weet niet zeker of het zwaluwen zijn) gebruiken om nestjes te maken die naderhand weer leeggeroofd (door mensen) worden om er soep van te maken. Een delicatesse zegt men en vooral populair in Singapore, Malaysia en Hongk Kong. Ik heb voor het eerst de orginele nestjes destijds in Sarawak gezien in de buurt van Miri. De productie, een handje geholpen door op winst beluste mensenhanden is vooral iets van de laatste jaren. Als je op een plek veel vogelgetjilp hoort, grote kans dat er zo’n grote grijze betonnen kunstgrot in de buurt is. Maar het kan ook een cassettebandje zijn om de collegavogeltjes te lokken. Het ziet er niet want het zijn gewoon rechttoe, rechtaan bunkers waar niks aan is geschilderd of mooigemaakt. Maar het is lucratief. Ik heb ooit bedragen gehoord van honderden euro’s per kilo. Het zijn vooral Chinezen die daar business in hebben, natuurlijk.
De avond in Jambi is niet zo lang. Om een uur of tien is het wel klaar. De Hypermart is maar tot half 9 open. Het kleine rugzakje van Daniel wordt geïnspecteerd en er wordt een plastic slot op gedaan. Mijn handtas, ook een kleine model wordt niets meegedaan. Van dat plastic slot ook nog nooit ergens meegemaakt.
Ik moet even eten zoeken zonder vet of olie dus het wordt een simpele Indomie rebus zonder het zakje met de vetten erbij. Ik ben nog niet helemaal lekker na het gevecht met de kip vanochtend. Oost van de Hyper staan warungs langs de oever van de Batang Hari, een beetje de Padangscene van jaren geleden. Er staan vooral veels kraampjes met geroosterde mais en suikerrietsap.

Zie zojuist op tv dat er een liedje is gemaakt over ’s lands actuele boef, Gayus. En dat er in Medan demonstraties zijn tegen SBY.
Morgenvroeg gelukkig niet al te vroeg eruit maar wel een marathonreis van 10 uur naar Pekanbaru. We hebben nu een gewone auto gereserveerd waarbij ik zelf voorin zit naast de chauffeurs zodat ik foto’s kan maken onderweg. We zullen naar beloofd twee keer stoppen op de grens Jambi-Riau en dan 3 uur later nog eens.

Woensdag 19 januari

Over anderhalf uur vertrekken we naar Pekanbaru….

To be continued

____________________________

Jan,
Dankjewel voor het toevoegen van de kaarten. Top!

____________________________

Elsbeth, ik denk dat je inderdaad in 88/89 veiliger hier kon rondfietsen, letterlijk en figuurlijk dan nu. Wat ik mij van 1993 herinner (dus niet zo lang na jou tijd) is dat ik er niet zoveel aanvond buiten de gezichten over de Musi en dat ik veelvuldig gewaarschuwd werd om mijn camera vooral niet over mijn schouder te hangen. Ik denk zelf dat mensen in die 20 jaar een bepaald beeld hebben gekregen van westerlingen en als de een iets roept dan meteen honderd achteraan. In 1993 werd ik niet zo in de gaten gehouden of verveldende dingen gezegd.geschreeuwd. Het is een “trend” die ik op wel meer plekken in Indonesie ervaar maar vaker in het westen dan in het oosten.
_______________________________

Om Sid,
Hotel in Palembang Limas, aan de Jl. Kol Letkol niet ver van de Sudirman met op loopafstand van alles. Prijs voor een 2 persoonskamer Rp 215.000. Daarvoor hotel Lembang gecheckt met veel grote grotere kamers (gigahotel) maar daar was de airco niet koud te krijgen (hotel Limas ook niet echt koud maar acceptabeld) En in Limas een superdouche zoals ik al schreef..
Vanaf Limas kun je tevoet naar de mesjid, Musi, Ampera en Benteng lopen. Transport is buiten becak niet zo gemakkelijk. Geen metertaxi’s. Becak vragen echt de hoofdprijs bv Rp 20.000 van Matahari naar Jl. Kol Letkol. Natuurlijk kan tawarren, maar een enigszins normale prijs kregen wij er niet uit. Angkot kan maar je moet in de meeste gevallen toch nog een stuk lopen. Nog tot daaraantoe maar er zijn hier voertgangersoversteekbruggen die zeker ’s avonds niet al te veilig zijn mbt constructie, steil en treden schuin aflopend.
Hotel in Jambi
We hebben 1 nacht in Abadi geslapen. Kamerprijs Rp 275.000 voor een ruime kamer en een zo zo badkamer en air kecil (een groot verschil dus met Palembang). Hier werd in eerste instantie Rp 500.000 borg gevraagd maar we hebben Rp 300.000 betaald (zie ook mijn verhjaal). D ’s Avonds kwamen we bij toeval hotel Pundi Rezeki tegen voor een Deluxe Rp 275.000, kleiner dan Abadi maar net iets netter en met een fatsoenlijke badkamer. Het hotel ligt aan een drukke markt met alles wsat je nodig hebt binnen handbereik.
Ik wil er nog aan toevoegen dat Jambi niet het visitekaartje is voor het binnenland van de provincie zelf dat eigenlijk meer de moeite waard is. In zowel Hote Pundi Rezeki als Abadi WiFi maar Pundi Rezeki kun je interneteen op de kamer en in Abadi is het mij zelfs in de lobby niet gelukt.

Laten wassen via het hotel is duur (beide hotels) en via een laundry duurt 3 dagen.
Er is in zowel Palembang als Jambi een Hypermarkt en een Carrefour in Palembang.

_____________________________

Iedereen bedankt voor de complimenten. Is schrijf het inderdaad op zoals het is en dat betekent de ene keer mooi, geweldig, leuk en de andere keer lelijk, slecht, ergernis.


Salam manis
Anne Mieke



Info about Flores? FLORES SURGA KITA - http://www.travel2flores.info

sidia
Gebruiker
User icon of sidia
spacer line
 

Als ik op reis ben , heb ik de neiging om hotels te proberen .
Soms neem ik 2 hotels van dezelfde prijsklasse .
Vandaar dat ik de beschrijving van hotels interessant vindt en ook de lokatie , als het kan in de centrum.

Dankiewel.


Bisa dicek mas . http://omsid.multiply.com/

Plaats een reactie op dit onderwerp

Je moet ingelogged zijn om een bericht te plaatsen. Je kunt inloggen door hier te klikken.
Als je nog geen lid bent, kun je jezelf hier registreren.


nieuw onderwerp | reageer | nieuwste onderwerpen | actieve onderwerpen | inloggen

9,570,783 views - 117,907 berichten - 9,322 onderwerpen - 6,028 leden
 Gesponsorde links

© indonesiepagina.nl · feedback & contact · 2000 - 2017
Websites in ons netwerk: indahnesia.com · ticketindonesia.info · kamus-online.com · suvono.nl

62,215,870 pageviews Een website van indahnesia.com